Εχουμε και λέμε. Δύο 15χρονοι (στα μυαλά) και αλήτες (στην συμπεριφορά) άγνωστοι τύποι μου έχουν στήσει καρτέρι σε μέρος που πηγαίνω κάθε μέρα. Συγκεκριμένα μπροστά από Αθλητικό Σύλλογο όπου μεταξύ άλλων εκείνη την ώρα βρίσκονται γονείς με μικρά παιδιά, ημέρα Σάββατο. Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά που δέχομαι τραμπουκική επίθεση τα τελευταία χρόνια στον δρόμο. Ακόμη και στην είσοδο του σπιτιού μου είχαν στήσει μία φορά καρτέρι, μάλιστα κάποτε μου είχαν βγάλει και περίστροφο. Αλλωστε στο βαλκανικό κωλοχώρι της Κομοτηνής είμαστε, στην Μπογκοτά της ΑΜΘ. Τι περιμένετε να γίνει; Πολιτισμένος πολιτικός διάλογος επιπέδου με τους άμεσα θιγόμενους, δηλαδή με τα πολιτικά αφεντικά των παραπάνω; (διάλειμμα για γέλια…)
Οι δύο άγνωστοι τύποι λοιπόν με ακολουθούν προσεκτικά και διακριτικά και μόλις είμαι σε σημείο που δεν βρίσκεται κανείς άλλος, ξαφνικά από το πουθενά αρχίζουν τις αλητείες, φωνάζουν, βρίζουν και δημιουργούν επεισόδιο. Θεώρησα πως πρόκειται για τίποτε ληστές ή λαφρήδες ή μαστουρωμένους (ή και τα τρία μαζί), άλλωστε και η εμφάνισή τους ήταν ανάλογη, αξύριστοι, λιγδιάρηδες κλπ. Τους ρωτάω “τι σκατά θέλετε ρε μαλάκες;” αναφέροντας και κάποια σχετικά με την θρησκεία για να δημιουργήσω ατμόσφαιρα κατάνυξης. Αυτοί στον κόσμο τους, συνεχίζουν την αλήτικη και νταήδικη συμπεριφορά τους, οξύνουν την κατάσταση, γίνεται εκ μέρους μου δικαιολογημένα (και από τον νόμο νομίζω…) μία “προσέγγιση” και τα άθλια λαμόγια μου δείχνουν ντεμέκ ταυτότητες αστυνομικού. Κάτι μικρές κάρτες, ούτε καν πρόλαβα να διαβάσω κάτι, κίτρινες, θα μπορούσαν να είναι και κάρτες εκπτώσεων από σούπερ μάρκετ. Σε χρόνο ντε τε βγάζουν όπλα, με απειλούν με αυτά, με αρπάζουν και με δένουν με χειροπέδες πισθάγκωνα, αρπάζουν κινητό, πορτοφόλι, κάμερα, προσωπικά αντικείμενα και το αυτοκίνητό μου και με απαγάγουν κανονικότατα. Η κατηγορία; “Επίθεση” σε αστυνομικούς, ασέβεια, εξύβριση, αντίσταση κατά της αρχής και τα συναφή. Βεβαίως εγώ δεν έκανα επίθεση σε κανέναν “αστυνομικό” και σε καμία “αρχή”. Μόνο ασχολήθηκα με δύο ανεξέλεγκτα αλητάκια που μου έστησαν καρτέρι και μου επιτέθηκαν ως κοινοί κακοποιοί και τραμπούκοι σε δημόσιο χώρο, χωρίς καν να γνωριζόμαστε. Γιατί αυτή ακριβώς ήταν η ιδιότητά τους μέχρι εκείνη την στιγμή: 2 άγνωστοι αλήτες και τραμπούκοι που μου έκαναν επίθεση και τίποτε περισσότερο. Αλλά ίσως έκανα λάθος, άλλη φορά θα κουβαλάω μαζί μου μία ανθοδέσμη για να αντιμετωπίζω σωστότερα τέτοιες περιπτώσεις. Πάμε παρακάτω…
