Δεν μπορώ με τίποτα να ξεχάσω το βίντεο από την κηδεία του Παύλου Μπακογιάννη. Οχι τόσο για τον αδικοχαμένο, κι ας ήταν συμπαθέστατος σε όλο τον ελληνικό λαό (ως δημοσιογράφος και αγωνιστής ενάντια στην αμερικανοκίνητη Χούντα), αλλά κυρίως για το γοερό κλάμα της άγνωστης μέχρι τότε στο ευρύ κοινό Ντόρας και για τα μικρά παιδάκια του.
Δεν μπορώ και δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσω με την πράξη του Κουφοντίνα, εάν βεβαίως πρόκειται για δική του πράξη καθώς με τον τρόπο που βρέθηκαν όλοι αυτοί στα χέρια των αρχών και με τον τρόπο που δικάστηκαν, πολλοί άνθρωποι σαν εμένα αμφιβάλουν πολύ αν όσα εγκλήματα παραδέχτηκαν ήταν όντως δικά τους. Κανένας φασίστας δεν δικαιολογείται να παριστάνει τον δικαστή – εκτελεστή και φυσικά και οι εν λόγω, εφ’ όσον ήταν υπεύθυνοι γι αυτά τα εγκλήματα, ανεξαρτήτως του πολιτικού τους χώρου, έδρασαν ως ξεκάθαροι φασίστες.
Για να δικαιούται κάποιος τον τίτλο του “επαναστάτη”, ακόμη κι αν οπλοφορεί και πυροβολεί, θα πρέπει πρώτα να έχει κριθεί και γίνει αποδεκτός από το ευρύ κοινό του χώρου του και πάνω από όλα, όταν πυροβολήσει κάποιον οφείλει να αποδείξει σε όλους ότι αυτός που δολοφόνησε ήταν ένας εχθρός του λαού, ένας βασανιστής, ένας τύραννος από τον οποίο και τους απάλλαξε. Και τότε, αν και δολοφόνος, ο “επαναστάτης” θα καθιερωθεί στην συνείδηση των πολλών και καταπιεσμένων ως “απελευθερωτής” που έβαψε τα χέρια του με αίμα για το καλό των άλλων.
Στην περίπτωση της δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη κάτι τέτοιο ποτέ δεν συνέβη. Οι δολοφόνοι του παραμένουν μέχρι και σήμερα ατιμασμένοι και καταδικασμένοι ηθικά στην συνείδηση των πολιτών σε κάθε πολιτική απόχρωση και οι ηθικοί αυτουργοί, όποιοι κι αν είναι, ποτέ δεν έδωσαν επαρκείς εξηγήσεις για το πότε ο αδικοχαμένος υπήρξε πράκτορας ή τύραννος εναντίον του λαού. Το μόνο που γνωρίζουμε οι περισσότεροι είναι πως ο Μπακογιάννης ήταν γαμπρός του Μητσοτάκη, δεν τα πήγαινε και τόσο καλά όμως με τους Μητσοτάκηδες και είχε ξεκινήσει εκστρατεία ενάντια στο εμφυλιοπολεμικό κλίμα που ακόμη τότε ήταν υπαρκτό στην ελληνική κοινωνία και υπέρ της λεγόμενης “Εθνικής Συμφιλίωσης”. Διάφορες ξένες μεγάλες δυνάμεις της Δύσης τότε όμως ήταν ενάντια στην ελληνική εθνική συμφιλίωση και υπέρ του “διαίρει και βασίλευε” και ξαφνικά ως από μηχανής “θεοί” εμφανίστηκαν οι εκτελεστές του που ανέλαβαν δράση ώστε να μη χαλάσει ο Μπακογιάννης την (πολιτική) πιάτσα προς όφελος του ελληνικού λαού και προς ζημία των ξένων. Και τα κατάφεραν καθώς οι φανατίλες και οι καφρίλες διαφόρων κομμάτων κράτησαν για δεκαετίες ακόμη.
