Αυτό που κάποτε ορισμένοι άνθρωποι συζητούσαν χαμηλόφωνα, σήμερα πλέον προβάλλεται και γράφεται φωναχτά. “Κάτι δεν πάει καλά στην Ροδόπη”!
Δε μπορεί όλη η Ελλάδα να είναι στο πόδι και η Κομοτηνή να εξακολουθεί να πίνει καφέ στην κεντρική πλατεία. Δε μπορεί στην ελληνική κοινωνία να επικρατεί αναβρασμός και η Κομοτηναίικη κοινωνία, λες και βρίσκεται στο Μονακό να απολαμβάνει στιγμές χαλάρωσης και ξενοιασιάς χάρη στους απροσδιορίστου προέλευσης πόρους της που μάλλον φαίνεται να είναι ανεξάντλητοι, όπως το πετρέλαιο στα Αραβικά Εμιράτα!
“Κάτι δεν πάει καλά”. Οι μισοί καλοπερνούν και κομπάζουν προκλητικά πως “κυβερνούν ακόμη” και οι άλλοι μισοί απλά σκύβουν το κεφάλι για να δουλέψουν, μπας και επιβιώσουν. Γιατί ξέρουν πως οι άλλοι μισοί έχουν λύσει το πρόβλημά τους εδώ και πολύ καιρό και ακόμη κι αν κάποιος ανακαλύψει αυτά που με τόση επιμέλεια κρύβουν, αυτοί δε θα χάσουν και πολλά. Με τόσα φράγκα θα ζήσουν άνετα άλλες δέκα ζωές.
“Η Κομοτηνή έχει αλλάξει πολύ” είπε κάποιος επίσημος που επισκέφτηκε την περιοχή μετά από αρκετό καιρό. Και η κυριότερη αλλαγή στην τοπική κοινωνία, φαίνεται να έγινε τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας που μόλις διανύσαμε. Στα χρόνια αυτά όπου και δημιουργήθηκε από το πουθενά (;) μία νέα τάξη ανθρώπων: αυτή των μη εργαζόμενων καλοπερασάκιδων!
Αυτοφυής αλλά και ετερόφωτη, όπως κάθε ανάλογη πανίσχυρη παρασιτική ομάδα, επιβλήθηκε πολύ γρήγορα στα δημόσια πράγματα του τόπου και με περίεργο τρόπο σε μία νύχτα έπιασε “πόστα” που είναι άκρως απαραίτητα στον κάθε ένα που θα ήθελε να κυβερνά με τη μέθοδο του a la carte – “δεν παίρνω λογαριασμό, δε δίνω λογαριασμό”.
Αυτοί που τους τοποθέτησαν εκεί ήξεραν τι έκαναν και δούλεψαν διαχρωματικά και προπαντός διαχρονικά. Αλλωστε, αυτά τα δύο χαρακτηριστικά είναι πάντα συνοδοιπόροι και μίας άλλης κατάστασης στην οποία η Ελλάδα συγκαταλέγεται στους πρωταθλητές παγκοσμίως: της διαφθοράς!
Είναι πανεύκολο να βρίσκεσαι επ’ αόριστον “στα πράγματα” έχοντας δικούς σου ανθρώπους σε θέσεις – κλειδιά. Ανθρώπους που ως “υπνωτισμένοι δολοφόνοι” (από τις ταινίες με θέμα τη μαφία) να είναι διαθέσιμοι να εκπληρώσουν τις εντολές σου με ένα απλό τηλεφώνημα. Ανθρωποι παρακινούμενοι από πολύ πρωτόγονα ένστικτα και ανάγκες (συνήθως αυτά της αγέλης, της άκρατης φιλοδοξίας και εγωισμού, της αλαζονίας αλλά …και της βλακείας) αλλά και από δύο βασικούς καταλύτες που δημιουργούν πανίσχυρους δεσμούς μεταξύ τους: το σεξ και το χρήμα!
