Επειδή η Ιστορία «κύκλους κάνει» και οι Έλληνες είναι λαός φιλομαθής καθώς για τόσους αιώνες ανακυκλώνουν τα ίδια και τα ίδια λάθη (ώστε να μάθουν από αυτά) ας θυμηθούμε τι συνέβη πριν μερικές δεκαετίες όταν ο Ελληνισμός έχασε και πάλι εδάφη.
Στην Κύπρο τότε υπήρχε μία παγιωμένη κατάσταση την οποία μετά βίας και οριακά η ελληνική πλευρά κατάφερνε να ελέγξει στην προσπάθειά της να κρατήσει το κράτος ενωμένο. Οι ανατολίτικες κουτοπονηριές της απέναντι πλευράς έβρισκαν για απάντηση είτε την ελληνική υποχωρητικότητα, είτε διάφορους ελληνικούς πολιτικαντισμούς αντί να υπάρχει μία σταθερή και ενιαία άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Κοινώς σε μία τόσο επικίνδυνη περιοχή κουμάντο έκαναν οι φατρίες και οι κλίκες καθώς οι επίσημες κυβερνήσεις των δύο ελληνικών κρατών… είχαν χτυπήσει κάρτα από νωρίς και έφυγαν για το Σαββατοκύριακο.
Με τον τρόπο αυτό και οι Τούρκοι γινόταν πιο επιθετικοί και διεκδικητικοί αλλά και οι ελληνόφωνες φατρίες και κλίκες περισσότερο θρασείς και ανεξέλεγκτες αφού ως γνωστόν όπου δεν υπάρχει δυνατό κράτος ισχύει το «όταν λείπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια». Ωστόσο καμία Τουρκία δεν τολμούσε ποτέ να πράξει το ακραίο και το αδιανόητο, υπό την στήριξη καμίας Αμερικής. Την χαριστική βολή έδωσαν εκεί οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» της παγκόσμιας τάξης εξουσιαστών, δηλαδή οι άδειοι εγκέφαλοι διαφόρων εθνικιστικών δογμάτων από την Ελλάδα που εκμεταλλευόμενοι κι αυτοί όπως και οι Τούρκοι την απουσία του κράτους, έστησαν το δικό τους παρά-κράτος. Διέλυσαν λοιπόν το όποιο κράτος υπήρχε, έκαναν τις αθλιότητές τους, έδιωξαν τον νόμιμο Έλληνα κυβερνήτη με αποτέλεσμα πλέον στην διεθνή σκηνή να «νομιμοποιηθεί» μία τουρκική εισβολή για προστασία των Τουρκοκυπρίων από τις ελληνόφωνες (και καθόλου Ελληνικές) αθλιότητες. Αυτή ήταν η «συνταγή» για να χαθεί η Κύπρος.
Τα ίδια κάποιοι προσπαθούν να επιβάλλουν και στην Θράκη η οποία εδώ και πολλά χρόνια ζει υπό ένα αδιευκρίνιστο και «γκρίζο» πολιτικό και διοικητικό σκηνικό κατά το οποίο άλλος φαίνεται να κυβερνά και άλλος να πληρώνει τα έξοδα. Με αυτή την μπερδεμένη κατάσταση και εδώ, διάφορες τουρκόφωνες και ελληνόφωνες κλίκες και φατρίες όλα αυτά τα χρόνια έχουν γίνει «κράτος εν κράτει» γράφοντας την Ελληνική Κυβέρνηση και τους νόμους της χώρας στα παλιά τους τα παπούτσια. Το αίσθημα απώλειας διοίκησης από ελληνικής πλευράς φαίνεται τα τελευταία χρόνια να προσπαθούν να αναπληρώσουν διάφορες ομάδες από «πατριώτες ιδιωτικών συμφερόντων» οι οποίες, στην συνείδηση των φτωχών και αγράμματων και για τις επικοινωνιακές ανάγκες διαφόρων ακραίων πολιτικών κινήσεων εμφανίζονται ως το «ανάχωμα» στην τουρκική ασυδοσία και ως η ελληναράδικη «απάντηση» στην τουρκική επεκτατικότητα.
