Το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας είναι πως παρόλα τα όποια όσα θετικά της, παρέμεινε στην ουσία διαχρονικά ένα κόμμα βαρώνων. Γι αυτό και ο Αντρέας την αποκαλούσε πάντα “συντηρητικό κόμμα” και “δεξιά”.
Οι κεντρώες και αριστερές πολιτικές δυνάμεις δεν είχαν ποτέ εμπάθεια με τους “συντρόφους” (όπως τους αποκαλούν) μικρής ηλικίας, μάλιστα προκαλούσαν την συμμετοχή νέων ανθρώπων στα κοινά και στα κόμματά τους. Η Νέα Δημοκρατία σε αντίθεση με όλα αυτά παρέμεινε ένα βραδυκίνητο και αρτηριοσκληρωτικό κόμμα που διατηρούσε και σε πολλές περιπτώσεις διατηρεί ακόμη “ιεραρχεία” και “επετηρίδα” ώστε στις ανώτερες θέσεις να πηγαίνει κάποιος όχι με την αξία του και τις ικανότητές του αλλά …με χρονολογική σειρά! Και όσοι λίγοι κατάφεραν και έσπασαν αυτό το απόστημα και διεκδίκησαν την θέση που τους άξιζε μέσα στο κόμμα τους, είχαν στην συνέχεια να αντιμετωπίσουν μεγάλο εσωκομματικό πόλεμο, όπως στην περίπτωση του Ευριπίδη Στυλιανίδη και άλλων.
Φυσικά αυτό είναι ότι πιο ηλίθιο και γελοίο για ένα κόμμα ευρωπαϊκής χώρας και πολλοί άνθρωποι με ικανότητες και ταλέντο δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ εξαιτίας άρνησης της κλίκας των γερόντων. Η κλίκα που φυσικά λόγω ηλικίας και συνεπώς νοητικής ικανότητας δεν ήταν ποτέ σε θέση να αντιληφθεί τις αλλαγές του κόσμου, ακόμη και αυτές τις ελληνικής κοινωνίας γι αυτό και τα τελευταία 35 χρόνια βλέπει εξουσία μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις κι αυτή με το σταγονόμετρο. Ναι, έχει ικανότητα να κρατά την χώρα στα δύσκολα και να την επαναφέρει στην ορθή ευρωπαϊκή πορεία της, είχε (επί του γέρου) και έχει όραμα για μία Ελλάδα οικονομικά δυνατή και στηριζόμενη στις δικές της πλουτοπαραγωγικές πηγές αλλά όλα αυτά δεν μπόρεσε να τα επικοινωνήσει στον ελληνικό λαό καθώς το βάρος της γραβάτας δεν άφηνε ορισμένους να έρθουν κοντά στον καθημερινό πολίτη.
Οι νοητικές αυτές αγκυλώσεις του “συντηρητικού κόμματος” ήταν που γιγάντωσαν το φαινόμενο “Αντρέας” και το έκαναν να φαντάζει ως “μεσσίας” στην συνείδηση ενός υπανάπτυκτου τότε λαού: οι μπλε ποδιές στα σχολεία, το σόου με τα παράνομα ζευγάρια που γυμνά με ένα σεντόνι σερνόταν στα αστυνομικά τμήματα, το πρωτόγονο σύστημα δημόσιας Υγείας, το “πατρίς – θρησκεία – οικογένεια” σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης, η ανύπαρκτη τόλμη για ρίσκο και επένδυση στις υποδομές της χώρας και τόσα άλλα που κρατούσαν την Ελλάδα σε ένα άθλιο βαλκάνιο επίπεδο μέχρι τότε.
Με τις ακροβασίες και τους τυχοδιωκτισμούς του “συστήματος ΠΑΣΟΚ” ρισκάραμε και διακινδυνεύαμε, φτάσαμε σήμερα να αμφισβητείτε ακόμη και η θέση μας στην μεριά του πολιτισμένου κόσμου, όμως τουλάχιστον έχουμε να πούμε ότι ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΑΜΕ, ΤΟΛΜΗΣΑΜΕ, ΔΟΚΙΜΑΣΤΗΚΑΜΕ και μάθαμε από τα λάθη μας. Τα οποία θα τα πληρώνουμε για πολλές δεκαετίες ακόμη. Οπως πολύ σωστά και σοφά αναφέρει κάποιος φίλος, αν η “δεξιά” κυβερνούσε και μετά το 1981, όχι μόνο έργα δεν θα βλέπαμε όπως δρόμους, αεροδρόμια, ολυμπιακούς αγώνες και άλλα πολλά αλλά ακόμη θα κυκλοφορούσαμε όλοι με μπλε ποδιές.
Δικαίως σήμερα με την εκλογή νέου σε ηλικία προέδρου στο κόμμα οι “νεολαίοι” σαραντάρηδες και κάτι νεοδημοκράτες σηκώνουν ανάστημα αλλά φίλοι μου, όταν η βαθιά συντήρηση ακόμη διοικεί, δυστυχώς δεν βλέπω να έχετε κάποια καλύτερη τύχη στο κόμμα σας. Κι εφόσον δεν έχετε την τόλμη να ανοίξετε πανιά για κάτι πιο μεταρρυθμιστικό και πιο Φιλελεύθερο ώστε να τολμήσετε και να ρισκάρετε γι αυτό που πιστεύετε για να υπάρξετε πολιτικά, λυπάμαι που θα το πω αλλά αυτή η τύχη σας αξίζει. Πάντα αουτσάιντερ, πάντα στην άκρη, πάντα κομπάρσοι των εξελίξεων και πάντα δεύτεροι για χάρη κάποιου σεβάσμιου ηλικιωμένου.
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
