Εδώ και πολλά χρόνια, παρακολουθούμε μαζικά δημοσιεύματα από το σύνολο του τοπικού Τύπου εναντίον των χρυσωρυχείων και της εξόρυξης χρυσού από την περιοχή μας.
Οι συνήθεις επιτροπές πολιτών «για το περιβάλλον» κλπ κάνουν πορείες και αποκλεισμούς, οι εκλεγμένοι (ή wanna be) τοπικοί άρχοντες στην πρώτη σειρά των πορειών αυτών κρατώντας τα σχετικά πανό (να μας πιάσουν και οι κάμερες βρε παιδί!) και η υπόθεση αναβάλλεται συνεχώς.
Αυτό μου θυμίζει την υπόθεση του «Μακεδονικού» που σπρώχνουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί με αποτέλεσμα συνέχεια να σκοντάφτουμε στο μέλλον και το πρόβλημα να διογκώνεται εις βάρος μας, γιατί οι τωρινοί άρχοντες δε θέλουν να βάλουν το χέρι στη φωτιά και αφήνουν τα δύσκολα στους επόμενους, με την ευχή να μην είναι αυτοί.
Μου θυμίζει επίσης και την υπόθεση των κεραιών κινητής τηλεφωνίας, που όλοι θέλουμε να έχουμε μερικές δεκάδες κινητά σε κάθε σπίτι αλλά δε θέλουμε κεραία κοντά στο σπίτι μας, δήθεν για να μη μας πειράξει η ακτινοβολία, ενώ είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως όσο πιο κοντά βρίσκεται το κινητό στην κεραία, τόση λιγότερη ακτινοβολία εκπέμπει!
Στην ουσία στρουθοκαμηλίζουμε, διογκώνουμε το πρόβλημα και βάζουμε σε υποθήκη το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας, παρασυρόμενοι από την παραπληροφόρηση ορισμένων που δημαγωγούν δίχως να έχουν σωστή πληροφόρηση για το θέμα (πράγμα ασυγχώρητο, ειδικά για εκλεγμένους άρχοντες), ή που απλά έχουν σωστή πληροφόρηση αλλά απλά προτιμούν να παριστάνουν τους αντιρρησίες και διαφωνούντες, με σκοπό να ανέβει η δημοτικότητά τους με οποιοδήποτε κόστος.
Η αλήθεια είναι πως κάθε εταιρεία εξόρυξης χρυσού, δημιουργεί ένα πλάνο βάσει του οποίου κάνει της κινήσεις της για να πετύχει τον σκοπό της. Και τελικά τον πετυχαίνει. Αρχικά ρίχνει πληροφοριακές «βόμβες» μέσω των Μ.Μ.Ε. πως “εκεί βρέθηκε κοίτασμα χρυσού, θα αποφέρει τόσα κέρδη” κ.ο.κ.
Τα πρώτα χρόνια απλά αφήνει τη διαμαρτυρία του κοινού να εκτονωθεί μέσα από δημιουργίες επιτροπών διαμαρτυρίας κ.ο.κ. Έπειτα ξαναπροσεγγίζει το θέμα με πλήθος δημοσιευμάτων από παραδείγματα εξόρυξης σε τρίτες χώρες, πως αυτό γίνεται υποδειγματικά, δίχως να ζημιωθεί το φυσικό περιβάλλον κ.ο.κ.
Έπειτα από λίγα χρόνια θα επανέλθει ξανά με κάποιον άλλον ευρηματικό τρόπο και στο τέλος, όταν οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες το επιτρέπουν (πείνα, ανεργία ή απλά θετικότερη αντίδραση του κοινού) η εταιρεία θα πιάσει δουλειά και όλοι θα κάνουν ουρές για να προσληφθούν σε αυτήν.
Η τακτική αυτή φυσικά ακολουθείται και από κάθε σοβαρή πολυεθνική οικονομική δύναμη που έχει κάποιο τοπικό συμφέρον σε κάποια γωνιά του κόσμου και όχι μόνο από εταιρείες χρυσού.
