Έχω εδώ και χρόνια αποκρυσταλλωμένη και πλήρως αποδεδειγμένη από τη ζωή άποψη για τα κίνητρα της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων που γίνονται ιερείς. Το ισχυρότερο από τα πολλά που υπάρχουν (και δεν θεωρώ ότι είναι σκόπιμο να τα αναλύσω τώρα) είναι το κίνητρο της μονιμότητας και η ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου με όλα τα προνόμια που αυτή συνεπάγεται.
Προσθέστε σ΄αυτά και τα τυχερά και μαύρα που εισπράττονται πολύ τακτικά από τους πιστούς και θα έχετε την πλήρη εικόνα. Τα μεγάλα και άκοπα αυτά εισοδήματα που εισπράττονται εύκολα από το σύνολο των ιερέων, οδηγούν ακόμα και επιστήμονες και ελεύθερους επαγγελματίες να παρατάνε τη δουλειά τους και την καριέρα τους (που απαιτεί πολύωρη και εξαντλητική πνευματική ή χειρωνακτική εργασία, άγχος, τρομακτικό ανταγωνισμό και μικρές σχετικά αποδοχές) και να γίνονται ιερείς.
Δεν μιλάμε φυσικά για έναν απλό εργαζόμενο ή υπάλληλο του ιδιωτικού τομέα, πολύ δε περισσότερο για έναν άνεργο. Γι’ αυτόν είναι η απόλυτη οικονομική, κοινωνική και επαγγελματική ευκαιρία να γίνει ιερέας.
Να σημειώσουμε ότι για να γίνει κανείς ιερέας δεν απαιτείται κάποιο ιδιαίτερο επαγγελματικό ή μορφωτικό προσόν. Αρκεί η διάθεσή του να γίνει ιερέας και οπωσδήποτε η άριστη σχέση του και η δικτύωσή του με τον περίγυρο της οικείας μητρόπολης.
Η θέση του ιερέα εκτός της μονιμότητας και της μισθοδοσίας από το δημόσιο συνεπάγεται και πολλά άλλα προνόμια τα οποία είναι διάσπαρτα στην ελληνική νομοθεσία και ενισχύουν την οικονομική και κοινωνική θέση του ιερέα.
Την δικαιολογία σχεδόν όλων των πολιτών που έγιναν ιερείς ότι αποφάσισαν να χειροτονηθούν ιερείς από αγάπη προς τον θεό και την διάθεσή τους να υπηρετήσουν και να συνεχίσουν το έργο του Χριστού στη γη προκαλεί όχι μόνο την νοημοσύνη των πιστών αλλά και την νοημοσύνη όλων των πολιτών. Δεν την πιστεύουν ούτε τα μικρά παιδιά, παρά τις ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις που υπάρχουν και κοσμούν την Εκκλησία.
Πρόκειται λοιπόν καθαρά και ξάστερα για επάγγελμα – και μάλιστα δημοσίου υπαλλήλου – και σαν τέτοιο αντιμετωπίζεται από την συντριπτική πλειοψηφία των ιερέων. Αυτό προσπαθεί με νύχια και με δόντια να υπερασπιστεί το σωματείο τους (η ύπαρξη του οποίου αποδεικνύει επιπρόσθετα ότι πρόκειται περί επαγγέλματος) αδιαφορώντας για την δεινή θέση δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων, υποαπασχολούμενων εργαζομένων και ελευθέρων επαγγελματιών, εκ των οποίων πολλές χιλιάδες αυτοκτόνησαν ή πέθαναν από διάφορα καρδιοεγκεφαλικά νοσήματα μην αντέχοντας την καταστροφή της ζωής τους που προκάλεσε η κρίση.
Δεν άκουσα να καταστράφηκε ή να αυτοκτόνησε κανένας ιερέας λόγω της κρίσης διότι απλούστατα η κρίση δεν άγγιξε καθόλου το “ευγενές” και “θείο” επάγγελμα των ιερέων.
Είμαστε το μοναδικό κράτος στην Ευρώπη (ίσως και στον κόσμο) που έχουμε κρατούσα – κρατική θρησκεία και ιερείς δημοσίους υπαλλήλους.
Η υποκρισία και ο μισανθρωπισμός κυριαρχούν. Η πολιτεία δεν πρέπει να υποχωρήσει και να προχωρήσει θαρραλέα σε όλα τα αναγκαία μέτρα που θα οδηγήσουν στον πλήρη διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Οσο για τους ιερείς, ας αφήσουν τους μεγάλους σταυρούς και τις μεγαλόστομες ευχές. Δεν πείθουν πλέον εδώ και πολλά χρόνια κανέναν, ούτε ακόμα και το ίδιο το ποίμνιο.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
