ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΤΗΡΑΣ: ΤΑ “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ” ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ

23 Ιουλίου, 2018 | by rodopinews

ΑΡΘΡΑ & ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα “Δεν ξεχνώ”, είναι εύκολα όταν αναφέρονται ΜΟΝΑΧΑ στην καταδικαστέα Τουρκική κατοχή της Κύπρου ή στις φρικαλεότητες της Τουρκικής εισβολής.

Όμως τα “Δεν ξεχνώ”, τότε μόνο είναι ολοκληρωμένα κ έντιμα όταν συμπεριλαμβάνουν κ κάποιες άβολες αλήθειες:

– τον φανατισμό, τον μαξιμαλισμό κ την εγωπάθεια του αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που αφού πρώτα τορπίλισε όλες τις προτάσεις που θα έκαναν την Κύπρο ήδη από την δεκαετία του ’60 ένα κράτος ανεξάρτητο και κυρίαρχο, στην συνέχεια ηγήθηκε του πιο αδιάλλακτου ρεύματος εθνικιστικού μαξιμαλισμού οδηγώντας σε απώλεια διεθνών συμμαχιών κ σε απομόνωση.

– τις βαναυσότητες των Ελληνικών “ενωτικών” παρακρατικών κ παραστρατιωτικών ομάδων που δρούσαν πάνω στο νησί, κατά των Τουρκοκυπρίων.

– την άφρονα πολιτική της Ελληνικής χούντας που κορυφώθηκε με τις εγκληματικές κ ανόητες κινήσεις της χούντας Ιωαννίδη.

Όλα τα πιο πάνω, έδωσαν στην Τουρκία το δικαίωμα να δράσει μονομερώς, σύμφωνα με τον ρόλο της ως εγγυήτριας δύναμης.

Το να ξεχνάμε βολικά αυτά κ να σιχτιριζουμε απλά τους “τουρκαλάδες”, οδηγεί σε μια χαμενη ευκαιρια: να χρησιμοποιήσουμε την τραγωδία, για να μάθουμε. Να κερδίσουμε, μέσα από την ήττα.

Ας δούμε που οδηγεί ο μαξιμαλισμός, ο εθνικισμός, ο φανατισμός και η έπαρση, η απώλεια συμμάχων και η απομόνωση.

Ας μην υποχρεώσουμε τους νεκρούς, να πεθάνουν δύο φορές για την ίδια λευτεριά.

Ας σεβαστούμε την τραγωδία, που αν έρθει ως μάθημα μπορεί κ να μοιάσει με “ευλογία”.

Διαφορετικά, μένει μόνο η τραγωδία.

Και το χειροτερο: είναι μόνο θέμα χρόνου να την ζήσουμε ξανά.

ΥΓ: Εγώ τότε ήμουν 10 χρονών. Στην Αθήνα. Θυμάμαι τον πατέρα μου να έρχεται σπίτι, να μας φιλάει όλους κ την μητέρα μου να κλαίει. Δεν ήμουν σίγουρος το ακριβώς συνέβαινε. Ο πατέρας μου ήταν ιπτάμενος αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας. Όταν επέστρεψε ήταν η πρώτη κ η τελευταία φορά που τον είδα με γένια. Πολύ αργότερα έμαθα ότι πετούσε πάνω από την Κύπρο ρίχνοντας εφόδια στις δυνάμεις μας πάνω στο νησί. Θυμάμαι όλη την γειτονιά αναστατωμένη να ψιθυρίζουν όλοι μια λέξη: “Πόλεμος…πόλεμος.” Την ίδια λέξη που κάποιοι σήμερα την χρησιμοποιούν με ευκολία κ δήθεν πατριωτική λεβεντιά…δίχως να γνωρίζουν πόσο βαριά λέξη είναι. Και τι φέρνει μαζί της. Και τι μπορεί να πάρει…

ΥΓ2: Ο Λουκάς Λιγδής, γέροντας πατέρας του καταδρομέα Χρήστου Λιγδή της Α’35 Μοίρας Καταδρομών, πεσμένος πάνω στο μνήμα κλαίει για τον γιο του που σκοτώθηκε στην Κύπρο το 1974.