Πάρτε το χαμπάρι κάποιοι και ξυπνήστε από το εγκεφαλικό σας Μάτριξ: δεν πρόκειται για μάχη Πολιτικού Συστήματος και Χρυσής Αυγής αλλά για μάχη κάποιων λαϊκών τύπων που τόσα χρόνια ήταν στην “απέξω” (και που σε πολλές των περιπτώσεων δεν ενδιαφέρθηκαν καν να μπούνε στην “απομέσα”) με κάποιους κουτοπόνηρους υποκριτές που τόσα χρόνια ή και δεκαετίες απολάμβαναν ένα σωρό ανήθικα προνόμια, χωρίς να τα αξίζουν, χωρίς να τα έχουν δουλέψει, χάρη στα λεφτά που είχαν κλέψει από τους πρώτους. Πρόκειται για αγανακτισμένους τύπους. Αληθινά αγανακτισμένους όμως που δύσκολα τους παλεύεις κι όχι γιαλαντζί αγανακτισμένους όπως πρόπερσι.
Ο εθνικισμός της Χρυσής Αυγής και η απρόσμενη για πολλούς άνοδός του ήταν η φυσιολογική αντίδραση του Ελληνα ψηφοφόρου στις τόσες δεκαετίες επικράτησης των γνωστών κομπιναδόρικων συμμοριών που υπό το πρόσχημα πολιτικών σχημάτων όπως “αριστερά”, “σοσιαλισμός”, “φιλελεύθεροι δεξιοί επανιδρυτές” κλπ είχαν καταλάβει με δόλιο τρόπο το μονοπώλιο στην πολιτική ζωή του τόπου ως οι μοναδικές επιλογές και μέσα τους είχαν εγκλωβίσει εκτός των άλλων ΚΑΙ τον εθνικισμό που σε μεγάλη μερίδα υπήρχε πάντα στο σώμα των ψηφοφόρων. Τον εθνικισμό που όλα τα κόμματα, ακόμη και αυτά της λεγόμενης “αριστεράς” περιέθαλψαν και καλλιέργησαν, το καθένα για τους δικούς του λόγους και που πλέον αντιλαμβανόμενος το αδιέξοδο στο οποίο έφεραν τη χώρα οι συμμορίες κομπιναδόρων και λοιπων απατεώνων του κοινού ποινικού δικαίου που παρίσταναν τα μεταπολιτευτικά κόμματα, αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα και να αυτονομηθεί. Και καλά έκανε από την πλευρά του. Και εύχομαι το παράδειγμά του σύντομα να ακολουθήσουν και άλλα ρεύματα με πρώτο τον φιλελευθερισμό.
Δυστυχώς για όλα τα άλλα κόμματα, τέτοια ευθύτητα σε βαθμό παρεξήγησης και τέτοια αποχή από την διαφθορά που συναντά κανείς στην Χρυσή Αυγή δεν την συναντά ίσως πουθενά (εκτός από εμάς στην Φιλελεύθερη Συμμαχία και στην Δράση βεβαίως…) και αυτό είναι που καθιστά την όποια αντιπαράθεση των γνωστών καθεστωτικών κομμάτων με την Χρυσή Αυγή έναν άνισο αγώνα τον οποίο είναι καταδικασμένα να χάσουν. Βεβαίως δεν είναι μόνο η διαφθορά τους ο παράγοντας της προδιαγεγραμμένης τους αποτυχίας αλλά υπάρχει και ένας ακόμη σημαντικότατος παράγοντας: αυτός της βλακείας! Ετσι, χάρη σε αυτό τον απρόβλεπτο όσο και ανίκητο παράγοντα η Χρυσή Αυγή είναι καταδικασμένη να κερδίζει συνεχώς πόντους που δεν τους πάλεψε καν, παρά της χαρίστηκαν από τους αντιπάλους! Δείτε το επεισόδιο σήμερα με τον Καμίνη και τα ΜΑΤ (μία δράση που πανελλαδικά θα περνούσε παντελώς απαρατήρητη και δε θα την μάθαινε κανείς έγινε για άλλη μία φορά πρώτο θέμα σε όλη τη χώρα φυσικά και πάλι υπέρ της Χρυσής Αυγής), τις αψυχολόγητες έως αστείες αντιδράσεις τύπου Δένδια (όσο μπορεί κάνει ο άνθρωπος δεν αντιλέγω αλλά είναι αρκετό;) και πριν κάποια χρόνια την παντελώς κωμική απόπειρα κάποιων δήθεν “προοδευτικών” και “αριστερών” να ξαναγράψουν την νεότερη ιστορία και τα σχολικά βιβλία με αποτελέσματα που παραπέμπει σε χειρότερο τσίρκο από αυτό που κλήθηκαν να αντικαταστήσουν! Αυτές οι δυνάμεις ήταν τόσες δεκαετίες κυρίαρχες και κυβερνούσαν παντοδύναμες και ανενόχλητες τον τόπο. Κι όμως σε όσες περιπτώσεις οι εκπρόσωποί τους δεν φάνηκαν ανεπαρκείς και ανίκανοι, αποδείχτηκαν τελικά κακοπροαίρετοι και βλάκες!
