ΑΝΩΝΥΜΗ ΚΟΜΟΤΗΝΑΙΑ: ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΜΙΖΕΡΟΥΠΟΛΗ

23 Δεκεμβρίου, 2018 | by rodopinews

ΑΡΘΡΑ & ΑΠΟΨΕΙΣ

Ένας σοβαρός λόγος με έφερε ξανά στη μιζερούπολη, την πόλη που έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, καταστρέφοντάς την. Όχι, δεν αγαπώ τον τόπο μου, εκτός από κάποιες ιδιαιτερότητές του, που χάνονται κι αυτές από τη μεγαλομανία των περισσότερων κατοίκων του.

Είμαι ήδη άρρωστη με κρυολόγημα (το οποίο το κόβω για ψυχοσωματικό και δε νομίζω να φταίει μόνο η άρρωστη ατμόσφαιρα) και με τάσεις υστερίας, που, μέχρι να φύγω, ελπίζω να μην εξελιχθούν σε εξόρμηση για να σπάσω ό,τι βρω μπροστά μου.

Είναι πολλοί οι λόγοι που με κάνουν να σιχαίνομαι αυτήν την πόλη. Πνίγομαι από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εδώ και δεν είναι από τη μόνιμη σαπίλα και τη μούχλα του χειρότερου κλίματος της χώρας, δεν είναι μόνο η άγρια επαρχιωτίλα, όπως αποτυπώθηκε στο βλέμμα της θειας που περνούσε έξω από το σπίτι που μένω και σταμάτησε και γύρισε και με κάρφωνε την ώρα που βγήκα να κλείσω το παράθυρο.

Τέτοια βλέμματα παντού και μια τάση να σε κατασπαράξουν με την πρώτη ευκαιρία. Με πνίγει η ιδέα ότι θα βγω και θα συναντήσω τα ουκ ολίγα αδηφάγα κτήνη που προσπάθησαν κατά καιρούς να με κατασπαράξουν. Όλη η σκατίλα της προσωπικής και επαγγελματικής μου ζωής σε μία πόλη. Κι όλοι θεωρούνται καθωσπρέπει και αξιοσέβαστοι και κύριοι και όλοι τους εκτιμούν γιατί είναι σαν τα μούτρα τους.

Εδώ είναι τα πρώην συνεταιράκια μου, που τους είχα κάνει τη χάρη να μη λύσω την εταιρεία φεύγοντας από την πόλη και να τους δώσω χρόνο να δούνε πώς θα γίνει η τροποποίηση και να μην ανησυχώ, θα μου πληρώνουν τον ΟΑΕΕ. Και βρέθηκα με μια τροποποίηση καταστατικού με πλαστογραφημένη την υπογραφή μου (δεν είχα λεφτά για να τους τρέξω στα δικαστήρια) για να πάρουν μεγάλο έργο με μεγάλα κέρδη και μεγάλη φορολογία και μόνο πλήρωνα κι ακόμη χρωστάω (γι’ αυτό και έχουν μπλοκαριστεί τα επαγγελματικά μου) κι όταν προχώρησα στη λύση με δικηγόρο, υπέγραψα μόνο εγώ κι αυτοί συνέχισαν να βγάζουν λεφτά, αδιαφορώντας για τις πιέσεις μου και όταν σταμάτησε να πέφτει χρήμα, μου έστελναν εξώδικα ότι και καλά εμποδίζω τη λύση της εταιρείας. Δε νομίζω να υπάρχουν πολλοί που έχουν ζήσει τέτοιο παραλογισμό από τέτοια αρπακτικά και νομίζω μόνο εδώ ευδοκιμεί το είδος.

Εδώ και τα πρώην αφεντικούλια μου. Αυτό που του κρατούσα το μαγαζί χωρίς πενθήμερο και ωράριο, με ευθύνη ακόμη και για το μάρκετινγκ και αμοιβή απλής πωλήτριας. Που στην πραγματικότητα με σχόλασε για λόγους πολιτικούς κι αργότερα είχε το θράσος να μου στέλνει μηνύματα να με ενημερώσει για την υποψηφιότητά του με το ποτάμι.

Εδώ και το άλλο αφεντικούλι που τρέμω μήπως συναντήσω, γιατί μένει στο διπλανό διαμέρισμα και δε θα είναι ωραίο να ξερνάω έξω από το σπίτι που με φιλοξενεί. Αφεντικούλι στο οποίο επίσης δούλευα χωρίς πενθήμερο, ωράριο, αργίες, άδειες, επιδόματα, δώρα και καταλήξαμε σε καταγγελίες, δικαστήρια, ψευδομάρτυρα τον γυμνοσάλιαγκα υπάλληλό του και δικηγόρο του τη δικηγόρο του εργατικού κέντρου, όλα τα σκατά σ’ αυτήν τη σάπια πόλη, σ’ αυτόν το βόθρο της χώρας.

Σ’ αυτή τη μίζερη γωνιά της γης, που δε βλέπω την ώρα να το βάλω ξανά στα πόδια, να γλιτώσω από την μπόχα της, επιστρέφοντας στον αθηναϊκό παράδεισο.