Ακούω για “παραδοσιακή δεξιά” και αναρωτιέμαι…
Μεγάλωσα σε σπίτι με δεξιούς γονείς και συγγενείς γενικότερα. Πολλοί στα σώματα ασφαλείας, ένας παπάς. Γενικά συντηρητικοί, κάποιες φορές καταπιεστικοί.
Δεν τους είδα ποτέ να θεωρούν ότι η γυναίκα είναι ένα αντικείμενο, όπως παρατηρώ ότι συμβαίνει με πολλούς που λένε πως είναι “δεξιοί”.
Δεν τους είδα ποτέ να χαίρονται με εικόνες γυναικών που περιφέρουν την σεξουαλικότητά τους ως το μοναδικό τους προσόν.
Δεν με αντιμετώπισαν ποτέ ως υποδεέστερη.
Δεν τους είδα ποτέ να κανιβαλίζουν και να χλευάζουν ανθρώπους με διαφορετική σεξουαλική επιλογή. Διαφωνουσαν αλλά δεν τους είδα ποτέ να κοροϊδεύουν, να εξευτελίζουν.
Δεν ήταν προκλητικοί, ούτε περιέφεραν την άποψή τους για να δημιουργήσουν εντάσεις.
Είχαν συγκεκριμένες απόψεις για τη ζωή. Συντηρητικές, αυστηρές. Ωστόσο θυμάμαι μια συζήτηση με τον πατέρα μου στο Λύκειο, την ώρα που βλέπαμε ειδήσεις και μίλησα με υποτιμητικά λόγια για μια ιερόδουλη, μου απάντησε κοφτά: “κι εσύ θα κρίνεις τις επιλογές του καθενός;”
Είχαν συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις. Δεν ετεροπροσδιορίζονταν πολιτικά.
Τέτοιους ανθρώπους, δεξιούς, είχα συναντήσει και κεντρική Ευρώπη σε κάποια ταξίδια. Ανθρώπους μετρημένους, σοβαρούς.
Εγώ ανήκω στο κέντρο. Διαφωνώ σε πολλά με τους δεξιους αλλά τους σέβομαι. Τους δεξιούς που γνώρισα εγώ. Με τον μπαμπά μου έχουμε καταγράψει Ομηρικούς καυγάδες.
Την λογική αυτών που σήμερα υποστηρίζουν ότι είναι παραδοσιακοί δεξιοί δεν την αντιλαμβάνομαι. Σίγουρα δεν αντιπροσωπεύουν όλους αυτούς τους ανθρώπους.