Επίσκεψη στις …αποθήκες προσωρινής κράτησης λαθραίων μεταναστών στη Βέννα Ροδόπης (Κέντρο Κράτησης Λαθρομεταναστών) πραγματοποίησε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ηρώ Διώτη συνοδευόμενη από αντιπροσωπεία νομικών αλλά και δεκάδες φοιτητές σχολών της Θράκης. Η επίσκεψη είχε ως σκοπό να κάνει αυτοψία στους χώρους κράτησης και να διαπιστώσει τις συνθήκες κράτησης και διαβίωσης των κρατουμένων.
Αντιπροσωπεία αποτελούμενη από την βουλευτή και νομικούς επισκέφθηκαν τα κελιά και συνομίλησαν με τους κρατούμενους ώστε να λάβουν τις απαραίτητες πληροφορίες. Στη συνέχεια φοιτητές ιατρικής που συμμετείχαν στην πορεία εξέτασαν εθελοντικά ορισμένους κρατούμενους που είχαν προβλήματα υγείας.
Αποθήκες …ψυχών και σωμάτων
Οπως ένας από τους κρατούμενους δήλωσε, οι συνθήκες κράτησης στις αποθήκες της Βέννας είναι “ούτε κακές αλλά ούτε και καλές”. Προφανώς πρόκειται για το γνωστό …μισογεμάτο ή μισοάδειο ποτήρι με νερό, αναλόγως την οπτική γωνία του παρατηρητή.
Πως άλλωστε να χαρακτηρίσεις τις συνθήκες “καλές” όταν οι κρατούμενοι (λίγοι στην παρούσα φάση όπως διαπιστώσαμε όλοι) διαβιούν με συνθήκες υγιεινής μεσαίωνα, με λίγο φαγητό, ελάχιστη ζέστη και κοιμούνται σε κρεβάτια φτιαγμένα …από τσιμέντο, όπου ορισμένες φορές καίνε τα στρώματά τους για ζέστη; Από την άλλη πως να τις χαρακτηρίσεις και “κακές” χωρίς να γίνεις άδικος όταν το προσωπικό φύλαξης των κρατουμένων παρά την αδιαφορία της επίσημης πολιτείας καταβάλει στην πλειοψηφία του υπεράνθρωπες προσπάθειες με δική του πρωτοβουλία ώστε η προσωρινή διαβίωσή τους εκεί να γίνεται όσο το δυνατόν πιο ανθρώπινα.
“No borders, no nations, no deportations”
Με 3 λεωφορεία έφτασε το σύνολο των διαδηλωτών στο χώρο της Βέννας από την κεντρική πλατεία Κομοτηνής, όπου και συγκεντρώθηκαν αρχικά. Η πλειοψηφία τους, φοιτητές των σχολών της Θράκης οι οποίοι πρόσκεινται πολιτικά στο ΣΥΡΙΖΑ ή απλά ήθελαν να δείξουν την αλληλεγγύη τους προς τους κρατούμενους του κέντρου κράτησης της Βέννας.
Η πλειοψηφία των παρευρισκόντων σταμάτησε στην είσοδο του Κέντρου όπου προληπτικά υπήρχε μία τυπική παρουσία της αστυνομίας ενώ αντιπροσωπεία αποτελούμενη από την Ηρώ Διώτη και 4 συνεργάτες της, έπειτα από συνενόηση με τον Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης Αλέξανδρο Μπιτζή και τον Αστυνομικό Διευθυντή Ροδόπης Δήμο Κοκμοτό προχώρησαν προς τους χώρους κράτησης.