Από την στιγμή που εγώ ήμουν σιδηροδέσμιος με τα χέρια πίσω και εκείνοι ακόμη με τα όπλα στο χέρι να “διεξάγουν έρευνα” (με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο περιεχόμενο του κινητού μου το οποίο μου επέστρεψαν πίσω μόνο μετά από φωνές και κλωτσιές) το ισοζύγιο μάλλον άλλαξε και η μαγκιά χτύπησε κόκκινο. Ταυτόχρονα με την βλακεία φυσικά. Φαίνεται πως με τα χέρια πίσω είμαι πιο σέξυ και τα κορίτσια ενθουσιάζονται. Και μερικά αγόρια μαζί τους. Ετσι για τα επόμενα λεπτά για τα δύο αυτά ανεξέλεγκτα στρουμφάκια εγώ, η μάνα μου (την οποία έχασα πριν λίγες ημέρες) και όλο μου το σόι “γαμιόμαστε“, “είμαστε πρεζόνια“, “πουλάμε ναρκωτικά“, “παίρνουμε χάπια” και άλλα συναφή τα οποία δεν συγκράτησα. Είχα άλλα να σκεφτώ εκείνη την στιγμή. Π.χ. τι θα γίνει λίγες ημέρες πιο μπροστά. Οι ίδιοι όμως ζούσαν στο παρόν και το απολάμβαναν πολύ. Είχαν έμπνευση, άφησα κι εγώ τα πουλάκια να κελαηδήσουν. Το σκηνικό ροκ συναυλίας είχε και προσπάθειες να με ρίξουν κάτω (μη στενοχωριέστε βρε κορίτσια, η προσπάθεια αρκεί), συνεχή σπρωξίματα, βρισιές, περισσότερες βρισιές, ακόμη περισσότερες βρισιές, χτυπήματα στο αυτοκίνητο (σκυλί το χιουντάι, δεν πόνεσε καθόλου…), φωνές, ουρλιαχτά, μόνο ο Σάκης Ρουβάς τους έλειπε. Το γράφει και στα βιβλία της Σχολής Αστυφυλάκων άλλωστε πως έτσι γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Καμία έκπληξη.
Σε μερικά μπινελίκια που κατ εξαίρεση έριχνα στους εξαιρετικούς αυτούς αστυνομικούς υπαλλήλους (κάτι ψιλά, μη φανταστείτε πως ασχολήθηκα, τους είχα γυρίσει την πλάτη για να μη βλέπω πως πετούσαν μες τον δρόμο τα πράγματά μου, πορτοφόλια, κινητό, κλειδιά, λεφτά κ.ο.κ., άλλωστε με τις χειροπέδες και τα χέρια πίσω τι να έκανα, απόδραση όπως ο David Copperfield;), ο ένας εξαιρετικότατος αστυνομικός υπάλληλος, προφανώς ως απάντηση γύρισε με δύναμη τις χειροπέδες ανάποδα για να μου σπάσει μάλλον κανένα χέρι. Προσπάθησε, δεν λέω, άλλωστε μεροκάματο παίρνει, “δουλειά” του είναι, πρέπει να ικανοποιήσει και τα όποια αφεντικά του. Με τέτοιο λεπτό χεράκι όμως τι τύχη να έχει; Μισθοί πείνας, το ξέρω, να τους στείλουμε κανένα κρουασάν. Τελικά κατάφερε και μου τραυμάτισε μάλλον κάποιο νεύρο με αποτέλεσμα μία ελαφρά ζημία στην κινητικότητα του χεριού μου η οποία θα εκτιμηθεί από ιατροδικαστή τις επόμενες ημέρες. Ελπίζω να μην είναι μόνιμο, όπως αυτό που ο ίδιος πιθανώς έχει στον εγκέφαλο. Το αφήνουμε όμως αυτό στην άκρη, άλλωστε είμαι μέσα στα μαύρα σημάδια και στις γρατσουνιές λες και συμμετείχα σε αγώνα κατς! Σε ένα ανάπηρο δάχτυλο θα σταθούμε τώρα; Εχω άλλα 9.