Η ευθύτητα και η ειλικρίνια δυστυχώς δεν βρίσκουν φιλόξενο έδαφος σε κανένα από τα γνωστά κόμματα και όπου και σε όποιον βαθμό υπάρχουν παλεύουν σε καθημερινή βάση για να μην εξαφανιστούν από τις γνωστές δυνάμεις της διαφθοράς, της κομπίνας και της υποκρισίας που έχουν το πάνω χέρι. Και εάν κάποιοι εκπρόσωποι όλων των παραπάνω μεταπολιτευτικών “αρετών” θέλουν πραγματικά να παρέχουν καλές υπηρεσίες στα μέχρι σήμερα κόμματά τους ώστε αυτά να μην εξαφανιστούν ή αφομοιωθούν από την Χρυσή Αυγή μόνο ένα μπορούν να κάνουν: να σταματήσουν να συμπεριφέρονται ως φιλοξενούμενα παράσιτα σε έναν ανίσχυρο και αποδυναμωμένο πλέον ξενιστή και να τα εγκαταλείψουν ώστε αυτά να ξαναβρούν τον δρόμο τους, στον οποίο θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη από καιρό. Γιατί και τσαμπουκάς και καθαρότητα και ειλικρίνια μπορούν να υπάρξουν και σε αστικό κόμμα. Και υπάρχουν και μάλιστα σε σεβαστό βαθμό. Ομως καταπλακώνονται από τόνους λάσπης που παράγουν η υποκρισία, η διαφθορά και η συντεταγμένη κομπίνα ως κυρίαρχες δυνάμεις στα σημερινά αστικά κόμματα. Και παραμένουν πάντα στην σιωπή και στο παρασκήνιο, υπό τον φόβο του “πολιτικού κόστους”.
Δεν καταδικάζω τον λαϊκό εθνικισμό της Χρυσής Αυγής, άλλωστε ο κανόνας του πλουραλισμού και της πολυφωνίας αυτό επιτάσει. Επειδή όμως είμαι κατά των μονοπωλίων δεν δέχομαι και ως λύση από το άκρο της απόλυτης σαπίλας και αλητείας των μέχρι σήμερα καταστάσεων που βιώσαμε στην πολιτική ζωή του τόπου για δεκαετίες να περάσουμε πιθανώς σε κάποιο άλλο μονοπώλιο, αυτό της ισοπέδωσης και άρνησης των πάντων, δήθεν για να διορθωθεί η μέχρι σήμερα προβληματική κατάσταση. Προτάσεις λογικές, προτάσεις δημιουργικές και πάνω από όλα προτάσεις τίμιες υπήρχαν όλα αυτά τα χρόνια. Ομως ο ψηφοφόρος παρασσυρόμενος ίσως και από το πάρτυ τζάμπα δανεικών παροχών (τις οποίες σήμερα πολύ λογικά καλείται να δώσει πίσω με δυσβάσταχτο τόκο) επέλεξε τον εύκολο λαϊκισμό και την υποκουλτούρα των κομπιναδόρων, καταστάσεις με τις οποίες τον αποκοίμιζαν για να μπορούν να κάνουν ανενόχλητοι τις βρωμοδουλειές τους. Ας μη ξαναπέσουμε λοιπόν στην λούμπα ενός εναλλακτικού λαϊκισμού και μίας ανάλογης υποκουλτούρας, καταστάσεις στις οποίες μοιραία θα μας παρασσύρει η άλλη πλευρά ως το νέο μονοπώλιο και επιτέλους ας σταματήσουμε να είμαστε πάντα των άκρων. Οι χώρες που προόδεψαν και είδαν οι λαοί τους προκοπή, το κατάφεραν χάρη σε σταθερές, συνεπείς και τίμιες λύσεις χωρίς υπερβολές και ακρότητες στις οποίες αρέσκονται οι μονίμως αφελείς νεοέλληνες. Που τη μία στιγμή τα θέλουν όλα και την άλλη είναι ικανοί να παρατήσουν ακόμη και τα αυτονόητα και να καταλήξουν στο τίποτα. Ανάμεσα στα ΟΛΑ και στο ΤΙΠΟΤΑ όμως υπάρχει μεγάλη απόσταση την οποία για να καλύψουμε ως λαός, όσες φορές χρειάστηκε ή αναγκαστήκαμε να το κάνουμε κουραστήκαμε τόσο που μείναμε πίσω από τους υπόλοιπους λαούς για πολλές δεκαετίες.
