Ηταν, θυμάμαι, γύρω στο 2000 όταν μία “περιθωριακή” τότε τηλεοπτική εκπομπή έκανε την εμφάνισή της με ένα καινοτόμο, τότε, περιεχόμενο που έμελλε να αντιγραφεί από όλα τα κανάλια. Λεγόταν “Ολα” και προβαλλόταν λίγο πριν ή λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
Παρουσιαστής της ο γνωστός ήδη Θέμος Αναστασιάδης, τηλε-πλακατζής με χρόνια παρουσίας σε άλλες εκπομπές και γνώστης των δημοσιογραφικών και πολιτικών παρασκηνίων. Γνωστό πειραχτήρι της μικρής οθόνης έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα: κατέγραφε γκάφες προσώπων από άλλες εκπομπές σε όλα τα κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης και τις παρουσίαζε “κατ’ αποκλειστικότητα” κυρίως σε τηλεθεατές σαν εμένα που δεν ήταν “φανς” του χαζοκουτίου και στο ενδιάμεσο παρουσίαζε πρόσωπα της καλλιτεχνικής, πολιτικής και γενικώς τηλεοπτικής επικαιρότητας.
Στα πρώτα κανά δυο χρόνια θυμάμαι πως η εκπομπή δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία παρά μόνο στον χώρο των “haters” της τηλεόρασης. Αμέσως μετά όμως έγινε best seller και παρέμεινε στην κορυφή ως τα τελευταία χρόνια, με σχεδόν την ίδια και απαράλλαχτη συνταγή. Ο δε Θέμος αφού πρώτα είχε καταφέρει να γίνει αγαπητός στο κοινό, με το πέρασμα των χρόνων έγινε (κατ’ ανάγκη) αγαπητός και σε όσους παρουσίαζε σατιρικά, οι οποίοι είχαν ανάγκη την προβολή από την εκπομπή του για να “καταξιωθούν”. Η εκπομπή του ήταν κατά κάποιον τρόπο μία από τις καινοτόμες και πρωτοποριακές παρουσίες στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, όπου εκείνα τα χρόνια (δεκαετίες ’90 και ’00) κυριαρχούσε ότι πιο σύνηθες και βαρετό, τις περισσότερες φορές αντεγραμμένο από ξένα κανάλια.
Η Μαλβίνα, ο Τζίμης Πανούσης και ο Θέμος ενόχλησαν με τις εκπομπές τους όσο κανείς άλλος το ελληνικό κατεστημένο, ανεβάζοντας στα ύψη τα ΜΜΕ στα οποία εργαζόταν ώστε τις υπόλοιπες ώρες αυτά να υμνούν τα ίδια ακριβώς πρόσωπα τα οποία αυτοί εξέθεταν. Ηταν ένα ξένο ξεκίνημα στις σχέσεις αγάπης και μίσους μεταξύ ΜΜΕ και ανθρώπων της επικαιρότητας (κυρίως από τον χώρο της πολιτικής) το οποίο ιδιαίτερα ο Θέμος ανέβασε σε άλλο επίπεδο ανάγοντάς το σε προϋπόθεση ώστε κάποιος να γίνει αρεστός στα πλαίσια αυτής της νέας πραγματικότητας.
Και ύστερα ήρθαν τα εκατομμύρια…
Από εργαζόμενος σε ΜΜΕ και βλέποντας τις δυνατότητες που υπήρχαν μπροστά του εκείνη την εποχή του “εκσυγχρονισμού” και των “παχαίων αγελάδων”, ο Θέμος Αναστασιάδης αποφάσισε να γίνει ιδιοκτήτης και το πέτυχε μία χαρά. Προφανώς αξιοποιώντας από την μία την αναγνωρισιμότητά του και την επιτυχία των εκπομπών του και από την άλλη την ιδιαίτερη σχέση με συγκεκριμένο μέρος του πολιτικού κατεστημένου ξεκίνησε, όπως κάποια χρόνια πριν και ο κουμπάρος του Πέτρος Κωστόπουλος, μία προσπάθεια η οποία όχι μόνο στέφθηκε με επιτυχία αλλά έφτασε κατευθείαν στην κορυφή και παρέμεινε εκεί για πολλά χρόνια. Επρόκειτο προφανώς για μία ενέργεια, όπως και στην περίπτωση του Κωστόπουλου, κάλυψης ενός κενού στον εκδοτικό χώρο το οποίο δεν είχαν αντιληφθεί οι “παραδοσιακοί εκδότες” (γιατί απλά δεν μπορούσαν) και πλήρωσαν το τίμημα βλέποντας την νεοεμφανιζόμενη εφημερίδα να σπάζει το ένα ρεκόρ πωλήσεων μετά το άλλο, με τους ίδιους μονίμως πίσω της. Πλέον ο Θέμος Αναστασιάδης εκτός από τα πρόσωπα που σατίριζε τηλεοπτικά, είχε αποκτήσει φανατικούς “haters” και στους χώρους των “πανίσχυρων” εκδοτών.