“Το πάθος για τη λευτεριά, είναι δυνατότερο απ΄ όλα τα κελιά”
Αρχικά η Ηρώ Διώτη και οι συνεργάτες της συνάντησαν τους άνδρες της αστυνομικής δύναμης που είναι επιφορτισμένοι με την ευθύνη της φύλαξης αυτών των ψυχών. Εκεί ο περιφερειακός διευθυντής Αλέξανδρος Μπιτζής είχε την ευκαιρία να ενημερώσει την βουλευτή τόσο για τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων, όσο και για διάφορα άλλα ζητήματα που τέθηκαν και αφορούν στο χρονικό διάστημα κράτησής τους, τη σίτιση και την υγειονομική περίθαλψη που τους παρέχεται.
Στη συνέχεια η Ηρώ Διώτη και οι συνεργάτες της επισκέφτηκαν ένα – ένα τα κελιά όπου έκαναν “αυτοψία” των χώρων και συνομίλησαν με τους κρατούμενους για να ακούσουν τη δική τους άποψη για τις συνθήκες ζωής εκεί. Τα συμπεράσματα που βγήκαν ήταν λίγο – πολύ αναμενόμενα.
“Not so good, not so bad”
Ο πρώτος κρατούμενος του Κέντρου που απάντησε στο συνεργάτη της Ηρώς Διώτη έδωσε και την γενικότερη εικόνα που επικρατεί σε αυτό. Ούτε τόσο άσχημα, ούτε τόσο καλά λοιπόν οι συνθήκες αν σκεφτεί κανείς και συγκρίνει με άλλες καταστάσεις.
Σε σχέση λοιπόν με την κατάσταση που αυτοί οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν στη χώρα τους, τον πόλεμο, τα απολυταρχικά καθεστώτα, την μιζέρια, σίγουρα η κατάσταση αυτή είναι κάπως καλύτερη. Ηρθαν σε μία ευρωπαϊκή χώρα και απολαμβάνουν …την ελπίδα πως κάποτε θα είναι ελεύθεροι να ζήσουν εδώ ή στην υπόλοιπη Ευρώπη για να συνεχίσουν τη ζωή τους. Σε σχέση όμως με τα σημερινά δεδομένα των βασικών αναγκών διαβίωσης ενός σύγχρονου ανθρώπου, σίγουρα βρίσκονται πολλές δεκαετίες ή και αιώνες πίσω.
Στιβαγμένοι πολλοί μαζί, άγνωστοι μεταξύ τους και αλλοεθνείς σε άδειες αποθήκες και πίσω από κάγκελα, με λίγο φαγητό και επίσης λίγη ζέστη το χειμώνα, με ούτε καν υποτυπώδη υγειονομική περίθαλψη. Τα νύχια τους έχουν να κοπούν για βδομάδες, περπατούν χωρίς κάλτσες στο τσιμέντο, ανάβουν φωτιές για να ζεσταίνονται και όπως καταγγέλουν οι ίδιοι ο γιατρός που τους επισκέπτεται για κάθε πρόβλημα υγείας τους δίνει …ασπιρίνες!
Ωστόσο οι επίσημη άποψη είναι διαφορετική αφού όπως ανέφερε ο στρατηγός Αλέξανδρος Μπιτζής περίσσευμα ψυχής κι ευαισθησίας εκ μέρους των αστυνομικών οργάνων υπάρχει, οι πόροι όμως είναι λιγοστοί. Το πετρέλαιο τελειώνει και δε ξέρουν πότε θα έχουν καινούριο κι όσον αφορά στις άλλες ανάγκες (σίτιση, υγεία κλπ) τα κονδύλια της Πολιτείας είναι αυτά που καθορίζουν τις συνθήκες. Φυσικά υπάρχει και η ιδιωτική πρωτοβουλία αφού η τοπική κοινωνία πολλές φορές στέλνει είδη πρώτης ανάγκης για τους κρατούμενους, όμως αυτά δε φτάνουν.
Από την πλευρά της η βουλευτής Ηρώ Διώτη δήλωσε απλά πως διαπίστωσε αυτό που ήδη περίμενε να δει: εικόνα εγκατάληψης και εξαθλίωσης της ανθρώπινης ψυχής και αξιοπρέπειας. Κόντρα σε όλα αυτά, όπως η ίδια δήλωσε, ο πολιτικός της χώρος προτείνει χώρους ανοιχτής περίθαλψης και φιλοξενίας οικονομικών μεταναστών.
