Αυξάνονται και πληθύνονται τις τελευταίες εβδομάδες οι δημόσιες φωνές από ειδικούς της Δύσης οι οποίοι φαίνεται να “προϊδεάζουν” Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Ενωση αλλά και Η.Π.Α. για ένα σχεδόν σίγουρο ενδεχόμενο απομάκρυνσης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ και πρόσδεσής της στο άρμα συμφερόντων της Ρωσίας και των συμμάχων της.
Το Rodopinews.gr επιλέγει και παρουσιάζει σήμερα 4 απόψεις που συγκλίνουν στο ίδιο σημείο, πως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ώστε αυτό να μην μείνει μόνο σε επίπεδο πιθανοτήτων αλλά να γίνει πράξη και πολύ συντομότερα από όσο κάποιοι πιστεύουν.
Νίκος Μελέτης: Η δήλωση που ξύπνησε την Αθήνα – Δεν έχουμε κανένα λόγο να εμπιστεύομαστε τον Ερντογάν
Πέρασαν μήνες με εκατοντάδες δηλώσεις, προκλητικές κινήσεις με στόχο τα Ίμια, το Καστελόριζο και την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο πειρατικές παρεμβάσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ, απειλές για τη Θράκη, αλλά τελικά χρειάσθηκε μια δήλωση του Ταγίπ Ερντογάν που εξέθετε τον Αλέξη Τσίπρα, για να «ξυπνήσει» η Αθήνα.
Η χθεσινή άμεση, σκληρή και σε προσωπικό τόνο απάντηση του Μεγάρου Μάξιμου που προφανώς έγινε εν θερμώ, έρχεται τη στιγμή που υπήρχαν συνεχείς και επίμονες προσπάθειες από το Μέγαρο Μαξίμου να κρατήσει χαμηλούς τόνους και να δικαιολογήσει την μέχρι τώρα πολιτική κατευνασμού και εξωραϊσμού του Τούρκου ηγέτη, με το επιχείρημα ότι διατηρεί χρήσιμους ανοικτούς διαύλους με την Τουρκία. Δίαυλοι που φυσικά ποτέ δεν υπήρξαν όπως αποδείχθηκε και με το τελευταίο επεισόδιο με την ομηρεία των δυο Ελλήνων στρατιωτικών.
Με την κυβέρνηση να μην συνειδητοποιεί ότι η Τουρκία και ο Ερντογάν αντιλαμβάνονται την «φιλική σχέση», όπως αυτή με το Κόσοβο το οποίο θεωρούν κράτος υποτελές προς τον Σουλτάνο, που όφειλε να παραδώσει εκτός κάθε έννοιας νομιμότητας εκείνους που ο Σουλτάνος θεωρούσε εχθρούς του. Όπως κι έγινε με τη μαφιόζικη σύλληψη και απαγωγή έξι Τούρκων πολιτών υποστηρικτών του Γκιουλέν, από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες σε συνεργασία με ορισμένα στελέχη της και όταν αντέδρασε ο πρωθυπουργός του Κοσόβου, βρέθηκε αντιμέτωπος με την οργή και τις απειλές του Σουλτάνου…
Όλοι θέλουμε να εμπιστευόμαστε την ελληνική κυβέρνηση έναντι του κ. Ερντογάν. Όμως παρά το γεγονός ότι δεν διαψεύσθηκε κατηγορηματικά ο ισχυρισμός του Τ. Ερντογάν ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός του υποσχέθηκε ότι σε 10-15 ημέρες θα του είχαν παραδοθεί οι 8 αξιωματικοί, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους οι συντάκτες των ανακοινώσεων ότι οι συνομιλίες σε επίπεδο πρωθυπουργού, ηχογραφούνται και καταγράφονται… Ε
πί μήνες από την πρώτη συνάντηση του κ. Ερντογάν με τον Αλέξη Τσίπρα, μέχρι και τώρα επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί η εικόνα της δημιουργίας «προσωπικής σχέσης» με τον Τούρκο ηγέτη. Μια αυταπάτη που δεν χαρακτήρισε μόνο τον Αλ. Τσίπρα, αλλά και τον Γ. Παπανδρέου και τον Κ. Σημίτη και τον Κ. Καραμανλή… «Προσωπική σχεση» δεν υπάρχει με τον Τούρκο ηγέτη και είναι καιρός να το αντιληφθούν οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες. Ο κ. Ερντογάν έχει φίλους όσους και για όσο καιρό εξυπηρετούν τις προσωπικές επιδιώξεις του. Και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο παλιός σύμμαχος του Μ. Άσαντ, ο Φ. Γκιουλέν ο άνθρωπος που τον βοήθησε να κερδίσει την εξουσία, το γνωρίζουν οι Ισραηλινοί , οι Αμερικανοί και φυσικά ο Β. Πούτιν που όμως εκμεταλλεύεται στο έπακρο αυτήν ακριβώς την «φιλική» σχέση με τον Τ. Ερντογάν.