Τι κάνουμε λοιπόν εμείς; Αντί να κοιτάξουμε λίγα χρόνια μπροστά και να συμπεριφερθούμε ανάλογα, ζητώντας ή και επιβάλλοντας από τώρα τις ανάλογες δεσμεύσεις έτσι ώστε και η περιουσία αυτή να μη μείνει ανεκμετάλλευτη αλλά και η τοπική κοινωνία να κερδίσει από αυτήν (σε θέσεις εργασίας, υποδομές και μέτρα προστασίας περιβάλλοντος) προτιμάμε να παίζουμε τους «ήρωες» κατά του χρυσού (ή και κατά του αγωγού ή γενικώς και αορίστως «κατά», αρκεί να βρίσκουμε κάτι για να διαφωνούμε και να φωνάζουμε κατ’ επάγγελμα) εκφράζοντας ένα απόλυτο «ΟΧΙ» αρχικά, το οποίο με την πάροδο του καιρού, όταν οι συνθήκες θα αλλάξουν και δε θα έχουμε που αλλού να στραφούμε για μεροκάματο, θα μεταλλαχτεί σε ένα άνευ όρων «ΝΑΙ» το οποίο θα είναι τρισχειρότερο από ένα ξεκάθαρο αρχικό «ΝΑΙ υπό προϋποθέσεις» που θα μπορούσαμε εξ αρχής να θέσουμε, όταν ακόμη είχαμε διαπραγματευτική δύναμη.
Ζήτησα σε κάποιο άλλο κείμενο από τους πολίτες που αντιδρούν στην εγκατάσταση κεραιών κινητής τηλεφωνίας στους οικισμούς τους, να αποδείξουν έμπρακτα πως αυτό το κάνουν ενσυνείδητα, σταματώντας να χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα. Θα κάνω τώρα κι εδώ το ίδιο, ζητώντας από όλους αυτούς που «ορθώνουν το ανάστημά τους» ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τέτοια αντικείμενα και να χαρίσουν όλα τους τα κοσμήματα στους φτωχούς.
Γιατί δηλαδή να είμαστε κατά την εξόρυξης χρυσού από την Θράκη και κατά της καταστροφής του περιβάλλοντος της Θράκης και να είμαστε υπέρ της εξόρυξης χρυσού από κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη και καταστροφής του εκεί περιβάλλοντος;
Ή είμαστε υπέρ του χρυσού γενικώς και υπέρ της καταστροφής του περιβάλλοντος για να φοράμε εμείς τα χρυσά βραχιόλια μας, ή κατά της εξόρυξης και τέρμα. Εφόσον λοιπόν πιστεύουμε όντως πως η εξόρυξη χρυσού κάνει κακό στο περιβάλλον, σταματάμε να αγοράζουμε χρυσό. Σε κάθε άλλη περίπτωση είμαστε απλά υποκριτές και θεατρίνοι ή απλά κορόιδα κάποιων «ξύπνιων» που με τις δικές μας διαμαρτυρίες χτίζουν καριέρες.
Επίσης θα ήθελα να μάθω με ποιο τρόπο εξασφαλίζουν αυτοί οι ανησυχούντες πολίτες το μέλλον των παιδιών τους σε μερικές δεκαετίες, προσπαθώντας να διώξουν τέτοιου είδους επενδύσεις από την περιοχή ενώ το λογικό, κατά την άποψή μου, θα ήταν να τις προσελκύσουμε αλλά με σωστούς όρους προστασίας του περιβάλλοντος;
Και τι είδους πλάνο κατά της ανεργίας (εδώ γελάμε…) έχουν όλοι οι τοπικοί εκλεγμένοι (ή απλά wanna be) άρχοντες του τόπου, όταν υποστηρίζουν τέτοιου είδους διαμαρτυρίες πολιτών, απλά για να φωτογραφίζονται μαζί τους παριστάνοντας τους ευαίσθητους σε θέματα περιβάλλοντος ενώ στην ουσία κατέχουν τόσα για το θέμα, όσα εγώ για τις συνήθειες ζευγαρώματος της ροζ πεταλούδας του Αμαζονίου;
(πρωτοδημοσιεύθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2008 – καταδικασμένο να παραμείνει πάντα επίκαιρο)
Σωτήρης Μπουζάρας
Συντονιστής της Περιφερειακής Πολιτικής Κίνησης ΑΜ-Θ και
ιδρυτικό μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
