Στη ζωή πολλά μπορεί να μας χωρίζουν. Σε όλα τα δύσκολα και τα ανθρώπινα όμως, απλά σκύβουμε το κεφάλι και υποκλινόμαστε.
Την (κυρίως πολιτική, λίγο δημοσιογραφική και καθόλου -για μένα- προσωπική) αντιπαλότητα που είχα εδώ και χρόνια με τον Νίκο Βαβατσικλή, την γνωρίζουν και οι πέτρες. Μου έφαγε χρόνια από την ζωή μου να με κατατρέχει μέρα – νύχτα με ένα σωρό άδικες ενέργειες εναντίον μου τις οποίες θεωρούσα και θεωρώ τουλάχιστον αχρείαστες, αλλοπρόσαλες και αψυχολόγητες. Στις οποίες ενέργειές του απαντούσα όπως μπορούσα και όταν (και άμα) μπορούσα. Γιατί πολλά από όσα έκανε τα άφηνα έτσι αναπάντητα καθότι τόσο μίσος εναντίον μου σε καθημερινή βάση απλά δεν το άντεχα. Ποτέ όμως δεν περίμενα πως θα με ξυπνήσουν νωρίς το πρωί να μου πούνε “πέθανε”.
Είμαι από το πρωί σοκαρισμένος, συγκλονισμένος, μέσα στις τύψεις. Ειλικρινά δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα υγείας. Αν το γνώριζα όχι μόνο δεν θα συνέχιζα από την πλευρά μου αυτή την αντιπαλότητα αλλά θα ήμουν εκεί να δώσω ότι χρειαστεί: βοήθεια, αίμα, το νεφρό μου. Ναι, σε αυτόν που με ταλαιπώρησε τόσο πολύ χωρίς ποτέ να τον πειράξω, στον “χειρότερο εχθρό μου”. Και όσοι δεν το πιστεύετε, είναι επειδή ίσως δεν με γνωρίζετε.
Στην οικογένειά του, σύζυγο, παιδί, γονείς, αδέρφια, που ίσως να μην έχει και την καλύτερη άποψη για μένα, είμαι δίπλα τους, συλλυπούμαι μέσα από την καρδιά μου και κλαίω μαζί τους από το πρωί. Κι ας μη το ξέρουν. Κι ας μη το πιστέψουν ποτέ. Σε όλους τους άλλους που τόσα χρόνια εκμεταλλευόταν τα πάθη του Νικολάκη, του φίλου Νικολάκη και τον έβαζαν μπροστά να κάνει αυτά που έκανε έχω να τους πω ένα: εύχομαι σύντομα να έρθει αποκάλυψη και δικαιοσύνη για όλους και όλες τους.
Kαλό ταξίδι φίλε μου Νικολάκη.
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
