Ο Τούρκος όχι απλώς προκαλεί, αλλά προελαύνει. Στην Κύπρο και στο Αιγαίο. Και η ελληνική κυβέρνηση μαζί με το Υπουργείο Εξωτερικών, ποιούν την νήσσαν. «Δραστηριοποιούνται» μέσω τρίτων για την προάσπιση των ζωτικών εθνικών συμφερόντων!
Αυτό που θεαματικά και αποκαλυπτικά λείπει είναι το πρώτο δείγμα υπάρξεως αντανακλαστικών. Ότι δηλαδή ο κρατικός οργανισμός δεν έχει πέσει σε αφασία ή δεν έχει πεθάνει. Λείπει η λεγόμενη «ρηματική διακοίνωση» (nota) που θα λέει στον Τούρκο σαν εξώδικη δημόσια καταγγελία, πρόσκληση, διαμαρτυρία, άρνηση, ότι διαμαρτυρόμαστε και καθιστούμε γνωστό πως δεν δεχόμεθα ό,τι πράττεις. Ότι τίποτα δεν αναγνωρίζεται από τα καμώματά σου και τη θέση μας αυτή την καθιστούμε γνωστή στον ΟΗΕ και στην ΕΕ. Παντού.
Η διπλωματία έτσι γίνεται και νοείται. Όχι με τα χαμόγελα ή τα «ζεϊμπέκικα». Στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις με τον όρο διακοίνωση (nota) χαρακτηρίζεται το έγγραφο που ανταλλάσσεται μεταξύ του Υπουργείου Εξωτερικών μιας χώρας και των διπλωματικών αντιπροσώπων άλλων χωρών που βρίσκονται μέσα σε αυτήν. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον όρο notam (notice to airmen) ο οποίος αφορά ειδοποίηση που απευθύνεται σε πιλότους αεροσκαφών που διαπράττουν παραβάσεις.
Η δική μας διακοίνωση, όσον αφορά το επίκαιρο τουρκικό ζήτημα, πρέπει να περιλαμβάνει – να είναι καταγεγραμμένα – τέσσερα sine qua non σημεία: α) ότι διαμαρτυρόμεθα, β) ότι αρνούμεθα, γ) ότι απορρίπτουμε και δ) ότι γνωστοποιούμε την κατηγορηματική και απερίφραστη θέση της Ελλάδος πως δεν αποτελεί τετελεσμένο (faitaccompli) το Barbaros στο οικόπεδο της Κυπριακής ΑΟΖ και οι «κρουαζιέρες» των τουρκικών πλοίων στο Αιγαίο και κατά πονηράν προτίμησιν στο στενό του Καφηρέα!!! Καθώς ο κίνδυνος είναι πρόδηλος. Όσο δεν αντιδρούμε, εκείνοι μαζί με τους «φίλους» μας διεθνώς αυτό θεωρούν: Ότι τα δεχόμαστε ως τετελεσμένα γεγονότα.
Φυσικά, είναι απαράδεκτη και περίεργη η στάση της Ευρώπης και της Αμερικής. Που κλείνουν τα μάτια στην προκλητικότητα της Τουρκίας. Που αδιαφορούν για τις διεθνείς συμβάσεις. Και το διεθνές δίκαιο (Δίκαιο της Θαλάσσης). Αλλά και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ που απαγορεύει ρητά τέτοιες συμπεριφορές (απειλή χρήσεως βίας). Όμως, όταν η ίδια η ελληνική κυβέρνηση αδιαφορεί, τί να περιμένουμε από τους άλλους; Η ενδοτικότητα είναι το διαβατήριο για να προελαύνει ο εχθρός. Όσο πιο νωρίς τον σταματήσεις, κάτι το οποίο δυστυχώς δεν έχει γίνει και την ευθύνη φέρει αποκλειστικά η συγκυβέρνηση, τόσο πιο νωρίς σκορπάς την μπάλα του χιονιού πριν γίνει χιονοστιβάδα.
Η εθνική ισχύς είναι μετρήσιμο μέγεθος. Και φυσικά έχει να κάνει με την οικονομία, με τις συμμαχίες, με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας κ.ο.κ., αλλά έχει να κάνει και με το φρόνημα του λαού. Αν το διαλύουμε συνέχεια και είμαστε κολλημένοι στα διχαστικά σύνδρομα, θέλουμε να παραστήσουμε ότι έχουμε και γραμμή αμύνης; Ας το καταλάβουν επί τέλους αυτό οι κυβερνώντες! Και ας πράξουν αυτό που οφείλουν, αν αισθάνονται την υποχρέωση ότι πρέπει να συμπεριφερθούν σαν Έλληνες κυβερνώντες και όχι μοναχά σαν ανεύθυνα και υπόδουλα «πιόνια» της παγκοσμιοποίησης.
Βύρων Πολύδωρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