Ξεκινάμε λοιπόν και περιφερόμαστε ως παρέλαση καρναβαλιού μες το κέντρο της πόλης, μη τυχόν και δεν με δει κανείς που με μπουζουριάσανε. Αυτό είναι φοβερή είδηση. Τόσα χρόνια έχω κάνει “κόσκινο” την Αστυνομική Διεύθυνση Ροδόπης με τόσα και τόσα δημοσιεύματα για τον βίο και την αλητεία ορισμένων, αναπάντητα στο σύνολό τους (τι να απαντήσουν άλλωστε;) και αυτή την φορά οι ρόλοι άλλαξαν και αυτοί είχαν δεμένο εμένα και με περιέφεραν ως ιερή εικόνα στους δρόμους της πόλης. Ευτυχώς κατά την διάρκεια της “διαφημιστική επίδειξης” στο μαύρο σιτροέν δούλευε το κλιματιστικό. Σέλφι όμως δεν με βγάλανε αν και το ζητούσα επίμονα. Αν το κατάφερνα θα τον έσκιζα τον Αδωνη! Στο εξαιρετικό αστυνομικό τμήμα με τους εξυπηρετικούς και πολιτισμένους αστυνομικούς υπαλλήλους, με κλείνουν μέσα στο κελί, πάντα χωρίς δυνατότητα τηλεφωνήματος και επαφής με τον έξω κόσμο. Κανονική απαγωγή και εξαφάνιση δηλαδή! “Μπογκοτά” δεν είπαμε; Το θέμα βεβαίως είναι πως πριν μισή ώρα μου είχαν πει πως θα μπορώ να κάνω τηλεφώνημα “σε 5 λεπτά”. Παπατζήδες κανονικοί και με την βούλα οι κ.κ. εξαιρετικοί αστυνομικοί υπάλληλοι, μάστερ στην ψευτιά και στην εξαπάτηση. Θα το μαθαίνουν κι αυτό στην Σχολή φαίνεται. Η απλά θα προπονούνται για να γίνουν μελλοντικοί βουλευτές. Ντόπιοι κρατούμενοι και λαθρομετανάστες που κρατούμαστε μαζί ως μία μεγάλη παρέα στα κρατητήρια (τα μόνα σοβαρά και αξιοπρεπή άτομα που συνάντησα εκείνη την ημέρα) μου δίνουν ότι χρειάζομαι, φαγητά, νερά, ψωμιά, από τα δικά τους. Τους ευχαρίστησα από καρδιάς αν και με τα νεύρα που είχα δεν έφαγα τίποτε. Μου δίνουν όμως και μία ειδική κάρτα όπου κατάφερα και τελικά με την βοήθεια ενός συγκρατουμένου έκανα ένα τηλεφώνημα. Δεν είχα όρεξη για δεύτερο και στο έλεος της εξαιρετικής αυτής παρέας εξαιρετικών αστυνομικών υπαλλήλων που βρισκόμουν, αποφάσισα να ρίξω έναν υπνάκο μέχρι να περάσει το Σαββατοκύριακο κατά το οποίο σίγουρα θα με κρατούσαν, αποκομμένο από τον έξω κόσμο. Προφανώς έτσι ήθελε το σενάριο των αφεντικών. Ε, δεν μπορεί, φοβισμένος και κατατρομαγμένος όπως ήμουν, θα έβαζα σίγουρα τα κλάματα και θα ζητούσα το χνουδωτό αρκουδάκι μου. Αλλιώς εγώ δεν μπορώ να ησυχάσω.
Τελικά ο εισαγγελέας που έλαβε τα στοιχεία (παρένθεση: αφαίρεσαν εντελώς την επίθεση, εξύβριση και τις υπόλοιπες αλητείες τους από την αναφορά τους χωρίς να αναφέρουν ούτε ένα πραγματικό γεγονός, διαστρέβλωσαν εντελώς και εν γνώση τους την πραγματικότητα και τελικά με φόρτωσαν με άλλες, εντελώς διαφορετικές, βαρύτερες και προσβλητικές για εμένα αλλά βολικότερες γι αυτούς “άρες – μάρες – κουκουνάρες” κατηγορίες, ότι ψευδές και παραπλανητικό μπόρεσε να εφεύρει ο εγκέφαλός τους, τέλος παρένθεσης) έδωσε άμεσα εντολή να με αφήσουν. Συμφορά για τους εξαιρετικούς κλπ αστυνομικούς υπαλλήλους και τα αφεντικά τους, θα έχαναν την παρέα μου! Με κατεβασμένα μούτρα ένας χωροφύλαξ χτυπά για ώρα την καγκελόπορτα ώστε να βγω. Κατεβαίνω, υπογράφω τις “άρες – μάρες – κουκουνάρες” χωρίς να διαβάσω τι ανοησίες έγραφαν, ψάχνω να βρω το αυτοκίνητο το οποίο είχαν κάνει σαν τα μούτρα τους, ξεκινώ και φεύγω.
Τώρα προσέξτε. Τα αναγραφόμενα στις πρώτες 4 παραγράφους κατ αυτούς είναι ο “αστυνομικός έλεγχος”. Τα αναγραφόμενα στην παράγραφο 5 είναι κατ αυτούς η “συνήθης διαδικασία”. Τα αναγραφόμενα στην παράγραφο 6 ήταν γι αυτούς απλά μία δυσάρεστη έκπληξη.
