Μεσημέρι στην ουρά των ταμείων του σούπερ μάρκετ. Μπροστά μου ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων έχουν τοποθετήσει στην ταινία τα λίγα πράγματα που πήραν από τα ράφια και συζητούν μάλλον χαμηλόφωνα μεταξύ τους. Σίγουρα δεν είναι ελληνικά ή τουρκικά η γλώσσα τους. Μάλλον κάποια σλαβική.
Τα δευτερόλεπτα περνούν. η ταινία προχωρά και τα πρόσωπα των πελατών και των υπαλλήλων μάλλον άχρωμα κι ανέκφραστα προδίδουν βαρεμάρα κι αδιαφορία για όσα συμβαίνουν γύρω, Εξάλλου τίποτε σημαντικό δε συνέβαινε. Προχωρούμε σιγά σιγά όλοι δυο, τρία, τέσσερα βήματα κι ο υπάλληλος του ταμείου ρωτά το νεαρό ζευγάρι αν θέλουν πλαστική σακούλα για τα ψώνια τους. Εκείνοι κάνουν έναν μορφασμό που δηλώνει πως δεν κατάλαβαν και ψελλίζουν δυο λέξεις στη γλώσσα τους.
Όταν ο νεαρός στο ταμείο τους απαντά, αμέσως ένα πλατύ χαμόγελο διαγράφτηκε στα πρόσωπα και των τριών τους. Τα ελάχιστα λεπτά που μεσολάβησαν μέχρι να χτυπήσει τις τιμές, να βγει ο λογαριασμός και να πληρώσουν δε σταμάτησαν να μιλούν, να γελούν και να μοιράζονται τη χαρά της επικοινωνίας. Ακόμα και τη στιγμή που έφτασαν στην πόρτα της εξόδου αντάλλαξαν χαιρετισμούς και χαμόγελα.
Δεν μπόρεσα να αντισταθώ και να μη μοιραστώ αυτή τη θετική διάθεση των ανθρώπων που βρέθηκαν μόλις λίγα εκατοστά μπροστά μου. Χαμογέλασα στο νεαρό στο ταμείο, όχι από ευγένεια όπως κάνουμε όλοι κάθε φορά. Είχα μπει κι εγώ, τα λίγα αυτά λεπτά, οπτικά και μόνο στη μικρή τους παρέα και τον ρώτησα τι εθνικότητας ήταν το ζευγάρι, τι γλώσσα μιλούσαν.
-Τσέχοι ήταν, μου είπε.
-Κι εσύ πώς ξέρεις τσέχικα, επέμεινα.
-Η μητέρα μου είναι Τσέχα.
-Ααα!!Τέλεια! Είσαι τυχερός αλλά κι αυτοί ένιωσαν τυχεροί που βρήκαν άνθρωπο που μιλούσε τη γλώσσα τους.
– Σπάνια έχουμε πελάτες από την Τσεχία αλλά μου έχει τύχει να εξυπηρετήσω κάποιους από τη Βραζιλία. Αυτό κι αν ήταν σπάνιο!
-Αλήθεια;
-Ναι, ξέρω και πορτογαλικά!
Δεν μπόρεσα να μην χαμογελάσω ακόμα πιο πλατιά. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να επικοινωνούν κι η γλώσσα του καθενός είναι το μέσον. Το χαμόγελο όμως που απλώνεται στο πρόσωπό τους, όταν αυτή η επικοινωνία είναι αναπάντεχη κι ειλικρινής, δε σταματά στα χείλη αλλά κυριαρχεί στα μάτια τους. Πόσο ανάγκη έχουμε από τέτοιες απρόσμενες στιγμές στην καθημερινότητά μας, που μας βγάζουν από τη ρουτίνα των αυτόματων κινήσεων κι εκφράσεων.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