Δεν με ενοχλεί λοιπόν ο εθνικισμός της Χρυσής Αυγής και όπως θέλετε πάρτε το. Αλλωστε δεν είναι κάτι που σας λέω για πρώτη φορά. Εκφράζει μία χαρά κάποια πολύ σεβαστή μερίδα συμπολιτών μου που άλλοι είναι φίλοι, άλλοι συμμαθητές, άλλοι συνάδελφοι, άλλοι γείτονες, γενικώς άνθρωποι που ήξερα για χρόνια. Ανθρωποι που κομματικά ταυτιζόταν με κάποιο μέχρι σήμερα κατεστημένο κόμμα της όποιας “δεξιάς” ή “αριστεράς” παρόλες τις διαφωνίες τους “για όσα γίνονται”. Θα ήθελα απλά ο λαϊκός αυτός εθνικισμός να παραμείνει στα επίπεδα της λογικής και του μέτρου και να μη γίνει η νέα υπερβολή, το νέο μονοπώλιο. Γιατί τα μονοπώλια, όπως εμείς οι φιλελεύθεροι φωνάζουμε για αυτά συνεχώς αλλά και όλοι εσείς οι υπόλοιποι διαπιστώσατε εδώ και χρόνια δεν είναι ότι καλύτερο για ένα κράτος. Και δυστυχώς οι δυνάμεις της ανικανότητας και της διαφθοράς που ακόμη και σήμερα έχουν το πάνω χέρι στα περισσότερα κατεστημένα κόμματα όπως και στα κυβερνητικά εκεί πάνε να οδηγήσουν το πράγμα.
Η Χρυσή Αυγή καλή είναι για όσους εκφράζονται από τις πολιτικές της προτάσεις και διατηρώντας πάντα το αληθινό της ποσοστό. Το ίδιο και όλα τα άλλα κόμματα για τους ειλικρινείς ψηφοφόρους τους. Μέχρι όμως εκεί. Πλέον λόγω ανάγκης και κυβερνήσεις συνεργασίας μάθαμε να κάνουμε αφού ξεχάσαμε τα σταλινικού επιπέδου εκλογικά ποσοστά αλλά και συλλογική γραμμή μάθαμε να χαράσουμε παρόλες τις πολιτικές μας διαφωνίες. Συνεπώς μία υγιής πολυφωνία, ως βάση συνύπαρξης και συνεργασίας μόνο καλό μπορεί να κάνει. Ας σταματήσουμε λοιπόν να καταδικάζουμε κάθε φορά με υποκριτικό τρόπο την οποιαδήποτε δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής και ας ξεκινήσουμε να καταδικάσουμε ειλικρινά τα όσα συνέβησαν τόσες δεκαετίες σε αυτή την χώρα. Την επικράτηση των δυνάμεων της παλιανθρωπιάς και της υποκουλτούρας που δημιούργησαν έναν αληθινό στρατό κατοχής ο οποίος και τελικά μας καταλήστευσε (με τρόπο χειρότερο από ότι οι ναζί του Χίτλερ) και κάτω από την μπότα του οποίου ακόμη και σήμερα μετά από τόσα χρόνια οικονομικής κρίσης βρισκόμαστε χωρίς ακόμη να σκεφτόμαστε καν να ξεκινήσουμε αντίσταση! Ας ξεκινήσουμε να καταδικάσουμε και να εκδιώξουμε από όλη την κοινωνική και την πολιτική ζωή του τόπου αυτούς τους πολιτικούς, τους κομματικούς παράγοντες, τους συνδικαλιστές, τους δημοσίους υπαλλήλους τους κρατικοδίαιτους ιδιώτες και τις συμμορίες όλων των παραπάνω που με τις παρανομίες και την παλιανθρωπιά τους κατάφεραν να απαξιώσουν μία ολόκληρη χώρα και να κάνουν έναν ολόκληρο λαό να θεωρεί πως η λύση μπορεί να έρθει μόνο από τα άκρα!
