Δεν μου αρέσουν οι υπερβολές και οι συγκρίσεις που κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν υπερβολικές. Ωστόσο τολμώ να το πράξω, μιας και εντόπισα δυο κοινά ανάμεσα σε δύο άνδρες, σπουδαίους μουσικούς της πατρίδας μας και του τόπου μας.
Το 1983 ο Σταύρος Ξαρχάκος με το έργο του «ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ» έδωσε μια παράταση ζωής αρκετών δεκαετιών στο ρεμπέτικο τραγούδι που τη δεκαετία του 1980 είχε αρχίσει να ξεχνιέται.
Ο Ηλίας Ιωαννάκης, ο δικός μας Ηλίας, Διδάκτορας και Διευθυντής σήμερα του Μουσικού Σχολείου Κομοτηνής, με σπουδαίες μουσικές σπουδές σε Φιλιππούπολη, Μόσχα και Τυφλίδα, κατάφερε τα τελευταία χρόνια να δημιουργήσει περισσότερους από 50 μουσικούς, από τους οποίους πάνω 20 ήδη επαγγελματίες, εξειδικευμένους στο παραδοσιακό λαϊκό όργανο τη γκάιντα (άσκαυλος στην καθαρεύουσα και την αρχαία ελληνική).
Τη δεκαετία του 1990 υπήρχε στο Νομό Ροδόπης μόνο ένας οργανοπαίκτης. Ο μπάρμπα Στέφανος Παπαβασιλείου από τους Προσκυνητές. Τότε λέγαμε ότι μετά τον Μπάρμπα Στέφανο, θρακιώτικη παραδοσιακή μουσική θα ακούμε μόνο από κασέτες και CD.
Σήμερα η θρακιώτικη παραδοσιακή μουσική, χάρη στον Ηλία Ιωαννάκη και τους άξιους συνεργάτες του πήρε παράταση ζωής για πολλές δεκαετίες, όχι μόνο στη διατήρηση της παράδοσης, αλλά και στη δημιουργία νέων ακουσμάτων. Και βέβαια δεν πρέπει να περνά απαρατήρητη η τεράστια εκπαιδευτική δουλειά που γίνεται στο Μουσικό Σχολείο Κομοτηνής, όπου βιωματικά διδάσκεται η δημοκρατία, η αξιοποίηση της πολυπολιτισμικότητας και ο σεβασμός στην ετερότητα.
Αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ΖΩΣΑ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ, έννοια που δυστυχώς αγνοούν ακόμη αρκετοί, υποτίθεται αρμόδιοι, σε υπηρεσίες της πολυπολιτισμικής μας πόλης.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