Από την άλλη πλευρά όμως θα πρέπει να γίνει αντιληπτό στην Αθήνα ότι τα ενθουσιώδη λογύδρια, τα συνθήματα και τα «μηνύματα», αναπόφευκτα, όσο κι αν αυτό είναι ενοχλητικό, θα έχουν απάντηση. Στα καθημερινά (και μάλιστα διπλά η τριπλά) «μηνύματα» και μαθήματα περί δίκαιου, ηθικής, νομιμότητας του Προέδρου της Δημοκρατίας, από κάθε πόλη και χωριό της χώρας, στις προειδοποιήσεις και απειλές του υπουργού Άμυνας περί επανάληψης του 1821, θα ήταν αφελής κάποιος να μην περιμένει ότι θα υπάρξει απάντηση από την άλλη πλευρά. Κι αν ο κ. Καμμένος απειλεί με συντριβή των αντιπάλων μας όπως το 1821, μάλλον είναι αναμενόμενη η απάντηση του κ. Γιλντιρίμ για επανάληψη του 1922…
Σε ότι αφορά στα Ίμια, για όσους υπάρχει επίγνωση του τι συνέβη το 1996, είναι προφανές ότι θα πρέπει να αποφεύγονται κινήσεις που θα φέρουν την χωρά στην οδυνηρή θέση, με πρωτοβουλίες δικές της μάλιστα, να επιβεβαιώνεται, το «γκριζάρισμα» των Ιμίων και μάλιστα με την σιωπηρή ανοχή και συναίνεση της Ελλάδας.
Ο κ. Καμμένος πηγαίνοντας να ρίξει το στεφάνι στην μνήμη των τριών Ελλήνων πεσόντων, όφειλε να γνωρίζει τις συνέπειες που θα είχε η τυχόν παρεμπόδιση του από τουρκικό Λιμενικό να προσεγγίσει τις βραχονησίδες, όπως και τελικά έγινε. Και να είναι έτοιμος, να έχει Σχέδιο Β για το πως θα αντιδράσει η χώρα. Διαφορετικά μόνο αρνητικές επιπτώσεις θα είχε για τα εθνικά συμφέροντα αυτή ενέργεια του.
Μετά την ένταση αυτή ακολούθησε το επεισόδιο με τον εμβολισμό του ελληνικού σκάφους του Λιμενικού, που ήταν ο Τούρκος πρωθυπουργός Μ. Γιλντιρίμ που κάλεσε τον κ. Τσίπρα για να διαμαρτυρηθεί για την παραβίαση των… τουρκικών χωρικών υδάτων, με την Αθήνα να συμφωνεί σε διαδικασία απεμπλοκής που προέβλεπε την ταυτόχρονη απόσυρση των σκαφών του Ελληνικού και του Τουρκικού Λιμενικού από τα Ίμια. Σε μια απαράδεκτη νομιμοποίηση των τουρκικών αμφισβητήσεων της ελληνικής κυριαρχίας…
Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι έστω και υπό την πίεση της προσωπικής επίθεσης στον πρωθυπουργό η κυβέρνηση ξύπνησε και βλέπει καθαρά την εικόνα στα ελληνοτουρκικά. Έστω και δραματικά καθυστερημένα.
Αμερικανός καθηγητής: “H Τουρκία εχθρός του ΝΑΤΟ, παραβιάζει ελληνικό εναέριο χώρο”
Η Τουρκία είναι, de facto, εχθρός του ΝΑΤΟ και μόνο κατ’ όνομα σύμμαχος, δηλώνει ο Αμερικανός πανεπιστημιακός καθηγητής της Στρατιωτικής Ιστορίας, συγγραφέας και αρθρογράφος Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον.
