Παρακολουθώντας τις αντιδράσεις των Ελληνοκυπρίων που πυροδότησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας στη βόρεια Συρία και όλη αυτή τη συσχέτιση που γίνεται με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, εκείνο που καταλαβαίνω είναι ότι ως λαός δεν έχουμε ακόμη αποκτήσει ιστορική συνείδηση.
Με λίγες εξαιρέσεις όλοι οι υπόλοιποι Ελληνοκύπριοι δεν έχουμε κατανοήσει τους λόγους που η Τουρκία έστειλε στρατό στο νησί μας. Βέβαια υπάρχουν κάποια ιστορικά αφηγήματα που έχτισαν οι διάφορες παρατάξεις για ερμηνεύσουν αυτό το οδυνηρό ιστορικό γεγονός, με πρώτο και καλύτερο αυτό που έστησαν οι μακαριακοί οι οποίοι θεώρησαν ότι το πραξικόπημα της Χούντας και των αδιάλλακτων Ελληνοκύπριων ενωτικών προκάλεσε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Μα όμως την ιστορία δεν την γράφουν τα κόμματα και οι πολιτικοί όπως έγινε π.χ. με το Φάκελο της Κύπρου, ούτε μπορεί να έχει τον ιδεολογικό χαρακτήρα που έχουν τα τόσα βιβλία που γράφτηκαν. Η Ιστορία που είναι η βασίλισσα των Κοινωνικών Επιστημών, δεν μπορεί να γίνεται εργαλείο στα χέρια είτε της εξουσίας, είτε κάποιων ιδεολόγων. Ούτε μπορεί να εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες και να δικαιώνει τη μία ή την άλλη ιστορική αφήγηση. Αντίθετα είναι ένα ακόμη εργαλείο απόκτησης γνώσης με την επιστημονική σημασία του όρου. Και προϋποθέτει κάποια στοιχεία όπως είναι η αντικειμενικότητα.
Ο σκοπός όμως αυτού του κείμενου δεν είναι μία ακόμη επιστημολογική ανάλυση της Ιστορίας, αλλά η κακή σχέση που ανέπτυξε ο Ελληνοκύπριος με την ιστορία του. Η αδυναμία του ή μάλλον η άρνηση του να προβεί σε μια νηφάλια και αντικειμενική ανάγνωση της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου. Ο Ελληνοκύπριος ακόμη και σήμερα αρνείται να προσεγγίσει την ιστορία του κατά τρόπο επιστημονικό. Να κάνει μια ανάγνωση της ιστορίας πέραν του καλού και του κακού, του Ελληνοκύπριου και του Τουρκοκύπριου και του οποιουδήποτε εθνικισμού φυσικά.
Η Τουρκία για παράδειγμα, προειδοποιούσε και απειλούσε αν θέλετε με στρατιωτική επέμβαση πολύ πριν το πραξικόπημα. Και δεν είναι τα επεκτατικά της σχέδια που έθεσε σε εφαρμογή όπως διατείνονται οι περισσότεροι Ελληνοκύπριοι. Υπήρχαν λόγοι άσχετοι με την επεκτατική πρόθεση που καταλογίζουμε στην Τουρκία. Η κατάσταση στο εσωτερικό ήταν προβληματική. Η σύγκρουση δύο εθνικισμών, η αδυναμία συγκρότησης κοινής ταυτότητας όπως ας πούμε η κυπριακή και οι συγκρούσεις με τα τόσα πολλά θύματα, ήταν μερικοί από τους λόγους που φτάσαμε στην τουρκική εισβολή.
Συνεπώς, έχουμε ακόμη μεγάλη απόσταση να διανύσουμε, ώστε να φτάσουμε στην ιστορική αλήθεια και να αποκτήσουμε μια ιστορική και όχι ιδεολογική συνείδηση. Και η απουσία ιστορικής συνείδησης είναι ένας από τους λόγους που στην Κύπρο υπάρχουν μια σειρά από παθολογικές συλλογικές στάσεις και καταστάσεις όπως είναι ο εθνικισμός, η αυτοθυματοποίηση και η συνωμοσιολογική θεώρηση της ιστορίας. Είναι η αιτία της αδυναμίας μας να ξεφύγουμε από το φαύλο κύκλο της ελληνοτουρκικής σύγκρουσης και των μεγάλων δυσκολιών που συναντούμε στην προσπάθεια επανένωσης του τόπου.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