Συμφωνώ πως πρέπει να “ξεβρωμίσει ο τόπος”. Ομως αυτό δεν είναι πολιτικό σύνθημα και ούτε αυτοσκοπός ή τρόπος ζωής παρά μία κατάσταση που όλοι θέλουμε να βιώσουμε γρήγορα και να είναι σύντομη. Το “ξεβρώμισμα” του τόπου όμως δεν είναι ο προορισμός μας. Ο αληθινός προορισμός, όταν θα απαλλαγούμε επιτέλους από τους κάθε λογής απατεώνες και κομπιναδόρους κάθε κόμματος και χρώματος, είναι η ανάπτυξη, η δημιουργία, η δυνατή και υγιής οικονομία, η ελεύθερη για όλους κοινωνία. Και εκεί δεν μπορούμε να φτάσουμε συμπεριφερόμενοι ως μονίμως εξαγριωμένοι έφηβοι που θέλουμε να τα σπάσουμε όλα γιατί μας φταίνε αλλά μόνο συμπεριφερόμενοι ως ώριμοι, συνειδητοποιημένοι και αποφασισμένοι για δουλειά πολίτες ώστε να τα καταφέρουμε και να πετύχουμε. Οπως κατάφεραν και πέτυχαν τόσοι και τόσοι λαοί με πολύ λιγότερα εφόδια από τα δικά μας. Ο ελληνικός λαός για αιώνες τώρα δείχνει να συμπεριφέρεται ως εξαγριωμένος με όλα έφηβος χωρίς να είναι σε θέση ακόμη να τιθασεύσει την οργή και την ενεργητικότητά του προς κάτι χρήσιμο και δημιουργικό παρά μόνο προς ανούσιες και πολλές φορές ως και επιζήμιες ακρότητες. Θα καταφέρουμε να το ελέγξουμε αυτό; Θα καταφέρουμε να ωριμάσουμε, να γίνουμε πιο λογικοί αλλά εξίσου δυναμικοί και ενθουσιώδεις; Θα καταφέρουμε να ενηλικιωθούμε;
Γνωρίζω ανθρώπους και διατηρώ φιλίες σχεδόν σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Και είμαι πλέον βέβαιος πως το παιχνίδι δεν είναι σήμερα και δεν ήταν ποτέ το Α κόμμα εναντίων του Β κόμματος ή το Α πολιτικό άκρο εναντίον του Β πολιτικού άκρου. Το παιχνίδι παιζόταν πάντα μέσα στο ίδιο κόμμα, μέσα στην ίδια κοινωνία, μέσα σε ομοιογενείς ομάδες στις οποίες μέλη είμαστε όλοι μας. Και το παιχνίδι δεν ήταν ποτέ πολιτικό ή κομματικό, δηλαδή επικράτηση της μίας ιδεολογίας ή ακόμη και του ενός κομματικού συμφέροντος εναντίων του άλλου. Το αληθινό παιχνίδι ήταν πάντα ένας αέναος πόλεμος μεταξύ αντιθέτων ανθρωπίνων συμπεριφορών που βρίσκονται ταυτόχρονα σε όλα σχεδόν τα κόμματα και παλεύαν πάντα για επικράτηση μέσα στην ίδια “οικογένεια”. Το υγιές ΠΑΣΟΚ εναντίον του βαθέως και παρακρατικού χουντικού ΠΑΣΟΚ, η φιλελεύθερη και προοδευτική Νέα Δημοκρατία ενάντια στην επάρατη δεξιά των …νομίμων και ηθικών βαρόνων, οι αληθινά ριζοσπάστες και ανθρωπιστές αριστεροί Κουκουέδες – Συριζαίοι ενάντια στους βαθιά συμπλεγματικούς, συντηρητικούς και κρατικιστές Κουκουέδες και Συριζαίους, πάντα μία φιλελεύθερη τάση της προκοπής και της δημιουργίας ενάντια σε μία σκοταδιστική, συντηρητική και