Ποιος κέρδισε από την δολοφονία Μπακογιάννη; Σίγουρα όχι ο ελληνικός λαός και σίγουρα ναι οι ξένες δυνάμεις. Τι ρόλο έπαιξαν οι εκτελεστές του; Προφανώς ρόλο εκτελεστή συμβολαίου ως νονοί της νύχτας. Ολα αυτά για την Ιστορία.
Σήμερα όμως ο Κουφοντίνας, στον βαθμό που όντως διέπραξε αυτό το έγκλημα, δεν είναι ο Κουφοντίνας του ’80 και του ’90. Είναι ο Κουφοντίνας της δεκαετίας του 2010 και πλησιάζουμε στο 2020. Είναι ένας έγκλειστος στις φυλακές. Αν ήταν ο Κουφοντίνας από τα παλιά και ακόμη ελεύθερος δεν θα είχε καμία λαϊκή αποδοχή, ως κοινός ποινικός και πληρωμένος δολοφόνος. Γιατί ως τέτοιος έμεινε στην λαϊκή συνείδηση. Ο σημερινός Κουφοντίνας όμως ως φυλακισμένος έχει και την συμπάθεια που έχει κάθε φυλακισμένος αλλά και υποχρεώσεις και δικαιώματα. Και εφ’ όσον πληρεί τα κριτήρια, εκτός από ΟΧΙ, οφείλει να λαμβάνει και άδειες.
Αν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει κάποια διαφορετική άποψη οφείλει να μας ενημερώσει γι αυτό. Αν η ίδια η οικογένεια Μητσοτάκη έχει ακόμη πρόβλημα με τον Κουφοντίνα, είναι δικό της πρόβλημα και οφείλει να το λύσει διά των νόμων και όχι διά της καταπάτησης και της κατάχρησης αυτών.
Σε κάθε περίπτωση η μη εφαρμογή των νόμων εις βάρος κάποιου κρατούμενου με τον οποίο η οικογένεια του πρωθυπουργού έχει προσωπικές διαφορές , τον οποίο εγώ καταδίκασα και καταδικάζω ακόμη και δεν πρόκειται με τίποτε να τον δεχτώ ποτέ με την ιδιότητα την οποία επικαλείται ο ίδιος καθώς σιχαίνομαι όσο τίποτα τους “λαϊκούς δικαστές” και τους φασίστες εκτελεστές, το μόνο που καταφέρνει είναι α) την απονομιμοποίηση της οικογένειας του πρωθυπουργού και ίσως και του θύματος στον βαθμό που αυτό ταυτιζόταν στην λαϊκή συνείδηση με την οικογένεια της συζύγου του, β) την απονομιμοποίηση ολόκληρης της Κυβέρνησης και γ) την νομιμοποίηση των δολοφόνων και των πρακτικών που ακολουθούσαν στα μάτια κυρίως νεαρόκοσμου που δεν πρόσκειται πολιτικά στο κόμμα της Κυβέρνησης.
Αν αυτά επιθυμεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός, τότε έχει καλώς και ας αναλάβει τις ευθύνες του. Αν όχι, τότε ας αναλάβει έργο ώστε να αποκαταστήσει την εικόνα της Κυβέρνησης, ίσως και της οικογένειάς του.
Μετά από τόσες δεκαετίες είναι λυπηρό να γυρνάμε στην προ Μπακογιάννη εποχή, προς δόξα των ξένων δυνάμεων.
Σε κάθε περίπτωση, εάν ο Παύλος Μπακογιάννης ήταν πρωθυπουργός, που με μαθηματική ακρίβεια θα γινόταν (γι αυτό και κάποιες ξένες δυνάμεις έσπευσαν να προλάβουν…) δεν θα επιδείκνυε ποτέ τέτοιο πρόσωπο εναντίον του όποιου φυλακισμένου, ακόμη κι αν αυτός του είχε σκοτώσει την μάνα. Ο Μπακογιάννης ήταν μαχητής ενάντια στην αμερικανοκίνητη 7ετή Χούντα και ως τέτοιος δεν θα καταδεχόταν ποτέ να γίνει κοινοβουλευτικός μιμητής της. Κάτι το οποίο οι “φονιάδες των λαών” και οι “διαίρει και βασίλευε” φαίνεται πως ποτέ δεν του συγχώρεσαν.
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
