ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΑΙ “ΚΑΡΑΒΑΝΑΔΕΣ” ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

15 Ιουλίου, 2016 | by rodopinews

ΞΕΝΤΥ-TORIAL (ΓΥΜΝΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ)

Η κοινωνία της Θράκης θρηνεί αυτές τις ημέρες ένα ακόμη νέο παιδί της, τον άτυχο Αχμέτ Κατουνλού από το ορεινό πομακοχώρι Γλαύκη της Ξάνθης. Ο νεαρός που υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία, λόγω απώλειας της αδελφής του παλαιότερα από ασθένεια και για καλύτερη εξυπηρέτηση της οικογένειας, θεωρήθηκε σωστό να υπηρετεί κοντά στον τόπο καταγωγής του και έτσι μετατέθηκε στην στρατιωτική μονάδα Κ.Α.Α.Υ. της περιοχής Κεραμωτής Καβάλας. Και εδώ ξεκινούν τα ερωτηματικά.

Ενα νέο παιδί από φτωχή οικογένεια, καταγόμενο από ορεινή – αγροτική περιοχή μετατέθηκε σε στρατιωτική μονάδα δίπλα στην θάλασσα; Θεωρούν δηλαδή κάποιοι στο ΓΕΣ πως τα παιδιά φτωχών οικογενειών από ορεινές περιοχές είναι πιο ασφαλή στην θάλασσα ή μήπως το κράτος μας έχει γεμίσει με πισίνες τα ορεινά και είναι σίγουρο για τις κολυμβητικές ικανότητες των εκεί νέων;
Εφόσον θεωρήθηκε από τους ανωτέρους σωστό ο νέος στρατιώτης να μετατεθεί κοντά στον τόπο κατοικίας του γιατί τελικά επιλέχθηκε η Κεραμωτή; Ο μισός στρατός της Θράκης βρίσκεται μέσα στην Ξάνθη ή και περιμετρικά της πόλης και δεν υπήρχε μία θέση κενή για τον Αχμέτ Κατουνλού; Η μήπως ήταν όλες πιασμένες από τα “βύσματα”;
Στην μονάδα που υπηρετούσε, μονάδα σε θαλάσσια περιοχή, ασχολήθηκε κανείς εάν ο άτυχος Αχμέτ γνώριζε καλό κολύμπι ή όχι; Προσφέρθηκε κανείς για να του μάθει κολύμπι; Η στον ελεύθερο χρόνο του μπορούσε να περνά την ώρα του μόνος και χωρίς ασφάλεια στο ανοιχτό πέλαγος;
Στα ΚΑΑΥ Κεραμωτής υπάρχει ναυαγοσώστης; Να σημειώσουμε εδώ πως μιλάμε για ένα νέο παιδί ούτε καν 20 ετών που λόγω της καταγωγής του και της μόνιμης διαμονής του σε ορεινή περιοχή είναι σχεδόν σίγουρο πως δεν διέθετε κολυμβητικές ικανότητες, ούτε καν παρελθόν στο συγκεκριμένο άθλημα. Αρα ποια η μέριμνα της μονάδας για την ζωή του στρατιώτη της;

Εχοντας υπηρετήσει την στρατιωτική μου θητεία ως “γιωτάς” (άοπλος) και έχοντας ωστόσο καταγεγραμμένα και επίσημα εκτελέσει την περίοδο της θητείας μου τις περισσότερες ένοπλες σκοπιές σε ολόκληρο το 29 Σύνταγμα (σήμερα 29η Ταξιαρχία) γνωρίζω από πρώτο χέρι την τσαπατσουλιά, την γραφειοκρατία, την ανοργανωσιά και την αδιαφορία ορισμένων μέσα στο στράτευμα για την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Οσο για την υποκρισία κάποιων ούτε λόγος αφού ο Στρατός είναι “πανεπιστήμιο” σε τέτοια θέματα. Δεν υπονοώ πως αυτό συνέβη και στην προκειμένη περίπτωση του άτυχου στρατιώτη, απλά αναφέρομαι σε γενικότερα και υπαρκτά θέματα τα οποία είναι δυστυχώς μία καθημερινότητα στο “Τρελοκομείον Ο Ελληνικός Στρατός”.

