Ηταν μία από τις πλέον άτυχες στιγμές για το Νοσοκομείο Κομοτηνής, το οποίο δυστυχώς έχει παράδοση σε τέτοιου είδους γεγονότα και σίγουρα η πιο τραγική στιγμή για την ίδια την οικογένεια: ο άδικος χαμός του νεότατου δικηγόρου Γιώργου Τσιτσόπουλου το 2010 δεν άφησε ασυγκίνητο κανέναν, ιδιαίτερα όλους όσους γνώριζαν από κοντά το δράμα της οικογένειας και την επί πολλές εβδομάδες περιπέτειά της.
Ολα ξεκίνησαν από μία “απλή επέμβαση ρουτίνας”. Αλλωστε όλα τα ανάλογα τραγικά περιστατικά, κάπως έτσι ξεκινούν. Το νέο παιδί εισήχθη στο Γενικό Νοσοκομείο “Σισμανόγλειο” Κομοτηνής για περιστατικό το οποίο ήταν υπόθεση λίγων ωρών. Κάτι όμως φάνηκε να μην πηγαίνει καλά από την αρχή και όταν το λάθος επιτέλους αναγνωρίστηκε από τους ιατρούς, κρίθηκε σκόπιμο ο ασθενής να μεταφερθεί στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης, στο οποίο άλλωστε εδώ και χρόνια προσφεύγουν περιστατικά από όλη την Περιφέρεια καθώς η εμπιστοσύνη στα Γενικά Νοσοκομεία των άλλων πόλεων είναι πλέον υπό αμφισβήτηση και όχι αδίκως.
Εκεί ο Γιώργος πάλεψε σκληρά για 2 σχεδόν μήνες, με την οικογένειά του συνεχώς στο πλάι του ώσπου δυστυχώς στα τέλη του Μάη του 2010 άφησε την τελευταία του πνοή. Η οικογένειά του αν και συντετριμμένη, ζήτησε την διερεύνηση του περιστατικού και στα δύο νοσοκομεία και μετά από καιρό η Ελληνική Δικαιοσύνη καταδίκασε τους υπεύθυνους ιατρούς. Βεβαίως τα πρόσωπα που φεύγουν δεν γυρίζουν πίσω και αυτό το γνωρίζουμε καλά όλοι όσοι έχουμε χάσει ανθρώπους από εγκληματικές πράξεις ιατρών…
“Τα λάθη των γιατρών τα σκεπάζει το χώμα” λέει ο σοφός ελληνικός λαός καθώς δεν είναι λίγες οι ελληνικές οικογένειες που έχουν πληγεί, κυρίως όχι από ιατρικά λάθη, αλλά από ιατρική αμέλεια, αδιαφορία και ανευθυνότητα σε βαθμό κακουργήματος, συμπεριφορές που πλήττουν βάναυσα το κύρος του ιατρικού επαγγέλματος και συνιστούν απερίφραστα παλιανθρωπιά. Και οι γιατροί βεβαίως είναι άνθρωποι και όπως όλοι μας μπορεί να βρίσκονται σε καλή ή όχι διάθεση αναλόγως με την ημέρα, όμως ακριβώς λόγω της εξαιρετικής ευαισθησίας των πράξεών τους που έχουν να κάνουν με την υγεία, την σωματική ακεραιότητα και την ίδια την ζωή των ασθενών τους, οφείλουν να είναι πάντα τίμιοι και ξεκάθαροι απέναντι στον ασθενή και στους οικείους του και να έχουν την υπευθυνότητα να παραδεχτούν την αλήθεια, όταν χρειαστεί. Πράγμα που φαίνεται πως για πολλούς είναι εξαιρετικά δύσκολο.
Αυτές τις ημέρες, 6 χρόνια μετά το τραγικό γεγονός, η οικογένεια του Γιώργου Τσιτσόπουλου, σαν να μην πέρασε μια μέρα, θυμάται με πίκρα εκείνα τα γεγονότα που οδήγησαν στην τραγική κατάληξη και στον άδικο χαμό ενός ακόμη νέου ανθρώπου και με μία συγκινητική ανάρτηση στο Facebook ενημερώνει φίλους και γνωστούς για το ποιος ήταν ο Γιώργος που ενώ είχε όλη την ζωή μπροστά του, σήμερα δυστυχώς δεν είναι μαζί μας καθώς και για την τελετή στην μνήμη του που θα λάβει χώρα στις 26 Μαΐου. Μία τελετή που, αν είχαν την ανθρωπιά και αξιοπρέπεια, θα έπρεπε να τιμήσουν με την παρουσία τους όλοι οι γιατροί της περιοχής μας, δηλώνοντας έτσι πως δεν βρίσκονται στον χώρο αυτό για το “επάγγελμα” αλλά για το “λειτούργημα” και κυρίως, για τον όρκο που έδωσαν.
Η ανάρτηση του τραγικού πατέρα του Γιώργου, Ελευθερίου Τσιτσόπουλου που “ραγίζει καρδιές”:
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2005
Η φωτογραφία με τον Γιωργο στην τελετή ορκωμοσίας, πτυχιούχος νομικής Σχολής του Δ.Π.Θ.. Άνοιξη του 2010 (26-5-2010) δεν είσαι πια κοντά μου, εξαιτίας εγκληματικού ιατρικού λάθους και απάνθρωπης αμέλειας.
Σαν σήμερα πριν έξι χρόνια ο Γιώργος έκλεισε τα μάτια του σε ηλικία 27 ετων. Υπάρχει ανθοδέσμη με τριαντάφυλλα δίπλα στην φωτογραφία μας και το δωμάτιο σου, το γραφείο σου, τα βιβλία σου, το κινητό σου, το ρολόγι σου….. είναι όλα στην θέση τους. Όλα όπως πρέπει, ψυχή μου.
Σε αγαπάμε και υποσχόμαστε, εγώ και η μάνα σου, ότι δεν θα γίνει ποτέ η συγκάλυψη του ιατρικού λάθους. Σαν σήμερα έφυγες γιε μου, έχουν αξία τα χρόνια; Για εμάς είναι χθες, σήμερα. Δεν μετράμε διαφορετικά την απουσία. Η απουσία σου εξακολουθεί να θέτει εύγλωττα ερωτήματα σε όλους μας. Τιμάμε την μνήμη σου για να κάνουμε καλύτερο ό,τι χωρίς εσένα έγινε χειρότερο.
Θα σε συντροφέψουμε και φέτος στον τόπο και την ώρα που σε πήραν για πάντα από κοντά μας.
Ρεπορτάζ: Σ.Μ.