Η κυρία Λίλα, έφυγε σήμερα Παρασκευή 24 Αυγούστου 2018, για την τελευταία της πτήση προς τους ουρανούς, στα 92 της χρόνια.
Έφυγε όρθια με πλήρη διαύγεια, δίχως να ταλαιπωρήσει ούτε τον εαυτό της ούτε τον συγγενικό της περίγυρο. Έφυγε περήφανη για τη δουλειά της ως αεροσυνοδός της ΤΑΕ, τα δύσκολα χρόνια του εμφυλίου αλλά περήφανη και για το έργο της ως δασκάλα για 35 χρόνια και για την προκοπή των μαθητών της από τη Μεσούνη, την Αίγειρο, τον Ροδίτη και την Κομοτηνή.
Η Γαρυφαλλιά (Λίλα) Μώρου γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Βλάσιος Κύμης στην Εύβοια το 1926. Το 1944 πήγε στην Αθήνα και φοίτησε στην Αρσάκειο παιδαγωγική Ακαδημία. Έζησε από κοντά τα δραματικά γεγονότα των Δεκεμβριανών του 1944. Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε ως αεροσυνοδός στην νεοσύστατη ΤΑΕ (Τεχνικαι Αεροπορικαί Εκμεταλλεύσεις) μέχρι το 1949. Ήταν στο πλήρωμα της πτήσης που μετέφερε την ελληνική Κυβέρνηση κατά την παραλαβή των Δωδεκανήσων.
Σε μια πτήση προς Κομοτηνή γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της Χαράλαμπο Κατσιμίγα, δικηγόρο και αργότερα δήμαρχο Κομοτηνής, τον οποίο και παντρεύτηκε το 1950. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου εγκατεστημένη πλέον στην Κομοτηνή, κάνοντας χρήση του πτυχίου της διορίστηκε δασκάλα στη Μεσούνη. Αφού πέρασε από τα σχολεία της Αιγείρου και του Ροδίτη, το 1960 τοποθετήθηκε στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Κομοτηνής.
Τρία χρόνια πριν συνταξιοδοτηθεί το 1984, είχε τοποθετηθεί διευθύντρια στο 9ο Δημοτικό. Από τα χέρια της πέρασαν χιλιάδες μαθητές που την αγαπούσαν και την τιμούσαν πάντα.
Κώστας Κατσιμίγας
Θα μου επιτρέψετε να την θυμηθούμε για λίγο – αν τι μπορείς να πρωτοθυμηθεις;
Με τα κρεπ της καφέ παπούτσια και τη μίνι της σε ίσια γραμμή φούστα στέκονταν μπροστά από την πρώτη σειρά των θρανίων που ήταν παρατεταγμένα σε τρεις κάθετες γραμμές και έθετε το πρόβλημα. Έγραφε τα δεδομένα στον πράσινο πινάκα (κι ας τον λέγαμε μαυροπίνακα) και μετά ζητούσε από μας να δουλέψει το μυαλό μας!
Περίμενε την σωστή απάντηση να της την πούμε στο αυτί της!
Χαμήλωνε τα γόνατα ενώ εμείς σηκωνόμασταν στις μύτες των ποδιών μας για να την φτάσουμε. Και περιμέναμε με αγωνία να ακούσουμε το πόρισμα. Όποιο παιδάκι έκανε λάθος έσκυβε κι εκείνη στο αυτί του και του το έλεγε κρυφά – μη τυχόν και πληγωθεί – να ξαναπροσπαθήσει!
Κι ύστερα όταν κάναμε την ωδική φωνάζοντας για βοηθούς τις μεγαλύτερες περνούσε ανάμεσα μας να δει αν τραγουδούσαμε όλοι! Την αλληλοδιδακτική την χρησιμοποιούσε και αλλού! Όταν μας έστελνε να διδάξουμε στις μικρότερες τάξεις! Κι αν τολμούσαμε να κάνουμε καμιά σκανδαλιά έφτανε μόνο το βλέμμα της!
Εκείνη μας έμαθε το να βουτάμε δυο φόρες τη γλώσσα στο μυαλό μας πριν μιλήσουμε, εκείνη μας έμαθε ότι η γλώσσα “κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει”.
Εκείνη μας δίδαξε το “πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι”, εκείνη το “με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις”!
Εκείνη μας ζήτησε γλυκά να μην την ξεχάσουμε, να μην κάνουμε ότι δεν την βλέπουμε, να σεβόμαστε τους δασκάλους μας εφ όρου ζωής!
Γιατί το “ζειν” το χρωστάμε στους γονείς μας αλλά το “ευ ζειν” στους δασκάλους μας!
Μαίρη Κοσμίδου
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