Ποιος τους έβαλε να κάνουν όλα αυτά που έκαναν; Ποιος έδωσε εντολή; Σε ποιο “αφεντικό” έκαναν εκδούλευση τα δύο χαριτωμένα στρουμφάκια; Η απλά τους ήρθε στον εγκέφαλο ξαφνικά ένα μεσημέρι να κάνουν όλα αυτά τα καρναβαλικά αντί να πάνε και να δουλέψουν για την ασφάλεια της πόλης, όπως και είναι η αληθινή δουλειά τους; Είναι δυνατόν δύο παιδάκια, έστω και αλητάκια, να κάνουν τέτοια πράγματα από μόνα τους; Από τον έναν ξέφυγε πως δήθεν είχαν λάβει κλήση για εμπόριο ναρκωτικών στην περιοχή και θεώρησαν πως ήμουν εγώ. Μετά, λέει, “τους προκάλεσα” με την συμπεριφορά μου (δεν είχα μαζί μου εκείνη την ανθοδέσμη που λέγαμε…) και αποφάσισαν να με “τιμωρήσουν”. Αν ακόμη θεωρήσουμε πως αυτό το σενάριο είναι αλήθεια, προφανώς γράφοντας στα τέτοια τους το εμπόριο ναρκωτικών και σπαταλώντας τόσες ώρες για να ικανοποιήσουν το μίσος, την κούφια κοριτσίστικη μαγκιά και τον σαδισμό τους σε βάρος κάποιου ανυποψίαστου πολίτη είναι δυνατόν να αφήνουν για ώρες την δουλειά τους κάνοντας αλητείες χωρίς να τους ελέγξει ΚΑΝΕΙΣ ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ ανώτερος από το Κέντρο; Δηλαδή πρέπει σαν να είμαι ο πιο χαζός άνθρωπος του κόσμου να πιστέψω πως κανείς από τους προϊσταμένους τους δεν γνώριζε τι έκαναν; Ας είναι. Θα έχουν την ευκαιρία να μας τα πούνε όλα πολύ σύντομα. Νέοι στην πόλη και στην υπηρεσία όπως έμαθα αργότερα, μάλλον ήθελαν να ξεκινήσουν την “καριέρα” τους με κάτι “εντυπωσιακό”. Και κάποιος προφανώς τους καθοδήγησε αναλόγως. Θα τους βοηθήσω λοιπόν ώστε ανάλογη να είναι και η συνέχεια. Για την νεολαία πρέπει όλοι να κάνουμε το καλύτερο.
Υ.Γ.1: Γιατί τα γράφω όλα αυτά δημοσίως; Για δύο σοβαρούς λόγους: α) γιατί τα θεωρώ πολύ σημαντικά γεγονότα και β) γιατί έτσι κάνω πάντα με όσα θεωρώ πολύ σημαντικά γεγονότα. Από το να γράφουν κάποιοι πονηροί για μένα ότι συκοφαντικό τους κατέβει στον εγκέφαλο (όπως τόσα χρόνια που συκοφαντούμαι από παρακρατικές ασφαλίτικες και κυπατζίδικες ανώνυμες ιστοσελίδες που προφανώς διαχειρίζονται ανάλογης ποιότητας άτομα), προτιμώ να γράφω εγώ μόνος μου την πραγματικότητα. Αυτό όμως σημαίνει πως όπως βγάζω στην φόρα όλα τα δικά μου, έτσι ακριβώς θα κάνω και με όσα γίνονται με κάποιους άλλους. Δίκαια πράματα, έτσι;
Υ.Γ.2: Παρακαλούνται οι κ.κ. διευθυντάδες και προϊστάμενοι των εν λόγω δύο να μη φοβούνται και να βγούνε από τις ντουλάπες που κρύβονται. Δεν θα ανέβω επάνω στα γραφεία τους, απλά πάρκαρα απέξω για να πάω απέναντι στο σούπερ μάρκετ. Θέλω να πάρω μερικά νερά και τηλεκάρτες για τους φίλους που βρίσκονται ακόμη μέσα από τα κάγκελα. Θα τα αφήσω στην πύλη του αστυνομικού μεγάρου και παρακαλώ να τους τα δώσετε. Με την ευχή αυτοί γρήγορα να βρεθούν έξω από τα κάγκελα και να μπούνε μέσα από αυτά, όσοι πραγματικά το αξίζουν.
Υ.Γ.3: Να ζητήσω συγνώμη από την Μπογκοτά που την παρομοίασα με την υπανάπτυκτη και τριτοκοσμική στα μυαλά βαλκανική Γκιουμουλτζινά του Μπουκλουτζά.
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