βαθιά αμετακίνητη τάση των υπερβολικών και ανήθικων προνομίων των λίγων, ενάντια στους πολλούς όπως αυτή εκφράζεται από αυτούς που αποκαλούμε “λαμόγια” και “βολεμένους”. Και πάντα ή σχεδόν πάντα η δεύτερη κατάσταση να επικρατεί της πρώτης για το κομματικό ή συντεχνιακό συμφέρον, για να μη χάσει το κόμμα και η παράταξη και κατηγορηθούν κάποιοι ως διασπαστές και υπεύθυνοι της ήττας!
Καιρός λοιπόν οι άνθρωποι που αγαπούν τις ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες, την πρόοδο, την δημιουργία και την προκοπή και θέλουν να τα δουν όλα αυτά στον εαυτό τους αλλά και σε κάθε συνάνθρωπό τους, σε όποιο γνωστό και κατεστημένο κόμμα και εάν βρίσκονται, από την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, ως τους ΑΝΕΞΕΛ και το ΚΚΕ να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους άλλους. Οχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη. Και όχι, δεν είναι διασπαστικό αυτό που λέω. Ομως δεν θα προσφέρει και τίποτε ουσιαστικό αν δεν γίνει πράξη και μείνει στα λόγια, όπως βρίσκεται ήδη εδώ και δεκαετίες.
Αν οι υγιείς δυνάμεις, έστω και τώρα δεν αναλάβουν το τιμόνι σε κάθε χώρο, τώρα που οι καιροί ευνοούν τις αλλαγές και τις αποκαλύψεις, τότε αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Ας τολμήσουν λοιπόν κάποιοι να γίνουν περισσότερο αποφασιστικοί, μέσα στο δικό τους πολιτικό και κομματικό περιβάλλον και εάν κι εφόσον δούνε πως δεν τα καταφέρνουν, μία …διορθωτική (ως προς το πολιτικό και κομματικό περιβάλλον) κίνηση ποτέ δεν έκανε κακό. Τώρα είναι η ευκαιρία για αλλαγές και εξυγίανση. Τώρα είναι ο καιρός να αναλάβουν κάποιοι άλλοι το τιμόνι. Ο ψηφοφόρος το ήθελε πάντα όμως δεν τολμούσε τελικά να αντισταθεί, πόσο μάλιστα όταν τον έπειθαν με “άρτον και θεάματα”. Τώρα όμως που σε κάποιους (όπως έχει πει και ο Νίκος Μιχαλολιάκος από τον οποίο δανείζομαι την φράση) “τελείωσε ο άρτος και τους έμειναν μόνο τα θεάματα” καιρός όλοι εμείς οι υπόλοιποι να μάθουμε να ζούμε και χωρίς αυτούς. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το συντομότερο να τους στείλουμε στον κάλαθο των αχρήστων και να δούμε πως όλοι μαζί, παρόλες τις (δημιουργικές πλέον και όχι αυτοκαταστροφικές) αντιθέσεις μας μπορούμε να φτιάξουμε μία κοινωνία των αρίστων. Οπως και κάθε άλλος λαός τον οποίο κρυφά μέσα μας θαυμάζουμε. Ας σταματήσουμε λοιπόν κρυφά να τους θαυμάζουμε και ας επιχειρήσουμε στα φανερά να τους μοιάσουμε.
Τι λέτε; Καιρός δεν είναι να ξεκινήσουμε;
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
