Φανταστείτε πως κάποιος σας έχει κλέψει κάτι προσωπικό π.χ. ένα ρούχο μοναδικό, το οποίο κανείς άλλος δεν είχε ή έναν πίνακα ζωγραφικής που εσείς ζωγραφίσατε και έχει επάνω την υπογραφή σας. Και ξαφνικά, εντελώς τυχαία, ανακαλύπτετε αυτό το λαμόγιο να επιδεικνύει στους άλλους την προσωπική σας περιουσία που σας έκλεψε και θρασύτατα να συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται για κάτι δικό του! Τι θα κάνατε; Θα χάνατε την ψυχραιμία σας και θα τον αρχίζατε στις κλωτσιές; Θα καλούσατε την Αστυνομία; Θα τον κράζατε δημοσίως;
Στην δική μου περίπτωση αρχικά προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν διπλωματικά ευγενικός. Τηλεφώνησα για μία πρώτη επαφή γνωριμίας με τους κλέφτες της προσωπικής μου εργασίας, τους ανέφερα ποιος είμαι, ποια είναι η ιστοσελίδα μου (λες και δεν την ήξεραν) και εφόσον τους …ευχαρίστησα (!) για την προτίμησή τους στο να τυπώνουν την “επιδοτούμενη” εφημερίδα τους χρησιμοποιώντας συνεχώς κι επαναλαμβανόμενα δικό μου υλικό, τους ζήτησα αν όχι κάθε φορά, τουλάχιστον μία στις τόσες να αναφέρουν την πηγή του υλικού που αντιγράφουν. Αλλωστε το RodopiNews.gr δεν έχει προστασία κατά των κλεφτών και ο καθένας μπορεί να αντιγράφει ελεύθερα κείμενα και φωτογραφίες, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν καν υδατογράφημα.
Η απάντηση που δέχτηκα ήταν σοκαριστική. Η πρώτη συνομιλήτρια – συντάκτρια με ύφος “δασκάλας της χούντας” με επίπληξε εντόνως (!) που τόλμησα να τους κατηγορήσω (κάτι το οποίο δεν έκανα παρά μόνο απλά τους ανέφερα το γεγονός) και μου τόνισε πως “αυτά κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο από όπου και τα βρίσκουν”! Προσπάθησα να της εξηγήσω πως ότι κυκλοφορεί στην Google δεν είναι ελεύθερο για να το αντιγράφει και να το εκμεταλλεύεται οικονομικά και πως το Google Images δεν είναι το τσαντάκι του Σπορτ Μπίλυ στο οποίο μπορεί να βάζει το χέρι της και να βουτά ότι της καπνίσει για να βγάζει μεροκάματο. Η κυρία έγινε έξαλλη σε σημείο που να μην μπορώ να κρατήσω το ακουστικό κοντά στο αυτί μου.
Συνεχίζοντας μου δίνει την εργοδότριά της, την εκδότρια της εφημερίδας και επίσης εκπαιδευτικό στην ιδιότητα. Εκεί έγινε το “σώσε”! Η δεύτερη κυρία εφόσον με απείλησε πως “δεν ξέρω που έχω μπλέξει” που “τόλμησα να συκοφαντήσω μία ιστορική εφημερίδα” (μάλλον θα ήταν πολύ παλιά, από την εποχή …των κλεφτών και των αρματολών) με στόλισε με ένα κάρο βρισίδια λες και ήταν νταλικέρης, λιμενεργάτης ή …ο θηλυκός Στέφανος Χίος! Βλέποντας πως έχω να κάνω με άτομα τα οποία προφανώς και διαβιούν σε εναλλακτικό Σύμπαν, έκλεισα το τηλέφωνο αφήνοντας τις δύο αυτές κυρίες “των γραμμάτων, των εκδόσεων – βιβλιοπαρουσιάσεων και του -επιδοτούμενου- πολιτισμού” να συνεχίσουν το ταξίδι τους στο αχανές διάστημα. Αλλωστε όταν τα δις πέφτουν βροχή σε επιδοτούμενες “ιερές αγελάδες” της επί δεκαετίες εγχώριας πασοκικής – σοσιαλιστικής “νομενκλατούρας”, είναι λογικό τα άτομα αυτά να θεωρούν τον εαυτό τους ως “άρχουσα τάξη” για την οποία οι νόμοι, ο επαγγελματισμός και η ηθική ισχύουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ότι για τους υπόλοιπους “κοινούς θνητούς”. Στην συνέχεια βέβαια ο γιος της δεύτερης κυρίας επικοινώνησε μαζί μου για να ζητήσει συγνώμη αλλά αυτό ελάχιστη σημασία πλέον είχε καθώς η συμπεριφορά τους αυτή συνεχίστηκε.
