Είναι κάποιες στιγμές που έχουν κομβική σημασία για την ίδια μας την ζωή. Μία από αυτές ήταν για μένα πριν λίγες ημέρες όταν, εντελώς ξαφνικά, χάθηκε ο πατέρας μου ενώ βρισκόταν μέσα στα χέρια μου. Τον πήγα για τελευταία φορά στο νοσοκομείο, τρομοκρατήθηκα όταν μου είπαν πως δεν μπορεί να επανέλθει, θύμωσα, έκλαψα. Μα πάνω από όλα ένοιωσα ένα μεγάλο χτύπημα στο στήθος όταν μόλις εκείνη την στιγμή αντιλήφθηκα πως αυτά τα χρόνια, στην κατάσταση που βρισκόταν, είχα κάποιες τελευταίες ευκαιρίες να τον ζήσω και να επικοινωνήσω ουσιαστικά μαζί του τις οποίες όμως δυστυχώς δεν αξιοποίησα. Και αυτή η αίσθηση δεν ξεχνιέται, δεν ανταλλάσσεται και δεν αποζημιώνεται με τίποτα.
Τι έκανα όμως τα τελευταία 5 χρόνια που ο πατέρας μου είχε μείνει χωρίς σύζυγο και χρειαζόταν άμεσα στήριξη και συντροφιά; “Απλά” βρισκόμουν μέρα – νύχτα, χειμώνα – καλοκαίρι να απασχολούμαι με δικαστικές υποθέσεις προσπαθώντας να αντιμετωπίσω μία μαραθώνια νομική επίθεση που μου έχει γίνει πριν χρόνια. Αμυνα και επίθεση και ξανά άμυνα και επίθεση, σχεδόν 24 ώρες το 24ωρο, στο δικαστήριο, στο διαδίκτυο, στην κοινωνική ζωή. Και χρόνος για όλα τα άλλα τα σημαντικά δυστυχώς ελάχιστος έως καθόλου.
Ολη αυτή η διαδικασία με εξάντλησε και με “στέγνωσε” οικονομικά. Δεν είχε σημασία που από την αρχή ήμουν αθώος ενώ ακόμη και τώρα που δικαιώθηκα στον Αρειο Πάγο δεν ξέρω τι νόημα έχει να συνεχιστεί αυτή η υπόθεση καθώς κανένας πόλεμος δεν μπορεί να φέρει τα καλά αποτελέσματα που φέρνει η ειρήνη. Αν μάλιστα υποψιαζόμουν από την αρχή πως θα συνέβαιναν τόσα πολλά, θα είχα επιλέξει άλλη οδό αντιμετώπισης. Αναγνωρίζω φυσικά πως και για την άλλη πλευρά όλη αυτή η πορεία δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα και γι αυτό τους κατανοώ. Παρόλο που δεν βρισκόμαστε στην ίδια οικονομική και κοινωνική κατάσταση θυσίασαν πολλά, τα οποία οι ίδιοι γνωρίζουν. Και ελπίζω να έμαθαν κι αυτοί πως οι οποιεσδήποτε διαφορές είναι καλύτερο να λύνονται με τον διάλογο και όχι με πόλεμο ή μέσω τρίτων. Αυτό κάνουν ακόμη και τα κράτη που βρίσκονται σε πόλεμο και στο τέλος δίνουν τα χέρια ανταλλάσσοντας μεταξύ τους φιλοφρονήσεις.
Αναρωτιέμαι λοιπόν, τι σημασία έχει ο χρόνος σε αυτό τον κόσμο. Είναι το ίδιο πολύτιμος για όλους μας; Αξίζει να τον σπαταλάμε σε πράγματα που όλοι μας δεν θα θέλαμε από την αρχή; Να σπαταλάμε βδομάδες, μήνες και χρόνια για κάτι που δεν φέρνει όφελος σε κανέναν παραμελώντας όλα τα υπόλοιπα στην ζωή μας τα οποία έχουν αληθινή αξία; Αξίζει ο κόπος να αλληλοτρώγονται κάποιοι για χρόνια περί όνου σκιάς; Για κάποια λόγια που μέχρι σήμερα δεν θα τα θυμόμουν ούτε εγώ που τα έγραψα; Ποιους πραγματικά συμφέρει όλη αυτή η κατάσταση; Το σκέφτηκαν ποτέ ότι η ζωή μας είναι τροχός και κύκλους κάνει και πως από την μία στιγμή στην άλλη μπορούμε να χάσουμε ότι σημαντικό έχουμε στην ζωή μας;
Οταν με τον πόλεμο κερδίζεις νίκες που δεν είναι νίκες, σημαίνει πως από την αρχή θα έπρεπε να επιλέξεις τον διάλογο.
Ολα αυτά και πολλά άλλα μου “θύμισε” η τραγική απώλεια του πατέρα μου. Να μη σπαταλάμε τον χρόνο μας σε κάτι που δεν θέλουμε, που δεν μας αποδίδει όταν υπάρχει τρόπος να το αποφύγουμε και να αφιερώνουμε τον χρόνο και την δύναμή μας μόνο σε ότι αγαπάμε. Αυτή είναι μία μεγάλη αλήθεια της ζωής που μέχρι πριν λίγο αγνοούσα. Και πήρα το μάθημά μου.
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