«Το πρόβλημα με την Τουρκία και τη Δύση είναι πως η σχέση τους έχει μείνει πίσω για δεκαετίες. Αυτό που κάποτε ήταν μια συμμαχία δεν πλέον τίποτα, σήμερα», αναφέρει. «Δείτε τις σχέσεις της Τουρκίας με τους εξτρεμιστές στην Συρία, ή την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους.
Ο Ερντογάν δεν χάνει ευκαιρία να υπογραμμίζει τον κρίσιμο ρόλο της Τουρκίας στην αντιμετώπιση του ΙΚ, αλλά στην πραγματικότητα οι μαχητές αυτού μοιράζονται με τους Τούρκους το μίσος για Ρωσία, Συρία και Ιράκ και η Τουρκία τους κλείνει το μάτι στα σύνορα», δηλώνει.
«Το ΙΚ μπορεί να προωθεί την κουλτούρα του θανάτου, αλλά ο Ερντογάν πιστεύει πως έστω και έτσι είναι σουνιτική οργάνωση και μάλιστα χρήσιμη στην καταπολέμηση των Κούρδων και των σιιτών», τονίζει. Το περιστατικό με το Su-24αποκαλύπτει την τουρκική διπροσωπεία.
«Η Τουρκία απαιτεί τώρα δικαιοσύνη. Όμως καμία χώρα στον κόσμο δεν έχει παραβιάσει ξένο εναέριο χώρο όσο η Τουρκία αυτό της Ελλάδας. Σύμφωνα με στοιχεία μόνο το 2014 σημειώθηκαν περί τις 2.244 παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, δηλαδή προχωρούσε σε έξι παραβιάσεις την ημέρα», αναφέρει.
Η Τουρκία σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί υποδειγματικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ, άσχετα με τα όσα ο πρόεδρος Ομπάμα σκέπτεται. Ο πρόεδρος συνήθιζε να αναφέρει την σχέση του με τον Ερντογάν ως «ειδική φιλία». Επίσης είναι υπέρμαχος της τουρκικής ένταξης στην ΕΕ.
«Το μόνο που μπορεί να λεχθεί για την υποδειγματική σχέση του Ομπάμα με την Τουρκία είναι ότι η Τουρκία έχει μια στρατηγική θέση και μεγάλες και ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και επίσης στο έδαφός της υπάρχουν Νατοϊκές βάσεις. Αυτοί οι παράγοντες επιβάλουν να υπάρχει μια μη εχθρική Τουρκία», καταλήγει.
http://tribunecontentagency.com/article/erdogan039s-turkey-is-a-dubious-ally/
http://sputniknews.com/politics/20151204/1031249506/turkey-erdogan-nato-enemy-isis.html
Emre Peker και Naftali Bendavid: Η Τουρκία αυτονομείται αμυντικά από τη Δύση
Η Τουρκία προβαίνει σε βήματα για την ενίσχυση της δικής της αμυντικής βιομηχανίας και τη μείωση της στρατιωτικής της εξάρτησης από τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ αναφέρει ανταπόκριση των Emre Peker (Κωνσταντινούπολη) και Naftali Bendavid (Βρυξέλλες) στη WALL STREET JOURNAL με τίτλο «Turkey Breaks From West on Defense».
Προσθέτουν ότι η Άγκυρα προχώρησε πρόσφατα στην αναβάθμιση της πολεμικής της βιομηχανίας με δοκιμές πυραύλων και εγκαταστάσεις τεχνολογιών ραντάρ, ενώ τροφοδοτεί τις πολεμικές δυνάμεις της, αλλά και εξάγει, τανκς, πολεμικά πλοία, μη επανδρωμένα αεροπλάνα, πυραύλους και, μέχρι το 2023, πολεμικό αεροπλάνο.
Η Άγκυρα επίσης έχει απορρίψει τις προσφορές των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ για ένα αντιπυραυλικό αμυντικό σύστημα, επιλέγοντας το κινεζικό, το οποίο οι Δυτικοί σύμμαχοι θεωρούν μη συμβατό με τις τεχνολογίες τους, ενώ απειλεί τη συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών.
