Ο παγκόσμιος πληθυσμός των προβάτων υπολογίζεται γύρω στο ένα δισεκατομμύριο. Ανάλογα με την ηλικία και το φύλο τους, ονομάζονται αρνιά μέχρι δυο μηνών, ζυγούρια μέχρι ενός έτους, κριάρια τα ώριμα αρσενικά και προβατίνες τα θηλυκά.
Και λίγα λόγια που βρήκα για το πώς τα έθιμα καθιερώθηκαν (όπως πάντα με βάση τη φύση)
”Ο Ιανουάριος αποκαλείται από τους περισσότερους Γενάρης. Προφανώς όχι τυχαία! Το μήνα αυτόν γεννούν συνήθως τα γιδοπρόβατα τα μικρά τους κι η κτηνοτροφία υπήρξε θεμελιωδώς σημαντική για την ελληνική οικογένεια. Μόνο που αυτόν τον μεσαίο μήνα του χειμώνα, τα χιόνια των βουνών είναι γεμάτα χιόνια και οι…πρασινάδες είναι άφαντες. Μη έχοντας τροφή για να τα ταΐσουν, οι βοσκοί έσφαζαν αρκετά από τα νέα γιδοπρόβατα για να περιορίσουν τον αριθμό τους αφού ούτως ή άλλως θα πέθαιναν από…ασιτία.
Η υπερπροσφορά αυτή κρέατος στα τέλη του Γενάρη και το Φεβρουάριο ίσως και να επέβαλλε τους νόμους της. Το κρέας υπάρχει άφθονο, το Τριώδιο ανοίγει και η δεύτερη εβδομάδα του, η Κρεατινή, επιτρέπει κατανάλωση κρέατος ακόμα και τις Τετάρτες και Παρασκευές που όλες τις άλλες απαγορευόταν. Πώς να απαγορεύσει η θρησκεία αποχή από το κρέας μια περίοδο 20-30 ημερών όπου το κρέας υπάρχει σε ποσότητες και τα ψυγεία είναι μάλλον άγνωστη λέξη με τα ψυχρά κατώγια των σπιτικών να αναλαμβάνουν την όποια συντήρηση του κρέατος;
Ο χειμώνας βαδίζει στο τέλος του, τα χιόνια λιώνουν, τα φυτά και τα λουλούδια αρχίζουν προϊόντος του χρόνου να ξεφυτρώνουν και τα επιζήσαντα γιδοπρόβατα έχουν επιτέλους άφθονο φαγητό για να βοσκήσουν. Αλλά, ποιος σφάζει ένα ζώο που μετά τις μεγάλες πείνες του τρώει σαν τρελό; Ποιος σφάζει ένα ζώο όταν αυτό αυξάνει μέρα τη μέρα το βάρος του και επομένως αυξάνει την αξία του και διατροφικά αλλά και καθαρά…οικονομικά; Κανείς! Είναι η ώρα της Σαρακοστής, της νηστείας, της αποχής από το κρέας που δεν υπάρχει ούτως ή άλλως γιατί κανείς δε σφάζει ζώο που παχαίνει. Γιατί είναι κόντρα σε κάθε λογική.
Και γιατί τα σφάζουμε λοιπόν το Πάσχα; Γιατί πολύ απλά βαδίζοντας προς το καλοκαίρι, το Μάιο και τον Ιούνιο, η ελληνική γη θα έχει ξανά τα προβλήματά της. Οι βροχές θα μειωθούν σημαντικά, τα λαμπρά λουλούδια της άνοιξης άνθισαν, ομόρφυναν το βλέμμα και τα τοπία μας και πλέον, δίχως το φυσικό πότισμα του ουρανού, αρχίζουν να ξεραίνονται και να μαραίνονται. Κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι οι διαθέσιμες τροφές για τα αγαπητά γιδοπρόβατα θα είναι ξανά μειωμένες και αργότερα παντελώς απούσες καθώς ακολουθεί το λαμπρό και μη εξαιρετέο ελληνικό καλοκαίρι με τους 3 τουλάχιστον μήνες ξηρασίας, με ήλιους βασιλιάδες και βροχές αποδημητικές σαν πουλιά.
Τι θα φάνε πάλι τα αρνιά; Η απάντηση είναι ξανά…δε θα φάνε. Πρέπει να μειωθεί δραστικά ο αριθμός τους. Όχι, γιατί υπάρχει κάποια ιδιαίτερη λόξα να τα σφάξουν. Αλλά γιατί δε θα έχουμε να τα ταΐσουμε, θα πεθάνουν και θα χάσουμε την ευκαιρία ή να τα πουλήσουμε όταν θα είναι τροφαντά κι υγιή ή να τα φάμε οι ίδιοι υπό τις ίδιες συνθήκες. Έτσι επιλέγουμε τη θανάτωσή τους.
Και η απάντηση στο πότε είναι απλή: το Πάσχα βέβαια! Παλαιότερα μάλιστα στα πλαίσια αυτής της εξολόθρευσης ήταν εξαιρετικά ενεργές και άλλες γιορτές όπως του Αγίου Γεωργίου (Απρίλιος), του Κωνσταντίνου και Ελένης (21 Μαίου) και αρκετές ακόμη, όλες τον Απρίλιο και το Μάιο προκειμένου να μειωθεί το διαθέσιμο υπόλοιπο σε γιδοπρόβατα και αφορμής δοθείσης…να καεί το πελεκούδι.”
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
