Χρόνια με απασχολεί πώς και γιατί οι άνθρωποι που έχουν ευεργετηθεί απλόχερα από τους άλλους, σύντομα γυρνούν την πλάτη και γίνονται εχθροί.
Μάθαμε να βοηθάμε τους άλλους από ανιδιοτέλεια, γιατί αισθανόμαστε πλήρεις γιατί έχουμε περισσότερα. Μας το εμαθαν οι γονείς, μας το είπαν και στο σχολείο, μας το υπενθυμίζουν και οι παροιμίες. “Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό” ή ” Ο,τι καλό κάνεις θα το βρεις μπροστά σου”.
Για να βρεθείς λοιπόν σε αρμονία με το σύμπαν πρέπει να δώσεις, για να είσαι καλός Χριστιανός πρέπει να βοηθάς και θα το εισπράξεις στην ζωή σου από κάπου. Από που; Οχι πάντως από τον ευεργετημένο!
Αν τα άτομα που βοηθάμε έχουν επείγουσα ανάγκη ή έτσι δείχνουν, προσποιούνται δηλαδή για να εισπράξουν σε χρήματα, αγάπη, ενδιαφέρον στην πραγματικότητα όμως; Μάλλον τελικά έτσι έμαθαν να κινούνται και να επιβιώνουν. Δεν είναι κακό αλλά αυτός που εν δυνάμει θα πέσει στην παγίδα; Ας πρόσεχε.
Κι αν μιλάμε για κάποιον που είναι σε δύσκολη θέση; Ή μήπως μπαίνει συχνά από μόνος του για να προκαλέσει το ενδιαφέρον μέσω ενός δράματος;
Εσύ γιατί να ζήσεις το δράμα του άλλου που μόνος του το δημιούργησε; Ας πρόσεχες νούμερο 2. Δανεικά κι αγύριστα, ψυχολογική στήριξη μπλα μπλα μπλα … Κι ως αντάλλαγμα … ζημία ανεπανόρθωτη στον ψυχισμό; Ας πρόσεχες νούμερο 3.
Ναι αλλά είσαι και άνθρωπος, πρέπει (αλλά πλέον δεν θέλεις να συμπαραστέκεσαι στους άλλους). “Ο φίλος τω φίλω εν κινδίνοις γιγνώσκει” ναι αλλά ποιον κίνδυνο; Τον δραματικό;
Και ο καλός ηθοποιός γίνεται προβλέψιμος εχθρός! Γιατί; Τούδωσες ό,τι σου ζήτησε ανυστερόβουλα.
Ποιός ο λόγος λοιπόν που σου επιστρέφει “αντί του μάνα, χολή;”
Συνήθως βοηθάμε ανθρώπους που έχουν πολύ λιγότερα από τον ευεργέτη. Όσο περισσότερα προσφέρεις από το περίσσευμα ή κι από το υστέρημά σου (που αργότερα διαπιστώνεις ότι δεν το άξιζε), τόσο γιγαντώνεις μέσα του το σύμπλεγμα κατωτερότητας και τον εξαγριώνεις, τον κάνεις μπαρούτι στην ανημπόρια του, βλέποντας ότι με ένα τηλεφώνημά σου, μια επέμβασή σου, του ικανοποιείς το αίτημα.
Δεν είναι θέμα του το οικονομικό, αλλά το έλλειμμά του το ψυχικό που τον κάνει συναισθηματικά μισερό και κομπλεξικό.
Δεν μπορεί να ανεχθεί κάποιον που τον βοηθάει, τον ξελασπώνει χωρίς αντάλλαγμα. Κι όταν του προσφέρει μια δουλειά. αρχίζει να τον φθονεί – κι είναι άλλο η ζήλια κι άλλο ο φθόνος. Αυτό προκαλεί το μίσος.
Οσα περισσότερα του δίνεις, τόσο πιο πολύ τον εξαγριώνεις. Γιατί τον προσβάλεις! Αυτή είναι η λέξη. Τον προσβάλεις. Νιώθει “υπό” και δεν πρόκειται να στο συγχωρήσει ποτέ.
Λένε ” Το χέρι που σε ταΐζει ποτέ μην το δαγκώσεις”.
Με τον ευεργετηθέντα συμβαίνει το αντίθετο.. Κάποια στιγμή θα το δαγκώσει. Ο υποτακτικός, ο κόλακας, ο αυλικός, ο παραγιός, ο εργαζόμενος σε εργοδότη ποτέ δεν θα είναι αληθινά ευγνώμων σ΄αυτόν που τον ευεργέτησε.
Κι όχι ότι ο ευεργέτης περιμένει γλύψιμο, ανταπόδοση, δουλική συμπεριφορά , ανταλλάγματα κλπ. Αλλά κάποια στιγμή νιώθει ότι μπορεί να βοηθήσει κάποιον, έτσι γιατί μπορεί, ανθρώπινα.
Στην αρχαιότητά μας, είναι γνωστό, ότι η αχαριστία ήταν ποινικό αδίκημα και κολαζόταν αυστηρά.
Οι καλές εμπειρίες στη ζωή μας, μας έχουν βοηθήσει πάρα πολύ και μας διαμορφώνουν το χαρακτήρα σε πολλά. Αλλά οι κακές που έχουν σχέση με όποια ανιδιοτελή προσφορά βοήθειας σε άλλους είναι ανεξίτηλες και φέρνουν στενοχώρια αλλά και αντιπάθεια στον ευεργετηθέντα, που συμβαίνει να τον βλέπεις συχνά στην πόλη σου και να σου αρνιέται κι αυτήν ακόμη την καλημέρα!
Ίσως γι΄αυτό όμως γινόμαστε σκληροί, απάνθρωποι και αδιάφοροι εκεί που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