Η ισλαμική κυβέρνηση της Τουρκίας θεωρεί ότι χρειάζεται περισσότερη ανεξαρτησία στον αμυντικό τομέα για να αποφύγει τη μοίρα των Οθωμανών, που είχε βασισθεί στην συμμαχία με τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία για να δεχθεί τελικά την εισβολή του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας. Πρόκειται για μια πικρή ιστορία που συνεχίζει να τροφοδοτεί τη δυσπιστία έναντι της Δύσης. Υπάρχουν ωστόσο και πιο πρόσφατα παραδείγματα που τροφοδοτούν τη δυσπιστία όπως η επιβολή εμπάργκο στην πώληση όπλων προς την Τουρκία από τις ΗΠΑ για περισσότερα από τρία χρόνια μετά την στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974, ενώ οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ συμφώνησαν τελικά στην ανάπτυξη του πυραυλικού συστήματος Πάτριοτ στην Τουρκία κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Περσικό Κόλπο, το 1991, και του πολέμου στο Ιράκ, το 20013, μόνο μετά από μακρές και δύσκολες διαπραγματεύσεις.
Η μεταβολή της τουρκικής πολιτικής στην μακρόχρονη συμμαχία της με τη Δύση σημειώνεται τη στιγμή που τα δύο μέρη αναζητούν τη μεταξύ τους συνεργασία για την αντιμετώπιση διαφόρων απειλών, όπως του ISIS στο Ιράκ και στη Συρία. «Η Τουρκία αναδιαμορφώνεται ως αδέσμευτη χώρα ως προς τη ρητορική της, γεγονός που φέρνει σε πολύ δύσκολη θέση το ΝΑΤΟ.
Η στάση της Τουρκίας θα αποτελέσει κρίσιμο θέμα τα επόμενα χρόνια, όχι μόνο εάν υλοποιηθεί η συμφωνία για το κινεζικό αντιπυραυλικό σύστημα, αλλά και λόγω της πολιτικής της», ανέφερε Δυτικός αξιωματούχος στις Βρυξέλλες. Η Άγκυρα ωστόσο έχει κατ’ επανάληψη δηλώσει την προσήλωσή της στο ΝΑΤΟ και συνεργάζεται στενά με αυτό.
Ο εκπρόσωπος του Τούρκου Προέδρου δήλωσε τον Φεβρουάριο ότι η ένταξη της Τουρκίας στη συμμαχία δεν αποτελεί θέμα συζήτησης. Η κυβέρνηση Ερντογάν δήλωσε ότι απέλασε 1.000 θεωρούμενους τζιχαντιστές, ενώ ενίσχυσε την ανταλλαγή πληροφοριών, μετά τη κριτική που της ασκήθηκε από τη Δύση ότι δεν συμμετέχει ενεργά στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους. Τον προηγούμενο μήνα η Τουρκία και οι ΗΠΑ ανέπτυξαν εξοπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη στη βάση Ινσιρλίκ για την πάταξη των τζιχαντιστών, ενώ η Τουρκία από το 2013 φιλοξενεί 750 στρατιώτες του ΝΑΤΟ και πέντε αντιβαλλιστικούς πυραύλους Πάτριοτ.
Η Τουρκία εντάχθηκε επίσης στην αντιπειρατική επιχείρηση του ΝΑΤΟ στις θάλασσες της Αφρικής, ενώ συμμετείχε αυτό το μήνα στις βρετανικές ασκήσεις Joint Warrior. «Η Τουρκία συμβάλλει στην ενίσχυση της συλλογικής άμυνας ως απάντηση στις επιθετικές δράσεις της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, ενώ είναι σημαντική η συμμετοχή της στις αποστολές στο Κόσοβο και στο Αφγανιστάν» δήλωσε η εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ, Carmen Romero.
Η Τουρκία προωθεί ωστόσο την στρατιωτική απεξάρτησή της δημιουργώντας εκνευρισμό στους παλιούς της φίλους. «Δεν είμαστε ακόμη στο σημείο όπου οι αξιωματούχοι στην Ουάσιγκτον και στις Βρυξέλλες να αναρωτιούνται ‘με ποιά πλευρά είναι η Τουρκία;’ Αλλά με μία ή ΄δυο ακόμη αρνητικές αποφάσεις θα φθάσουμε εκεί» δήλωσε ο Marc Pierini, πρώην πρέσβης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Άγκυρα ο οποίος εργάζεται σήμερα στο Carnegie Endowment στις Βρυξέλλες.
