Υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι θεωρούν πως ο κόσμος κυβερνάται από διάφορες κρυφές «μασονίες» όπως αυτές των κρυφών λεσχών, των παπάδων, των λεφτάδων, των αμερικανών, των ρώσων κοκ. Αυτό ίσως ίσχυε σε μεγάλο βαθμό παλαιότερα, όταν είχαμε ολιγαρχικά καθεστώτα. Σήμερα στην εξουσία κάποιον άνθρωπο ή κάποιο καθεστώς τον οδηγούν οι κάλπες οι οποίες και είναι ο «καθρέπτης» της ωριμότητας του κάθε λαού. Στην ουσία τον «εαυτό» μας ψηφίζουμε, στο πρόσωπο αυτών που στέλνουμε σε θέσεις εξουσίας, είτε στην πολιτική, είτε στην αυτοδιοίκηση. Και μετά πάλι με τον «εαυτό» μας μαλώνουμε μπροστά στον «καθρέπτη» γιατί έκανε το Α ή δεν έκανε το Β.
Αν μια μέρα με τρόπο «μαγικό» βάλουμε ως λαός μυαλουδάκι, εντελώς ξαφνικά θα ανακαλύψουμε τι σημαίνει τελικά «ψήφος» και τι «δημοκρατία» όπως το έχουν ανακαλύψει και άλλοι λαοί της Ευρώπης. Σήμερα ακόμη ως λαός πειραματιζόμαστε με το νέο αυτό παιχνιδάκι και παίζουμε… (με τις ζωές τις δικές μας και των παιδιών μας) Πως είναι δυνατόν να δει προκοπή ένα σπίτι όταν αυτοί που μένουν μέσα αδιαφορούν γι αυτό και δεν ασχολούνται; Φυσικά θα ρημάξει. Όπως ρημάζει και η χώρα μας. Ποιος ασχολείται; Μόνο αυτοί που έχουν «συμφέρον». Και λίγοι, ελάχιστοι ρομαντικοί προς το παρόν, που παλεύουν αυτό να το αλλάξουν. Θα τα καταφέρουν; Θα προλάβουν;
Κρυφά συμφέροντα και συντεταγμένες δυνάμεις υπήρχαν πάντοτε στην ανθρωπότητα, από τότε που ο άνθρωπος κατέβηκε από τα κλαδιά. Πάρα πολλές δυνάμεις, πολλές φορές και αντικρουόμενες μεταξύ τους. Το ποια δύναμη όμως κάθε φορά επικρατεί σε κάθε εποχή της Ιστορίας της Ανθρωπότητας το ορίζουμε τελικά εμείς, η βάση. Άλλοτε με την γνώση μας, άλλοτε με την αδιαφορία μας και άλλοτε με την άγνοιά μας. Από εμάς προκύπτει ιστορικά η «άρχουσα τάξη» όποια και εάν είναι αυτή και η οποία ποικίλει από εποχή σε εποχή και από χώρα σε χώρα. Εμείς έχουμε την ισχύ, ως σύνολο και ως συνειδήσεις και είμαστε υπεύθυνοι ώστε είτε να έχουμε αυτούς που μας αξίζουν, είτε να μην αξίζουμε ούτε καν γι αυτούς που έχουμε.
Ο δρόμος προς την Ελευθερία περνάει πάντα μέσα από τον Διαφωτισμό του νου και της συνείδησης, τον οποίο δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες. Οι σύγχρονοι Έλληνες όμως στην νεότερη Ιστορία σε αντίθεση με άλλους λαούς της Ευρώπης δεν άντεξαν να περάσουν έναν σύγχρονο Διαφωτισμό καθώς δεν άντεχαν να βγουν έξω από τον «κύκλο ασφαλείας» που τους όριζε ο κάθε πολιτικός ή πνευματικός αφέντης. Θα το αποφασίσουμε έστω και αυτή την στιγμή ώστε η σκυτάλη να φύγει από την κομματοκρατία και να δοθεί στους Άξιους ώστε η χώρα μας να σωθεί έστω στο +5; Το θέλουμε αυτό ώστε με την αξία μας να ανεβούμε και πάλι ψηλά (με κόπο και σκληρή δουλειά φυσικά) ή θα βολευτούμε και πάλι σε εικονικούς κόσμους παραμυθιών, ψεύτικων υποσχέσεων και ξένων δανεικών μέχρι να ακούσουμε το μεγάλο ΜΠΑΜ;
Ας επιλέξουμε όλοι λοιπόν τι άνθρωποι θέλουμε να είμαστε σε μερικές δεκαετίες από τώρα, τι εικόνα θέλουμε να έχει η χώρα μας και ας οργανωθούμε για να στείλουμε το μήνυμα εκεί που πρέπει. Αν το μήνυμα είναι ισχυρό και αποφασιστικό, σίγουρα θα φτάσει στον προορισμό του.
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