Παιδάκια που κατέβηκαν από τα χωριά ή ήρθαν στις στρατιωτικές μονάδες με τα “Νιντέντο” σε μία βραδιά βαπτίζονται ως “οδηγοί βαρέων οχημάτων” ή “χειριστές τεθωρακισμένων” ή δεν ξέρω γω τι άλλο και περνώντας μία εκπαίδευση περίπου ενός μήνα στέλνονται στα στρατόπεδα ώστε να θέτουν σε κίνδυνο την ζωή την δική τους και των άλλων.
“Βύσματα” που περιμένουν έξω από το γραφείο του εκάστοτε διοικητή ώστε αμέσως με το που θα πέσει το τηλέφωνο από κάποιον πολιτικό ή ανώτερο στρατιωτικό στέλνονται σε “μάχιμες” ειδικότητες και μόλις παραλάβουν κάποιο σήμα ή κονκάρδα, τοποθετούνται σε κάποιο γραφείο ώστε να τρίβουν τον πισινό τους σε κάποια καρέκλα. Οταν όμως απολυθούν, θα έχουν να λένε πως “ήταν μάχιμοι”.
Παιδιά πλουσίων και δημοσίων προσώπων που εντελώς προκλητικά λένε πως “υπηρέτησαν την στρατιωτική τους θητεία” ενώ στην ουσία πέρασαν τον χρόνο της θητείας τους τοποθετημένοι σε κάποιο “βυσματικό” τεμπελχανείο ή στο σπίτι τους.
Λαμόγια που παλεύουν και παίρνουν απαλλαγές εις βάρος των υπολοίπων.
Και τέλος ανυποψίαστα παιδιά, όπως ο Αχμέτ Κατουνλού, που νομίζουν πως η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία είναι κάποια “προσφορά στην πατρίδα” και καταλήγουν ένας ακόμη αριθμός στην ατελείωτη λίστα απωλειών άτυχων νέων στον βωμό όχι κάποιου πολέμου για την πατρίδα αλλά στον βωμό της ανικανότητας, της τεμπελιάς και της γραφειοκρατίας ορισμένων άλλων.

Τι να τα κάνει τώρα τα υποκριτικά δάκρυα οι οικογένειά του; Τι να τους κάνει τους ψυχολόγους και τους άλλους ιατρούς που πήγαν στο σπίτι από “ενδιαφέρον”; Τι να τον κάνει τον Στρατηγό και διάφορους “καραβανάδες” που πήγαν εκεί για “συλλυπητήρια”; Αν όλοι αυτοί οι κομπάρσοι έκαναν σωστά την δουλειά τους ο άτυχος νέος από την ορεινή Ξάνθη δεν θα είχε μετατεθεί σε στρατιωτική μονάδα δίπλα στην θάλασσα και εάν ήταν υποχρεωτικό να μετατεθεί εκεί, θα φρόντιζε κάποιος να τον προστατεύσει. Αυτή και μόνο αυτή ήταν η δουλειά όλων αυτών, το να γυρίσει σώος και ασφαλής ο νέος στρατιώτης στο σπίτι του, όχι να τον φέρουν πίσω νεκρό με την σημαία για περιτύλιγμα. Και εφόσον δεν κατάφεραν να κάνουν σωστά την μία και μοναδική αυτή δουλειά τους, για μένα πλέον είναι άχρηστοι και επικίνδυνοι.

Πόσα παιδιά πλουσίων, πολιτικών, στρατιωτικών και άλλων χάθηκαν στον Στρατό σε ατυχήματα εν ώρα υπηρεσίας; Η μήπως χάνονται μόνο φτωχόπαιδα όπως ο Αχμέτ;

Δεν γνωρίζω τι έγινε με την επέμβαση ψευδομουφτήδων και επίορκων βουλευτών κατά την ώρα της κηδείας του άτυχου νέου συμπολίτη μας και εάν αυτοί έκλεψαν όπως λένε το φέρετρο ή την σημαία κατά την ώρα της κηδείας. Αν όμως εγώ εκπροσωπούσα την οικογένεια εκείνη την στιγμή ως μέλος της, αφού πρώτα πετούσα έξω από το σπίτι με τις κλωτσιές τους ψευδομουφτήδες και όλα τα άλλα υποκριτικά κοστούμια – πράκτορες της Τουρκίας, θα πετούσα αμέσως από το παράθυρο και όλους τους ανεύθυνους “καραβανάδες” και πάνω στο κεφάλι τους την σημαία τους.

Δεν θέλουμε ούτε πράκτορες, ούτε “καραβανάδες”, ούτε σημαίες στα σπίτια μας, θέλουμε σοβαρό και υπεύθυνο κράτος που να σέβεται τις ζωές των παιδιών μας.

Σωτήρης Μπουζάρας

www.facebook.com/bouzaras