Ηταν κάποια στιγμή στην δεύτερη 4ετία της κυβέρνησης Σημίτη όπου για τις ανάγκες της συνεργασίας μου με τοπική καθημερινή εφημερίδα, πήγα στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Οι αναμνήσεις από τα γεγονότα των Ιμίων ήταν ακόμη νωπές με ότι αυτό συνεπάγεται σε φοβίες, κόμπλεξ και ανόητα μέτρα αυστηρότητας. Ο λόγος της επίσκεψης ήταν κάποιες δραστηριότητες του τότε Περιφερειάρχη Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης Σταύρου Καμπέλη.
Ξεπερνώντας κάποια εμπόδια και κομπλεξισμούς των στρατιωτικών και έχοντας την ψηφιακή κάμερα κρυμμένη, κατάφερα να δώσω τότε στην εφημερίδα ένα πρωτοσέλιδο για το οποίο έγινε συζήτηση σε όλη την Ελλάδα αφήνοντας τους εργαζόμενους σε τοπικά ΜΜΕ να καταγράφουν για κεντρικά τους θέματα διάφορες χειραψίες και χαμόγελα. Οταν ο Σταύρος Καμπέλης, ένας εξαιρετικά προοδευτικός και Φιλελεύθερος άνθρωπος, είδε το δημοσίευμα ενδιαφέρθηκε να μάθει για μένα, ήρθε σε επαφή μαζί μου, με ρώτησε με ενδιαφέρον πως τα κατάφερα. Δε τον πείραξε καθόλου που εξαιτίας μου βγήκαν στην δημοσιότητα πράγματα που ίσως άλλοι δεν θα τολμούσαν να “αγγίξουν” και μου τόνισε πως “έτσι θα έπρεπε να είναι η δημοσιογραφία”. Του απάντησα πως δεν ήμουν δημοσιογράφος παρά ένας χομπίστας που έβγαζα ένα χαρτζιλίκι στο ΜΜΕ ενός οικογενειακού φίλου.
Για όσο καιρό παρέμεινε στην θέση αυτή έδειχνε πάντα ενδιαφέρον για την δουλειά μου μέχρι που αποχώρησε για την Αθήνα σε ανώτερη κυβερνητική θέση. Η χώρα στην συνέχεια πέρασε στον αστερισμό του “πάρτυ – πάρτυ” με τα αμέτρητα τσουβάλια άσπρου και μαύρου χρήματος να μετατρέπουν μεγάλο μέρος της τοπικής δημοσιογραφίας σε ένα τσούρμο χρυσοπληρωμένων ποικιλόχρωμων παπαγάλων, ενίοτε και αγέλης που με την δύναμη αυτών των (άσπρων και μαύρων) χρημάτων επιχειρούσε να κατασπαράξει κάθε τι που θεωρούσε πως απειλούσε τις ανομίες της. Οσο για μένα, παρέμεινα όλα αυτά τα χρόνια ένας ερασιτέχνης – μη δημοσιογράφος που απλά έκανε χόμπι με αυτό χάρη στο οποίο κάποιοι άλλοι θησαυρίζουν. Εξίσου όμως αξιοπρεπώς και αθόρυβα κινήθηκε και ο ίδιος ο πρώην Περιφερειάρχης μας στην κεντρική πολιτική σκηνή όπου ακόμη και όταν κατέλαβε σημαντικές θέσεις, παρήγαγε μεν έργο εργαζόμενος σκληρά στο πόστο του, χωρίς περιττή προβολή και έκθεση στα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς ποτέ να απασχολήσει για κάτι αρνητικό και όταν ο κύκλος αυτός έκλεισε, σεμνά και ταπεινά απομακρύνθηκε για να αφιερωθεί στα του οίκου του και της οικογένειας του.
Για έναν τέτοιο δημιουργικό και πολιτισμένο άνθρωπο, με ήθος και έργο που άφησε εποχή και με το παράδειγμά του επηρέασε τους τριγύρω του, μόνο τα καλύτερα λόγια μπορούν να εκφραστούν. Παράλληλα με μία μεγάλη απορία για το άδικο που του συνέβη.
Καλό ταξίδι.
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