Ιδια κατάσταση, διαφορετικές ιστορίες
Ωστόσο όλες τις φορές το νόμισμα έχει δύο πλευρές. Στην περίπτωση των ανθρώπων αυτών μάλιστα ίσως να έχει …και περισσότερες. Δεν πρόκειται για οικονομικούς μετανάστες που απλά πέρασαν τα σύνορα του Εβρου και πιάστηκαν, υπάρχουν πολλές διαφορετικές περιπτώσεις που αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής και ανάλυσης.
Ενας κρατούμενος ανέφερε πως είχε περάσει ήδη στην Ιταλία όταν τον συνέλαβε η ιταλική αστυνομία και τον επέστρεψε στην Ελλάδα. Στη χώρα μας δεν ήθελε να μείνει απλά αναγκάστηκε. Αλλος δε κρατούμενος είχε …νόμιμη άδεια παραμονής και εργασίας, μάλιστα δούλευε στην Αθήνα πριν χρειαστεί για οικογενειακούς λόγους να ταξιδέψει στην πατρίδα του, τη Συρία. Για λόγους όμως γραφειοκρατικούς δε τον δέχτηκαν πίσω στην Ελλάδα και αυτός αποφάσισε να μπει λαθραία …από τα γνώριμα μονοπάτια!
Ενας τρίτος, Τούρκος της Βουλγαρίας ο οποίος ήταν κατηγορούμενος εκτός των άλλων και για μαστρωπεία ανήλικης (!) πιάστηκε για υπόθαλψη λαθρομετανάστη και γι αυτό το λόγο βρίσκεται έγκλειστος. Ασχετες δηλαδή περιπτώσεις μεταξύ τους, όλες μαζί στιβαγμένες στην ίδια αποθήκη …φιλοξενίας! Οπως φυσικά και ανθρώπινες υποστάσεις και χαρακτήρες διαφορετικοί που απλά είναι αναγκασμένοι να συμβιώνουν με το κοινό αυτό βάσανο.
Ανθρώπινα ζητήματα
Φυσικά και η εικόνα ανθρώπων σε αυτή την κατάσταση δε μας τιμά ούτε ως χώρα, ούτες ως κοινωνία. Κανείς άνθρωπος στον πλανήτη δε θα άξιζε αυτή την τύχη. Τι μπορούμε όμως να κάνουμε για την περίπτωση; Το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε ίσως να γίνει είναι η άμεση φροντίδα ώστε αυτοί οι χώροι να γίνουν κατάλληλοι για ανθρώπους. Καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν δικαιολογείται να κρατά ανθρώπους κάτω από αυτές τις συνθήκες στέγασης, σίτισης και υγειονομικής περίθαλψης. Η κλείνεις τα σύνορα με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να μην έρχεται κανείς ή συνεχίζεται αυτή η κατάσταση αλλά φροντίζεις για ανθρώπινες συνθήκες.
Από την άλλη αυτό που πρέπει να γίνει επιτέλους είναι μία σοβαρή μεταναστευτική πολιτική που να φροντίζει για έναν εισερχόμενο στη χώρα, από τη στιγμή που πιάνεται, ως τη στιγμή που παραμένει ή απελαύνεται. Φυσικά το ιδανικό (ίσως ουτοπικό;) θα ήταν όποιος επέλεγε να έρθει, να έχει τη δυνατότητα και να παραμείνει με σκοπό να γίνει ένας από εμάς. Μέχρι όμως οι χώρες να βρούνε τρόπο να γίνει αυτό πραγματικότητα, θα έπρεπε να φροντίσει έστω για όλα τα υπόλοιπα.
Δείτε τα βίντεο:
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
