Ο Ηλίας Ψινάκης κατάφερε και πάλι να γίνει το πρόσωπο της δημοσιότητας. Δυστυχώς όμως γι’ αυτόν βρίσκεται στην περίοπτη αλλά καθόλου επιθυμητή θέση του τράγου πριν τον πετάξουν διαπομπευμένο στον γκρεμό. Ο άνθρωπος που βρήκε έναν Σάκη και τον έκανε Ρουβά, τώρα πήρε έναν Δήμο και τον έκανε κάρβουνο. Και αντιμετωπίζει την ανταρσία των συνεργατών του, τη μομφή των συμπολιτών του και την απειλή των ποινικών διώξεων.
Πολιτικά πρόκειται για το αποτέλεσμα της αβάσταχτης ελαφρότητας που επικράτησε στη χώρα μας μετά τους «αγανακτισμένους», τις φωτιές στην Αθήνα, την άνοδο του ψευδολαϊκισμού και την ανάδυση σκοτεινών τύπων στο προσκήνιο. Πολιτικοί που άλλοτε θεωρούνταν απλώς γραφικοί βγήκαν πρώτη μούρη στην τηλεόραση, αγαπήθηκαν από τα πρωινάδικα, έβαλαν πλώρη για βουλευτές και υπουργοί. Η μαντάμ Σουσού πήρε τη σκούπα της για να σώσει τον τόπο!
Όταν όλα έγιναν τηλεοπτικό και διαδικτυακό θέαμα ο Ψινάκης βρέθηκε στο στοιχείο του. Το ήξερε καλά, το αξιοποίησε κι εκλέχτηκε δήμαρχος από την πρώτη Κυριακή με 53%. Ο Μαραθώνας αναγορεύθηκε στο επόμενο must του πολιτικού life style. Και ποιος δεν παρέλασε από εκεί για να φωτογραφηθεί με τον διάσημο δήμαρχο, να τον ασπαστεί τρυφερά, να μοιραστεί τη δόξα και τη λάμψη του. Στο μεταξύ οι ανάγκες έτρεχαν αλλά ποιος νοιάζεται γι’ αυτά τα δυσάρεστα και οχληρά;
Μόλις πριν από λίγες μέρες ο Ηλίας Ψινάκης προαλειφόταν ακόμη και για υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής. Πατούλης – Ψινάκης, αχτύπητο δίδυμο! Όμως «μια ροπή και πάντα ταύτα θάνατος διαδέχεται». Στην περίπτωσή μας θάνατος άλλων, πολλών, με τραγικό τρόπο. Ο Ψινάκης ξαφνικά καταποντίζεται και μαζί του καταρρέει η ψευδαίσθηση μιας άλλης Ελλάδας, μιας χώρας του πουθενά, όπου όλα γίνονται ωραία επειδή κι εμείς είμαστε ωραίοι κι ας μη δουλεύουμε, κι ας μη προσπαθούμε, κι ας μη σχεδιάζουμε προσεκτικά τα επόμενα βήματα με περίσκεψη αλλά και τόλμη, με σεβασμό στους άλλους και τη γνώμη των ειδικών, με προσήλωση στους αρχικούς στόχους, με ετοιμότητα για τις αναγκαίες προσαρμογές.
Το 2014 και το 2015 επικράτησε η λογική της απαξίωσης. «Πόσο χειρότεροι θα είναι από τους άλλους;» ήταν η φράση που κυριαρχούσε στα καφενεία. Η Βουλή, οι Δήμοι, οι Περιφέρειες έγιναν ένα απέραντο πρωινάδικο, μια μπουζουκοπαρέα ερασιτεχνών οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση είχαν βυθιστεί σε αφελείς αυταπάτες και στη χειρότερη επιζητούσαν κυνικά την εξουσία και τις χαρές της. Δείτε το ΕΣΠΑ. Πόση απορροφητικότητα έχει μετά το 2014-2015; Πόσα έργα πληρώθηκαν από το μοναδικό χρηματοδοτικό εργαλείο της χώρας;
Η θεραπεία μπορεί να έρθει μονάχα από τον ίδιο τον λαό. «Ο τρώσας και ιάσεται». Αυτός που μέσα στην παραζάλη των μνημονίων και της κρίσης πίστεψε στα παραμύθια βλάπτοντας τον εαυτό του, τώρα θα πρέπει να εκλογικεύσει τη διαδικασία, να ψάξει να βρει τους άριστους, τους ικανούς, αυτούς που ξέρουν και έχουν αποδείξει την αξία τους στον κοινωνικό, τον επαγγελματικό και τον πολιτικό στίβο. Ζυγίζοντας τα λόγια και τις πράξεις και όχι ακούγοντας τις Σειρήνες της ευκολίας που οδηγούν στον όλεθρο. Αν υπάρχει ακόμη ελπίδα, κρύβεται εκεί, στην αλλαγή νοοτροπίας.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
