Βλέπεις το υπουργείο εξωτερικών της Γερμανίας να τουιτάρει για τον Μπάουι. Βλέπεις τον πύργο επικοινωνιών της ΒΤ να έχει γιγαντομήνυμα για τον Μπάουι. Βλέπεις στην Times Square. Βλέπεις…
Όλα φυσιολογικά, κομμάτι της ζωής, αυτονόητο και εν πολλοίς αυθόρμητο από κάποιον – πιθανότατα μεσαίο υπάλληλο που πήρε έγκριση αμέσως από προϊσταμένους.
Έτσι και πεθάνει κάνας επώνυμος στην Ελλάδα, η σοβαροφάνεια, το μεγαλείο του εκλιπόντος πρέπει να το πει η εθνική μοιρολογίστρα, ο Πρόεδρος Λευτέρης Παπαδόπουλος (θα μας το λέει σαράντα χρόνια), οπωσδήποτε θα πει καμιά εθνοπατριωτική μαλακία η προεδρεία – οπωσδήποτε δε το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής! Κι αυτός ο χάρος που παίρνει τους καλύτερους! Εθνικό πένθος, μη ξεχαστούμε!
Ο Μπάουι είπε απλώς “μάγκες πεθαίνω” και το ίδιο απλά ο Σταϊνμάγερ τον χαιρέτησε. Όπως κι ο Δημήτρης Α από τη ΝΥ στο τηλέφωνο στα σαράντα του: σόρρυ, δεν μπορείς να μείνεις στο σπίτι μου, πεθαίνω.
Δε βαριέσαι!
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