Οι ομάδες αυτές, συνήθως αερομεταφερόμενες από διάφορες μεριές της χώρας και σίγουρα όχι θρακικής προέλευσης, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα κενά και δυσλειτουργίες της Δημοκρατίας και με όχημα τις κινδυνολογίες και εσχατολογίες, αποκτούν έρισμα στο ευρύ κοινό προβάλλοντας την δική τους ύπαρξη ως την μοναδική λύση αντίστασης και δικαίωσης στις όσες δυσκολίες βιώνει σήμερα ο δοκιμαζόμενος και αδικούμενος πολίτης.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις ακραίων και ανεξέλεγκτων εξτρεμιστών αλλά για καλά στημένες οργανώσεις που περιλαμβάνουν όλα τα «υποσύνολα» ενός πλήρως μελετημένου και οργανωμένου παρακράτους: διαθέτουν άφθονα κονδύλια χρημάτων για «στήριξη των αδυνάμων» και «αγαθοεργίες», μπροστάρηδες χαμηλού προφίλ με ύφος και στυλ ιερομάρτυρα που όλα τα κάνουν λόγω ανιδιοτελούς «αγάπης προς την πατρίδα και τον λαό», παπάδες που ζητούν επιστροφή στις «ελληνορθόδοξες παραδόσεις», απόστρατους σωμάτων ασφαλείας που αναφέρονται κάθε τρεις και λίγο στους «κινδύνους για το έθνος» από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς σπέρνοντας τον τρόμο και την ανασφάλεια στους αδαείς, πρώην δικαστικούς που μιλούν μπροστά σε ευρύ ακροατήριο για την ανάγκη να απαλλαγούμε από τις «προδοτικές» και «αντισυνταγματικές» σημερινές κυβερνήσεις αλλάζοντας πολίτευμα (!) και φυσικά άφθονους δικηγόρους ώστε λειτουργώντας ως «εμπροσθοφυλακή» να προβαίνουν σε «εκκαθάριση» του τοπίου κάθε φορά που νοιώθουν ότι η οργάνωσή τους απειλείται από ενέργειες τρίτων.
Τέλος η πλήρης εικόνα ολοκληρώνεται με την συμμετοχή στην ομάδα ντόπιων μισθωμένων αργυρώνητων δημοσιογράφων οι οποίοι με αντάλλαγμα άγνωστα ποσά «νομιμοποιούν» την δράση όλων των παραπάνω στο χαμηλής πνευματικής στάθμης κοινό τους και «ξεπλένοντας» με προκατασκευασμένα αφιερώματα τις δράσεις όλων των παραπάνω παρουσιάζοντάς τες ως «χρήσιμες» για το κοινωνικό σύνολο και «λυτρωτικές» για την περιοχή μας. Το μυστικό όμως «όπλο» των εν λόγω οργανωμένων αυτών ομάδων δεν είναι άλλο από το αληθινό πρόσωπό τους: τις διάφορες ομάδες ανεξέλεγκτων τραμπούκων νεοναζί οι οποίοι με το πρόσχημα συμμετοχής σε «πατριωτικές» δράσεις και με γηπεδικού και χουλιγκανικού τύπου συμπεριφορές συχνά – πυκνά παρεμβαίνουν εκεί που χρειάζεται ώστε να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, να προβοκάρουν, να τρομοκρατήσουν, μέχρι και να ξυλοφορτώσουν πολίτες και αντιφρονούντες δημοσιογράφους προς «παραδειγματισμό».
Ο «πατριωτισμός» στην υπηρεσία ιδιωτικών συμφερόντων
Το σχέδιο κατάληψης της Θράκης λοιπόν βρίσκεται εδώ και χρόνια σε πλήρη εξέλιξη. Οι νόμιμοι θεσμοί και παράγοντες είναι απασχολημένοι με το δύσκολο καθημερινό τους έργο, οι πολίτες απασχολημένοι με την δύσκολη καθημερινότητα και οι «ύαινες» περιμένουν την κατάλληλη στιγμή ώστε να ολοκληρώσουν το έργο τους. Προσπάθειες αφύπνισης που γίνονται από μεμονωμένους πολίτες και ανεξάρτητους δημοσιογράφους βρίσκουν απέναντί τους όχι μόνο τις εν λόγω δυνάμεις του παρακράτους αλλά και λειτουργούς του επίσημου κράτους οι οποίοι για μυστηριώδες δικούς τους λόγους σε δεδομένες χρονικές στιγμές λειτουργούν πάντα εις βάρος των άλλων δικαιώνοντας τους ανθρώπους και τους μηχανισμούς της οργάνωσης κάνοντας την ζωή δύσκολη σε όσους προσπαθούν νομίμως να τους ελέγξουν.
Πόσο ακόμη μπορούμε να ανεχτούμε αυτή την κατάσταση; Πόσους τέτοιους «φυτευτούς» ανεξέλεγκτους… ωρολογιακούς μηχανισμούς μπορούμε να αντέξουμε ως θρακική κοινωνία; Και που θα φτάσουμε αν, όπως έγινε κάποτε και στην Κύπρο, αυτοί οι μηχανισμοί, στην προσπάθειά τους να εκβιάσουν το πολιτικό σύστημα ώστε να καταλάβουν «εδάφη» και στον επίσημο κρατικό μηχανισμό διοίκησης, αποφασίσουν να «εκραγούν» δημιουργώντας μία χαώδη και πλήρως εφιαλτική κατάσταση στην ελληνική Θράκη; Μπορούμε να το αντέξουμε ως τοπικός πληθυσμός και ως χώρα;
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