Από κει και πέρα οι επιλογές του εκδότη Θέμου ήταν οι γνωστές: εκπαραθύρωσε τον συνέταιρό του Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, γέμισε τις τσέπες του με εκατομμύρια ευρώ πολλές φορές αμφισβητούμενης προέλευσης, δημιούργησε ένα κάρο εταιρείες χρηματοδοτούμενος με δάνεια των οποίων οι εγγυήσεις επίσης αμφισβητήθηκαν, χρησιμοποίησε την πιο ακραία μορφή πρόκλησης ως μέσο πώλησης της εφημερίδας, κατρακύλησε τα ΜΜΕ που ήλεγχε στον κατήφορο της πολιτικής προπαγάνδας και του λαϊκισμού, ξέπλυνε την εικόνα της ναζιστικής οργάνωσης στην ελληνική κοινωνία, έγινε το “αγαπημένο ΜΜΕ” της αγγλικής πρεσβείας, προσφάτως κατέληξε να χαρακτηρίζεται από πολλούς ως “Η Ναυαρχίδα της Παραπληροφόρησης”, έγινε παρελκόμενο της ακροδεξιάς Ν.Δ. του Κυριάκου και του Μαρινάκη και μετά …τέλος!
Ο Θέμος ως άνθρωπος των ΜΜΕ μπορεί να ήταν πανέξυπνος και πρωτοπόρος καθώς για πρώτη φορά έφερε τόσο κοντά και τόσο αριστοτεχνικά δύο χώρους τόσο αντίθετους και ασύμβατους μεταξύ τους, ιδιαίτερα στην χώρα μας: αυτόν της πολιτικής με αυτόν του χιούμορ. Ο Θέμος ως επιχειρηματίας όμως, γέννημα – θρέμμα της προ κρίσης πασοκικής νοοτροπίας και εποχής, όπου τα πάντα ήταν δυνατά γνωρίζοντας τον κατάλληλο άνθρωπο, ήταν ένας άνθρωπος της υπερβολής.
Δεν γνωρίζω ως τι θα μείνει στην Ιστορία αυτού του τόπου, αν όμως οι περισσότεροι θα τον θυμούνται γι αυτά που έκανε τα τελευταία του χρόνια, σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη εποχή για να αφήσει τα εγκόσμια. Κι αυτό γιατί ο γνωστός και αγαπητός τηλεοπτικός χιουμορίστας Θέμος, σίγουρα είχε “αποχωρήσει” πριν από πολύ καιρό.
Επιγραμματικά θα προσθέσω ορισμένα σχόλια για τον θάνατό του από πολύ γνωστά πρόσωπα αφήνοντας στην κρίση του καθενός το τι ακριβώς υπήρξε αυτός ο άνθρωπος για την ελληνική κοινωνία και πως επηρέασε τις ζωές των άλλων.
Τέλος, αναδημοσιεύω δύο παλαιότερα δικά μου δημοσιεύματα σχετικά με την “δημοσιογραφία αλά Πρώτο Θέμα” από το μακρινό 2010 και ο καθένας, με σεβασμό σε μία ανθρώπινη ζωή που χάθηκε, ας βγάλει με περίσκεψη τα δικά του συμπεράσματα.
Σωτήρης Μπουζάρας
http://www.facebook.com/bouzaras
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