http://www.wsj.com/articles/turkey-shifts-away-from-west-on-defense-1429608604
Παντελής Καρίκας: Οι S-400 προΐμιο εξόδου της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ – Τα σενάρια περί μιας ρωσο-τουρκικής συμμαχίας
Τόσο το Κρεμλίνο όσο και η τουρκική προεδρία ανακοίνωσαν την συμφωνία για την πώληση πυραύλων S-400 από τη Ρωσία, με αγάπη, στην Τουρκία. Οι πύραυλοι S-400 αποτελούν ένα από τα πλέον προηγμένα αντιαεροπορικά-αντιβαλλιστικά συστήματα αυτή την στιγμή. Ωστόσο για την Τουρκία η αγορά τους είναι δώρο-άδωρο. Και αυτό διότι απλούστατα η τουρκική αεράμυνα είναι απολύτως συνδεδεμένη με τις νατοϊκές υποδομές που, εκ των πραγμάτων, δεν είναι συμβατές με το ρωσικό σύστημα. Εκτός κι αν γίνουν…
Η Τουρκία είναι συνδεδεμένη, αν όχι δεμένη, οικονομικά με τη Δύση. Το δέσιμο αυτό την δεσμεύει, εδώ και χρόνια, σε μια συγκεκριμένη πολιτική εκμετάλλευσης ευκαιριών που η Δύση της επιτρέπει. Μετά την «ανεξαρτητοποίηση» Ερντογάν όμως που συντελείται από το 2013 και μετά, όταν η Δύση που τον ενέπλεξε στον συριακό πόλεμο από το 2011, αρνήθηκε κατόπιν να ικανοποιήσει τα αιτήματά του, τα δεδομένα έχουν αλλάξει.
Η Τουρκία έχει κάνει τεράστια βήματα προς την «ανεξαρτησία» από τη Δύση και όσον αφορά την οικονομία της, αναζητώντας άλλες διεξόδους. Ασχέτως οικονομικών παραμέτρων σε καθαρά γεωστρατηγικό επίπεδο η Τουρκία θα είχε, στη δεδομένη συγκυρία, κάθε συμφέρον να εγκαταλείψει τη Δύση και να στραφεί προς τη Μόσχα.
Οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτον θα μπορούσε να τελειώσει έτσι με τον κουρδικό κίνδυνο, τσακίζοντας τους Κούρδους, μαζί με Ιράν και Συρία, με τη ρωσική ανοχή, χωρίς η Δύση να έχει σοβαρές δυνατότητες αντίδρασης, παρά μόνο ενεργοποιώντας το Ισραήλ. Δεύτερον θα αποτελούσε τον πολυτιμότερο σύμμαχο της Μόσχας, στην οποία θα μπορούσε να παράσχει διευκολύνσεις, σπάζοντας τον ηπειρωτικό αποκλεισμό που η Δύση επιχειρεί κατά της Ρωσίας, διεισδύοντας στη Μαύρη θάλασσα. Επίσης λόγω της βαρύτητάς της για τη Ρωσία, όπως τόσα χρόνια η θέση της βάρυνε για τη Δύση, θα μπορούσε να θέσει, σε σοβαρό βαθμό, τους όρους, της στο Κρεμλίνο και επ’ ουδενί δεν θα καθίστατο ένας απλός δορυφόρος τύπου Λευκορωσίας. Και από δω αρχίζουν τα σενάρια.
Για πολλά χρόνια η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τη γεωγραφική της θέσης στο μαλακό υπογάστριο της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, εξεβίαζε, στο βαθμό που μπορούσε τη Δύση, κερδίζοντας ίδια οφέλη. Τώρα θα μπορούσε να αντιστρέψει αυτή την στρατηγική και να κερδίσει οφέλη για την ίδια με ρωσικές πλάτες, επιτυγχάνοντας την αδρανοποίηση των περιφερειακών της αντιπάλων – Κούρδων, Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ – σχηματίζοντας άξονα και με το Ιράν, με στόχο την Σαουδική Αραβία, αλλά και με την πρώην αντίπαλο Συρία του Άσαντ και με την Χεζμπολάχ του Λιβάνου, τις τελευταίες ως όργανα άσκησης πίεσης στο Ισραήλ.
