Σαν πόλεμος δύο κόσμων, από τη μία η εικόνα μιζέριας και εγκατάλειψης σε δημόσιους τόπους και από την άλλη η εικόνα της δημιουργίας και της ανάπτυξης σε χώρους ιδιωτικής πρωτοβουλίας!
Η επίσκεψή μας σε μία πολύπαθη περιοχή όπως η λουτρόπολη της Ποταμιάς Ξάνθης ήταν μία αποκάλυψη.
Από τη μία είδαμε το αποτέλεσμα της αναλγησίας εκ μέρους του επίσημου κράτους, της έλλειψης δράσης και πρωτοβουλίας από ανθρώπους που τόσα χρόνια δε τους καιγόταν καρφί για το αν τριγύρω ο τόπος βούλιαζε, αρκεί οι ίδιοι να ήταν σε θέσεις και καρέκλες. Είδαμε την πόλη – φάντασμα στα λουτρά της Ποταμιάς και λυπηθήκαμε για τούτο δω τον τόπο.
Κι από την άλλη στη μέση του πουθενά, μέσα σε τοπίο με αγρούς και κτήματα που εδώ και χρόνια επιδοτούνται πολλές φορές για το τίποτα, είδαμε το δημιούργημα δύο νέων ανθρώπων από την Ξάνθη που έβαλαν πείσμα και κατάφεραν σε ένα σημείο που πριν δεν υπήρχε κάτι άλλο, να καταφέρουν να δημιουργήσουν το ακατόρθωτο: να φτιάξουν έναν τόπο προορισμού! Και όχι μόνο το κατάφεραν, κόντρα σε κάθε λογής γραφειοκράτες και καρεκλοκένταυρους του δημόσιου τομέα αλλά το έκαναν με τέτοιο τρόπο και περιβάλλοντας τη δημιουργία τους με τέτοια αίγλη που ο “Πέτρινος Λόφος” να αποτελεί ήδη σημείο αναφοράς στο είδος του για την περιοχή, για τουρίστες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ο κοινός παρονομαστής και μεγάλος απών και στις δύο περιπτώσεις, το ίδιο το Κράτος που με τη μορφή κάποιου επίσημου φορέα, ενός αυτοδιοικητικού ή κάποιου απλού γραφειοκράτη όχι μόνο δεν κάνουν κάτι για την ανάπτυξη του τόπου (βλ. πρώτη περίπτωση) αλλά απεναντίας με την αδιαφορία και τον ωχαδερφισμό τους, από την θέση που έχουν καλοβολευτεί κάνουν τα πάντα για να βάλουν τρικλοποδιές σε όποιον με δικές του θυσίες επιχειρεί να δημιουργήσει και να καλύψει έτσι το δικό τους κενό.
Θα αλλάξει κάτι σε αυτό τον τόπο;
Κρίνοντας από πρόσωπα και καταστάσεις στο δημόσιο τομέα, ίσως δύσκολα και σε αμφίβολο βαθμό. Κρίνοντας όμως από την σιωπηρή αλλά δυναμικά παρούσα μειοψηφία που επιμένει να θέλει να κρατήσει την Ελλάδα έστω με τις δικές της δυνάμεις, είτε αυτή βρίσκεται στο χώρο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, είτε και στο χώρο της πολιτικής (γιατί πάντα υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις που ευελπιστούμε κάποτε να γίνουν ο κανόνας) δε μπορούμε παρά να είμαστε αισιόδοξοι. Οχι για τους καλοβολεμένους, τους γραφειοκράτες, τους καρεκλοκένταυρους και το “κράτος” που αυτοί εκπροσωπούν. Αλλά για την ίδια τη μερίδα των πολιτισμένων, έξυπνων και δημιουργικών ανθρώπων που σε πείσμα της εγχώριας βαλκάνιας υπανάπτυξης, θα επιμένουν να στέλνουν το δικό τους μήνυμα αισιοδοξίας και ανάπτυξης για μια Ελλάδα που αξίζει κάποια στιγμή να πρωταγωνιστήσει.
Αυτή την Ελλάδα και αυτούς τους Ελληνες πρέπει να προτιμάμε και να τους το δείχνουμε με κάθε τρόπο.
Σχετικά δημοσιεύματα:
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
