Στη χειρότερη περίοδο τόσο για την τοπική όσο και για την εθνική οικονομία έπεσαν οι εργαζόμενοι των κλωστηρίων, τόσο όσον αφορά στην παύση λειτουργίας των εργοστασίων, όσο και για το ότι δε μπορούν πλέον να βρουν όχι υπουργό αλλά ούτε καν τοπικό βουλευτή για να ακούσει τα αιτήματά τους!
Από την άλλη κάθε εργαζόμενος και κάθε κοινωνία πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την καλύτερη αλλά και την χειρότερη κατάσταση ώστε να βγαίνει από μία κρίση με τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Σίγουρα η απώλεια της εργασίας είναι κατάσταση τραγική τόσο για τους εργαζόμενους, όσο και για την οικονομία ενός τόπου. Ομως δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου;
Η αλήθεια είναι πως η επαναλειτουργία ενός εργοστασίου σε πολλές περιπτώσεις είναι από ανέφικτη ως ουτοπική. Δε βρισκόμαστε σε “σοσιαληστικό παράδεισο” ώστε τα πάντα να λειτουργούν “τέλεια”, ο εργάτης να διαθέτει εργασία για πάντα και ο καλός κομματάρχης να είναι ο διευθυντής μέσα στο μικρόκοσμό μας. Ζούμε σε μία διεθνή και άκρως ανταγωνιστική οικονομία που τέτοιου είδους παιδαριώδεις καταστάσεις δεν υπάρχουν ούτε σε κόμιξ. Και σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον αυτός που δεν ακολουθεί ανοδική πορεία, μοιραία οδηγείται στην κατηφόρα, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Από την άλλη είναι γνωστό σε κάθε πρωτοετή οποιασδήποτε Σχολής οικονομικής κατεύθυνσης πως η θέση εργασίας σε ένα εργοστάσιο είναι η κατά κεφαλήν ακριβότερη από κάθε άλλη θέση εργασίας σε οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση. Κι αυτό προκύπτει με μαθηματική προσέγγιση, γνωρίζοντας το κόστος δημιουργίας όλης της επιχείρησης και διαιρώντας το διά τον αριθμό των θέσεων εργασίας. Για παράδειγμα ένα εργοστάσιο με κόστος επένδυσης 5 εκατομμύρια ευρώ, αν απασχολεί 50 εργαζόμενους, τότε το κόστος για κάθε ανάλογη θέση εργασίας ανέρχεται σε 100.000 ευρώ. Ενώ σε ένα ζαχαροπλαστείο με κόστος επένδυσης 60.000 ευρώ και 4 εργαζόμενους, έχουμε κόστος 15.οοο ευρώ.
Από την άλλη γνωρίζουμε πως όλοι οι (άλλοι) άνεργοι που δεν είχαν την τύχη να προέρχονται από κάποια βιομηχανία με ότι προνόμιο συνεπάγεται αυτό (συνδικαλισμό, τρόπους μαζικής κοινωνικής και πολιτικής πίεσης κ.ο.κ.) μπαίνουν στη σειρά για το επίδομα ανεργίας και για όλες τις διαδικασίες που προβλέπονται από τον Ο.Α.Ε.Δ. Μάλιστα δεν είναι λίγοι αυτοί που τα τελευταία χρόνια έχουν εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο τρόπο τις επιδοτήσεις του Ο.Α.Ε.Δ. για να δημιουργήσουν μία δική τους επιχείρησης η οποία τελικά σε πολλές περιπτώσεις έγινε βιώσιμη αποφέροντας ένα εισόδημα στο σπίτι τους. Γιατί λοιπόν να μη μπορούσε να συμβεί το ίδιο και στους εργαζομένους των κλωστηρίων και κάθε άλλου εργοστασίου; Μάλιστα με ένα επιπλέον ποσό από αυτό της επιδότησης το οποίο θα κάλυπτε το κόστος επιμόρφωσης και σεμιναρίων ώστε αυτοί να είναι έτοιμοι να μπουν στην ελεύθερη αγορά ως ιστότιμοι παίχτες.
Τα ποσά που δίνονται για τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων προς τους δικαιούχους είναι ικανοποιητικά ενώ με κάποια μικρή ενίσχυσή τους και παροχή σωστής καθοδήγησης προς κάποιον που για πρώτη φορά επιχειρεί θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μία νέα φουρνιά μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Γιατί λοιπόν κανείς δε στρέφετε προς αυτή τη λύση και όλοι προτιμούν να περιμένουν κάποια «λύση από την κυβέρνηση» ελπίζοντας πως τα εργοστάσιά τους θα ξαναλειτουργήσουν με …τους ίδιους ως διαχειριστές;
Και τα πολιτικά και συνδικαλιστικά γραφεία, αντί να «χαϊδεύουν αυτιά» παριστάνοντας τους …προστάτες των φτωχών και αδυνάμων, γιατί δεν τους κατευθύνουν προς αυτή την παραγωγική κατεύθυνση ώστε να βοηθηθεί ακόμη περισσότερο η εθνική οικονομία παρά τους προτρέπουν να ακολουθούν το αντιπαραγωγικό και αυτοκαταστροφικό μονοπάτι του κλεισίματος δρόμων και της ζητιανιάς;
Φυσικά για να περάσει κανείς από το στάδιο του απλού και χωρίς πολλές έννοιες εργάτη σε αυτό του επιχειρηματία απαιτείται η μετάλλαξη ενός ολόκληρου λαού από επαίτη – ζητιάνο σε ενεργό παίχτη – “πολεμιστή” που θα παλεύει για την επιβίωση καθημερινά, χωρίς να περιμένει την «9η του μηνός» για να πληρωθεί. Όμως οι Ελληνες είναι λαός αρκετά εγωιστής και εύστροφος για να το καταφέρουν και αυτό, ιδιαίτερα αυτές τις τραγικές στιγμές για την οικονομία της χώρας.
Μια στροφή προς την επιχειρηματικότητα λοιπόν θα ήταν ότι καλύτερο για το λαό μας αυτή την περίοδο της Ιστορίας που διανύουμε και για το οικογενειακό αλλά και το εθνικό εισόδημα αλλά και γενικότερα για την ίδια τη συνείδηση του λαού μας. Αν μη τι άλλο όταν είσαι μάχιμος και επιχειρείς καθημερινά βρίσκεσαι σε μία συνεχή εγρήγορση κι όχι σε μόνιμη «χειμερία νάρκη» όπως πολλοί δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι που από τη στιγμή που σιγουρέψουν ένα ελάχιστο εισόδημα απλώς τερματίζουν τις φιλοδοξίες τους και ανέχονται μία βαρετή καθημερινότητα με μόνη διέξοδο διαφυγής την ημέρα της συνταξιοδότησής τους. Αλλωστε κανείς «Ωνάσης» και κανείς «Λάτσης» δεν ήταν υπάλληλος. Γιατί λοιπόν να μη το επιχειρήσουμε κι εμείς;
Σχετικοί σύνδεσμοι:
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
