Χειμώνας του 1982. Πρώτος μου χειμώνας στην Ελλάδα. Στρατόπεδο προσφύγων του Λαυρίου. Είχα κόψει το τσιγάρο, καφέ δεν πίνω, δε δίνω δεκάρα για ποτά..
Δεν έχουμε λεφτά να αγοράσουμε τσάι που είναι ιερή συνήθεια που κρατάει από τους αριστοκράτες παππούδες που ήταν κι εκείνοι πρόσφυγες στην Τουρκία από το Καύκασο. Το καλοκαίρι δουλεύαμε και είχαμε χρήματα για τις βασικές ανάγκες αλλά με την έλευση του χειμώνα κόπηκαν τα μεροκάματα, κόπηκε το λιμάνι, οι οικοδομές του Σουνίου, τα χωράφια των γύρω πόλεων.
Εκείνες τις μέρες η επιτροπή προσφύγων, που είχαμε οργανώσει, μας ανακοινώνει ότι ο Γιώργος Νταλάρας έδωσε στους πρόσφυγες του Λαυρίου 500.000 δραχμές. Μοιράζεται το ποσόν μεταξύ των προσφύγων και με τα λεφτά που έπεσε στο μερίδιό μας καλύψαμε κάποιες βασικές μας ανάγκες.
Τώρα πια αγοράζω τσάι από το καλύτερο μαγαζί της Ελλάδας. Μπορεί και του κόσμου. Το Μάδρας στον Πειραιά. Είναι η μοναδική μου πολυτέλεια. Η αριστοκρατία του παππού επέζησε μόνο σε τούτη τη σεμνή μου συνήθεια. Έχω βρει τα καλύτερα τσάϊα του κόσμου εκεί. Έλα όμως που κανένα δεν έχει τη γλύκα και τη γεύση του τσαϊού που πίναμε εκείνο τον χειμώνα με τα χρήματα που μας έστειλε ο Γιώργος Νταλάρας!
Τον ευχαριστώ και από εδώ προσωπικά και δημοσίως.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
