Η προσωπική, συγκινητική του ομιλία για το Σύμφωνο Συμβίωσης είναι το ωραιότερο πράγμα που άκουσα σήμερα.
Τον είδα μόλις στην τηλεόραση και έπαθα σοκ.
Είχα παρακολουθήσει δεκάδες βουλευτές μέχρι τότε, μιλάω για τη σημερινή συνεδρίαση για το Σύμφωνο και είχα νιώσει διάφορα συναισθήματα: Με κάποιους οργή (Χ.Α. και ΑΝΕΛ, ειδικά απ’ τους ΑΝΕΛ είδα μερικούς που υποστήριζαν εξωφρενικά πράγματα που δεν τα χωράει ο νους), με κάποιους σύγχυση μεγάλη (η στάση του ΚΚΕ απλά δεν έβγαλε κανένα νόημα), με άλλους απόλυτη ταύτιση. Πολλοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ -ξεχωρίζω τον Χρήστο Καραγιαννίδη μέχρι στιγμής- και του Πασόκ/Δημάρ ήταν εξαιρετικοί. Επίσης κάποιοι μεμονωμένοι της ΝΔ. Κι ο νεαρός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ένωσης Κεντρώων. Κι αυτοί του Ποταμιού -και με τις προτάσεις που έκαναν- ήταν εξαιρετικοί, μεταξύ τους και ο Αμυράς.
Είναι όμως ο αντιπαθέστατος σε μένα απ’ τη δημόσια παρουσία του Κώστας Ζουράρις, βουλευτής των ΑΝΕΛ, που έκανε τη διαφορά. Ή μάλλον την υπέρβαση. (Μη ξεχνάμε πως πρόκειται για άνθρωπο που έχει περιγραφεί ως νεοορθόδοξος θρησκόληπτος εθνικιστής.)
Και ξέρετε γιατί; Επειδή για πρώτη φορά -απ’ τις τόσες που τον είδα να μιλά- άφησε κατά μέρους το στόμφο, τους εξυπνακισμούς και την προσπάθεια εντυπωσιασμού. Δεν είπε ούτε ένα ευφυολόγημα, δεν χρησιμοποίησε ούτε μία περίπλοκη πανάγνωστη αρχαιοελληνική λέξη.
Μίλησε απ’ την καρδιά -ξερά και χωρίς μελό- και είπε τρεις σύντομες ιστορίες απ’ τη ζωή του.
Λιγότερο από πέντε λεπτά. Αξίζει.
Διαβάστε περισσότερα και δείτε το βίντεο:
http://www.lifo.gr/articles/mikropragmata/84625