“Ξεκούραστοι κώλοι δεν αγχώνονται” έλεγε κάποιος πανέξυπνος επιχειρηματίας της περιοχής, αναφερόμενος ακριβώς σε τέτοιους ανθρώπους. Ανθρώπους που με άλλες “διαδικασίες” έχουν λύσει το πρόβλημα επιβίωσής τους και πλέον στο μυαλό τους έχουν μόνο ένα πράγμα: το πως θα ικανοποιήσουν βίτσια και γούστα, τόσο προς ικανοποίηση του (αρρωστημένου) εαυτού τους, όσο και εναντίον όσων θεωρούν ως αντιπάλους τους.
Και σε αυτή την περίπτωση ο αγώνας είναι άνισος. Πως αλήθεια να αντιμετωπίσεις έναν διεστραμμένο άνθρωπο, ο οποίος έχει διαθέσιμη ολόκληρη την ημέρα του για να δικτυώνεται, να συκοφαντεί και να παίζει τα πιο βρώμικα παιχνίδια τη στιγμή που εσύ βρίσκεσαι όλη την ημέρα στο πόδι εργαζόμενος; Μάλλον δύσκολα.
Και τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα όταν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι ενώνονται και δημιουργούν μια αγέλη με μοναδικό σκοπό να καταστρέψουν ένα άτομο το οποίο οι ίδιοι θεωρούν ως “απειλή” για την συνέχιση των βρώμικων παιχνιδιών τους. Κάποιον που με κάποιο τρόπο έχει ανακαλύψει τι παίζεται στο παρασκήνιο και επιθυμούν να τον προλάβουν πριν αρχίσει και γίνεται “επικίνδυνος” με τις αποκαλύψεις του.
Ολα αυτά όμως είναι γνωστά σε πολύ κόσμο. Ολοι συζητούν για τα ονόματα που εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε διάφορες σοβαρές ή και λιγότερο σοβαρές υποθέσεις, από “εργολαβικές” προβολές του έργου αυτοδιοικητικών και πολιτικών την κεντρικής σκηνής μέχρι και “ατυχήματα” και γκάφες σχετικά με τη δουλειά τους και όχι μόνο, που τους εξέθεσαν προσωρινά σε κοινή θέα. Ολοι τους ξέρουν. Ομως δε φαντάζονται το υπόλοιπο σενάριο…
Και οι καινούριοι πολιτικοί; Αυτοί που υπόσχονται πως τα πράγματα θα αλλάξουν; Που δίνουν τη μάχη για να σώσουν την Ελλάδα; Προφανώς τα μέτωπα του πολέμου είναι πάρα πολλά και κάπου δεν προλαβαίνουν τα αυτονόητα. Αλλωστε όταν οι διεφθαρμένοι είναι τόσοι πολλοί και οι καθαροί λιγοστοί, οι πρώτοι πλέον αποτελούν τον κανόνα και οι δεύτεροι την εξαίρεση. Με ποιους λοιπόν θα ήθελε (και θα άντεχε) να είναι ο κάθε πολιτικός: με την ισχυρή (έστω και διεφθαρμένη) πλειοψηφία ή με την μαχόμενη να κρατηθεί στα πόδια της (αλλά καθαρή) μειοψηφία;
Ετσι έχουν τα πράγματα στο …μικρό γαλατικό χωριό της Ροδόπης. Αλλά μη το πείτε πουθενά. Γιατί κανείς από τη Ροδόπη της ανάπτυξης και της ευημερίας δε θα το πιστέψει. Οι μισοί θα το θεωρήσουν υπερβολή και θα ξαναγυρίσουν στις δουλειές τους. Οι άλλοι μισοί, θα πάρουν τηλέφωνο να μεταδώσουν την πληροφορία “εκεί που πρέπει”.
Και οι δημοσιογράφοι; Τι κάνουν τόσα χρόνια οι δημοσιογράφοι; Γιατί τόσοι δημοσιογράφοι στην περιοχή να μη θέλουν να ξεσκεπάσουν όλα αυτά τα διεφθαρμένα κυκλώματα που ταλαιπωρούν εδώ και χρόνια τον τόπο; Ετσι ώστε να κερδίσουν και την αναγνώριση; Γιατί πέραν από την ηθική ικανοποίηση και την αναγνώριση του κόσμου, τι άλλο έχουν να κερδίσουν οι δημοσιογράφοι εκτός από τον νόμιμο μισθό τους;
Εδώ σε θέλω κάβουρα…
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.