Τότε είχαμε 2010. Πέρασαν 6 χρόνια, η πρώτη κυρία – συντάκτρια αποχώρησε από την επιχείρηση αναφέροντας πως είναι απλήρωτη, η ιδιοκτήτρια – εκδότρια επισήμως δηλώνει συνταξιούχα αν και συνεχίζει να προΐσταται, η εταιρική μορφή εκείνη έπαυσε να υπάρχει και για λόγους που οι ίδιοι γνωρίζουν ιδρύθηκε μία νέα εταιρεία η οποία συνεχίζει να εκδίδει αυτό το τοπικό έντυπο με τον ίδιο τίτλο και με νόμιμους ιδιοκτήτες τα παιδιά της κυρίας πρώην εκδότριας – νυν συνταξιούχας – ακόμη προϊσταμένης. Κάποιος θα έλεγε πως τόσα χρόνια και τόσες αλλαγές θα έφερναν κάποιον έστω εκδημοκρατισμό στην λειτουργία αυτής της επιχείρησης. Εφεραν όμως;
“Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι” αναφέρει μία λαϊκή μας παροιμία και στην περίπτωση αυτή μάλλον έχει απόλυτο δίκιο. Ετσι εντελώς τυχαία, καθώς έχω σταματήσει να διαβάζω τέτοιου είδους τοπικά έντυπα για να μην μου ανεβάζουν την πίεση κάθε μέρα, πέφτω στο φύλλο της περασμένης Τρίτης:
Η ημερομηνία του φύλλου:
Ηταν Τρίτη 8 Μαρτίου 2016 και προφανώς λόγω της “Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας” η πρώην εκδότρια – νυν συνταξιούχα και ακόμη προϊσταμένη καθώς και η σημερινή εκδότρια – κόρη της μάλλον αποφάσισαν να κάνουν στον εαυτό τους ένα “δώρο”, το οποίο ήταν και πάλι δική μου ιδιοκτησία και προφανώς και πάλι χωρίς να με ρωτήσουν!
Το κεντρικό θέμα της ημέρας γι αυτό το τοπικό έντυπο ήταν κάτι σχετικό με τις παραλίες του Δήμου Κομοτηνής. Αν κανείς γράψει στην Google “Φανάρι και Αρωγή” ή “παραλία Φαναρίου” ή “Αρωγή Κομοτηνής” ή κάτι άλλο σχετικό θα λάβει χιλιάδες αποτελέσματα σε ιστοσελίδες και σε φωτογραφίες αλλά, ω του θαύματος και πάλι, για άλλη μία φορά οι άνθρωποι του εν λόγω εντύπου επέλεξαν να κλέψουν δική μου φωτογραφία. Είναι το γεγονός πως οι άνθρωποι είναι εκδοτικά αστοιχείωτοι; Είναι απλά το θράσος τους; Η μήπως να το εκλάβω ως κοπλιμέντο; Θα μπορούσα να το δω κι έτσι καθώς το RodopiNews.gr από τους πρώτους κιόλας μήνες της παρουσίας του στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία της Ροδόπης (τότε ήταν το μοναδικό ηλεκτρονικό Μέσο) αποτελούσε την Νο1 πηγή υλικού για θέματα της Ροδόπης για όλα τα μεγάλα κεντρικά τηλεοπτικά κανάλια και εκδοτικά συγκροτήματα στην Αθήνα και ο λόγος ήταν ένας: αποφασίσαμε να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες του διαδικτύου παρουσιάζοντας ένα ηλεκτρονικό Μέσο το οποίο λειτουργούσε μέσω της αμεσότητας της δημοσιογραφίας των πολιτών, όταν το καθεστώς στα ΜΜΕ εκείνης της εποχής ήταν η …δημοσιογραφία του καναπέ και η επιδοτούμενη από πολιτικά γραφεία φασόν αρθρογραφία.
