Πολύ θα ήθελα να ξέρω το μακρόπνοο σχέδιο για τη μειονοτική εκπαίδευση.
Ίσως φαίνεται πως είναι ένα θέμα που αφορά λίγους, σε περιορισμένο τοπικό επίπεδο. Είναι όμως ένα βασικό θέμα που άπτεται το παρόν και το μέλλον κάποιων δεκάδων χιλιάδων συμπολιτών μας και κατά συνέπεια κάτι που θα επηρεάσει το μέλλον όλων μας.
Η συνεχόμενη και μακροχρόνια απαξίωση του μειονοτικού σχολείου, με ένα μικρό διάλειμμα στο τέλος της δεκαετίας του ΄90, πιστεύουν πως θα οδηγήσει τους μικρούς μαθητές στο δημόσιο σχολείο με την ελπίδα πως έτσι εύκολα θα ελεγχθούν και θα αφομοιωθούν σε βάθος χρόνου; Αυτός δεν ήταν πάντα ο κρυφός πόθος του κράτους ανεξάρτητα ηγεσίας και κομματικού προσανατολισμού;
Έχουν σκεφτεί όμως μήπως έτσι θα πετύχουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα; Αν τώρα η πολιτεία “παλεύει” με τα κουράν κουρσού, τα κατηχητικά, έχει σκεφτεί με πόσα φροντιστήρια τουρκικής γλώσσας θα έχει να αντιπαλεύσει τότε;
Ποιο μέλος της μειονότητας δε θα θέλει το παιδί του να μάθει καλά τουρκικά και δε θα το στείλει σε φροντιστήριο, που θα φυτρώσουν σαν τα μανιτάρια; Εκτός κι αν θέλει να καταπολεμήσει την ανεργία και να βοηθήσει να απλώσει τα πλοκάμια της η παραπαιδεία ακόμα περισσότερο.
Η, με αργά βήματα, είσοδος των εγχειριδίων των δημοσίων σχολείων στην πρωτοβάθμια από τη μια, η μείωση των ωρών διδασκαλίας των τουρκικών και του Κορανίου στη δευτεροβάθμια (Ιεροσπουδαστήρια) από την άλλη πολύ εύκολα θα πείσουν τους γονείς να επιλέξουν το δημόσιο σχολείο για τα παιδιά τους και ενίσχυση της τουρκικής γλώσσας στα απογευματινά ιδιωτικά μαθήματα.
Όσο για τη διδασκαλία του Κορανίου τα κουράν κουρσού θα μπουν υποχρεωτικά στη ζωή των μικρών μαθητών. Το σενάριο δε μου αρέσει καθόλου αλλά οι βουλές του υπουργείου άγνωστες.