Η Τουρκία στρεφόμενη προς τη Ρωσία έχει περισσότερα να κερδίσει παρά να χάσει, σε μια πρώτη ανάγνωση, τουλάχιστον. Με την ρωσική υποστήριξη η Τουρκία θα μπορούσε κάλλιστα να κερδίσει πολλά και ενάντια της Κύπρου και εναντίον της Ελλάδας και όχι μόνο στο Αιγαίο. Μια ανεξάρτητη δυτική Θράκη αποτελεί πολύ δελεαστικό στόχο όχι μόνο για την Τουρκία, αλλά και ενδεχομένως για άλλους ως αντιστάθμισμα της ένταξη στο ΝΑΤΟ Ρουμανίας και Βουλγαρίας.
Η Τουρκία δεν έχει ουδέποτε κρύψει τις φιλοδοξίες της έναντι της Ελλάδας και ειδικά τώρα που η Ελλάδα, παρά τους ευσεβείς πόθους και τις εξαγγελίες είναι και θα παραμείνει για καιρό γονατισμένη. Στρατιωτικά η Τουρκία είναι σε θέση να επιτύχει τους στόχους της. Διπλωματικά δεσμεύεται λόγω συμμετοχής στο ΝΑΤΟ. Αν αυτή η συμμετοχή πάψει και οι S-400 ελέγχουν τον εναέριο χώρο μαζί με τα τουρκικά αεροσκάφη τι θα συμβεί;
Προφανώς σε ένα τέτοιο σενάριο η Ελλάδα θα βασιστεί στη Δύση. Ωστόσο η βοήθεια θα αργήσει και το όλο παιχνίδι δεν πρόκειται να κρατήσει περισσότερο από 2-3 24ωρα. Έως τότε η Τουρκία που έχει, εξ ορισμού, το πλεονέκτημα συγκέντρωσης και εκτόξευσης πλήγματος σε χώρο και χρόνο, θα μπορούσε να έχει κερδίσει έδαφος και όπως δείχνουν οι εξελίξεις στη μαρτυρική Κύπρο, αλλά και στην Κριμαία, μακάριοι οι κατέχοντες.
Θα διακινδύνευε η Δύση μια ευρύτερη σύγκρουση με μια υποστηριζόμενη από τη Ρωσία Τουρκία για ένα ελληνικό νησί ή τη δυτική Θράκη; Απίθανο, ακόμα και αν το επιθυμούσε.
Η ρωσική κίνηση στην Κριμαία έδειξε πόσο απροετοίμαστη βρέθηκε η Δύση που τώρα, ασθμαίνοντας, στέλνει νατοϊκά τάγματα στις χώρες της Βαλτικής, την Πολωνία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, απλώς για λόγους τυπικής αποτροπής, γιατί ουσιαστική αποτρεπτική δύναμη οι μονάδες αυτές δεν αποτελούν.
Για να κάνει βέβαια το μεγάλο βήμα ο Ταγίπ, χωρίς να κινδυνεύει να δει το κεφάλι του να περιφέρεται στις ξιφολόγχες των στρατιωτικών, φρόντισε, μετά το φιάσκο της κατάρριψης του ρωσικού μαχητικού, να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τη Μόσχα και να εξαλείψει, στο εσωτερικό, τον κίνδυνο που λεγόταν στρατιωτικοί, σκηνοθετώντας το διαβόητο πραξικόπημα.
Ο Ερντογάν πλέον κρατά τα κλειδιά της Τουρκίας χωρίς ορατό αντίπαλο και άρα έχει τα χέρια ελεύθερα να δράσει εκτός τουρκικών συνόρων. Όλα τα ανωτέρω είναι απλώς σενάρια και εξαρτώνται εν πολλοίς από τις σχέσεις Δύσης – Ρωσίας.
Είναι δεδομένο όμως ότι ο Πούτιν θα έδινε πολλά για να επιτύχει ένα τέτοιου μεγέθους ρήγμα στο ΝΑΤΟ, “κερδίζοντας” την Τουρκία. Ουδείς μπορεί με ακρίβεια να γνωρίζει πόσο «χοντρό» είναι το παιχνίδι. Τα πάντα είναι συμφέροντα και αμφότερα τα μέρη, Ρωσία και Τουρκία, για την ώρα τουλάχιστον, κερδίζουν από την νεοπαγή της “αγάπη”.
Στο υπό διαμόρφωση όμως νέο ψυχροπολεμικό σκηνικό που τώρα σχηματίζεται όλα τα ενδεχόμενα πρέπει να ειδωθούν, ακόμα και τα πιο ακραία.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