Πέρασαν λοιπόν 6 χρόνια. Μέσα σε 4 χρόνια κάποιος παίρνει πτυχίο ιατρικής ενώ σε 6 χρόνια παίρνει και μεταπτυχιακό. Από τότε άλλαξαν τόσες κυβερνήσεις στην Ελλάδα που έχουμε χάσει τον λογαριασμό. Η εν λόγω εταιρεία, η οποία στο παρελθόν είχε επιδοτηθεί με απίστευτα ποσά, άλλαξε επίσης τόσες νομικές μορφές και ονομασίες που επίσης χάσαμε τον λογαριασμό. Ομως το θράσος, η κλεφτουριά και η εμμονή σε συμπεριφορές που θυμίζουν άλλες εποχές και άλλα καθεστώτα φαίνεται πως όχι μόνο παραμένουν αλλά μάλιστα περνούν ως “κληρονομιά” και στις επόμενες γενιές. Φυσικά και δεν είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο τοπικό έντυπο χαμηλής κυκλοφορίας κλέβει δικό μου υλικό, ούτε η πρώτη φορά που βγάζει πρωτοσέλιδο επίσης χάρη σε μένα, χωρίς φυσικά ποτέ να με ρωτήσει. Και κάτι μου λέει πως δεν θα είναι και η τελευταία. Η σοσιαλιστική “νομενκλατούρα” στην Ελλάδα της κρίσης δεν εξαφανίστηκε όπως πολλοί θα περίμεναν αλλά απλά μεταλλάχθηκε. Οπως μεταλλάσσονται τα μικρόβια με την υπερβολική χρήση αντιβιοτικών. Και οι μεταλλαγμένοι οργανισμοί είναι πάντα ανθεκτικότεροι των παλαιότερων καθώς έχοντας ήδη επιβιώσει από όλα τα μέτρα και αντίμετρα εναντίον τους, πλέον είναι ανθεκτικοί σε όλα αυτά και πλέον ακόμη πιο επιθετικοί.
Τι κι αν κάποιοι στην παρούσα κυβέρνηση επιχειρούν να βάλουν φρένο στην ασυδοσία των ιδιοκτητών ΜΜΕ; Οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ αυτών, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις όπως και στην περίπτωση του εν λόγω ΜΜΕ της Θράκης έχουν άμεση σχέση με κατασκευαστικές και άλλες εταιρείες που λαμβάνουν κρατικό χρήμα, θεωρούν τους εαυτούς τους “άτρωτους” από κάθε κυβέρνηση καθώς τις τελευταίες δεκαετίες οι κυβερνήσεις αλλάζουν και οι ίδιοι παραμένουν. Και το ίδιο ελπίζουν να συμβεί και με την παρούσα κυβέρνηση και την επόμενη και την μεθεπόμενη. Θα το καταφέρουν ή κάποια στιγμή θα βρουν τον μάστορά τους;
Για την ιστορία δείτε το πρωτοσέλιδο άρθρο στην ιστοσελίδα του τοπικού αυτού εντύπου με την φωτογραφία μου η οποία εμφανίζεται σε καλύτερη ανάλυση. Το “δεξί κλικ” όμως είναι απενεργοποιημένο καθώς …φοβούνται μη τους την κλέψουν!
8-)
Δείτε την αυθεντική φωτογραφία την οποία τράβηξα το καλοκαίρι του 2009, πετώντας με το ιδιωτικό αεροπλάνο πιλότου της πολεμικής αεροπορίας:
Δείτε το αρχικό δημοσίευμα του RodopiNews.gr με ημερομηνία Ιουνίου 2009:
Διαβάστε για τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας:
https://el.wikipedia.org/wiki/Πνευματική_ιδιοκτησία
Ο νόμος αυτός με επιμέρους τροποποιήσεις και επικαιροποιήσεις ισχύει στην Ελλάδα από το 1920, δηλαδή σχεδόν 100 χρόνια! Διάστημα προφανώς πολύ μικρό ώστε να καταφέρει να γίνει κατανοητός και σεβαστός από τις σοσιαλιστικές “νομενκλατούρες” των δημοσιογραφικών – εργολαβικών συγκροτημάτων, τους υπαλλήλους αυτών καθώς και τα τέκνα των ιδιοκτητών. Ας ελπίσουμε στον επόμενο αιώνα οι άνθρωποι αυτοί να τα καταφέρουν καλύτερα…
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
