Το δημόσιο διατηρεί στη κατοχή του τρείς κατασκευαστικές ΑΕ:
– Τον Ο.Σ.Κ., ο οποίος ασχολείται με τα σχολικά κτίρια.
– Τη Δ.ΕΠ.Α.ΝΟ.Μ., η οποία έχει αντικείμενο τα νοσηλευτικά ιδρύματα. Και
– Τη Θέμις Κατασκευαστική, με αρμοδιότητα στα Δικαστικά και σωφρονιστικά καταστήματα.
Από το 2010 και εντεύθεν, αφότου άρχισαν οι περικοπές στο ΠΔΕ, το αντικείμενο ενασχόλησης των ανωτέρω φορέων έχει ελαχιστοποιηθεί. Είναι προφανές ότι, σε περίοδο κρίσης, δεν διατίθενται πιστώσεις για κατασκευή νέων σχολείων, νοσοκομείων ή δικαστικών κτιρίων. Η ίδια πολιτική αναμένεται να συνεχιστεί και τα επόμενα αρκετά χρόνια.
Προσωπικά, εάν η τεχνική εταιρεία μου δεν είχε αντικείμενο για διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους (πόσο μάλλον για μια δεκαετία) θα προχωρούσα στην απόλυση του προσωπικού. Θα μου ήταν αδύνατον να ανταποκρίνομαι στην εξυπηρέτηση των λειτουργικών εξόδων μιας επιχείρησης, η οποία δεν θα απέφερε έσοδα.
Το κράτος όμως δεν συμπεριφέρεται με τη λογική της αγοράς. Ούτως ή άλλως δαπανά τα χρήματα άλλων.
Συνεχίζει λοιπόν και διατηρεί σε λειτουργία και τους τρείς κατασκευαστικούς (κατ’ όνομα) φορείς του και ξοδεύει αρκετά πάνω από 20.000.000 € των φορολογουμένων του ετησίως γι αυτή την επιλογή. Η μοναδική παρέμβαση, που επιχείρησε μετά από τροϊκανή πίεση, ήταν η νομοθέτηση της συγχώνευσης των τριών φορέων με απορρόφηση των άλλων δύο από τον Ο.Σ.Κ. Αλλά ούτε και αυτό έχει γίνει στα δύο χρόνια που πέρασαν από τότε.
Προφανώς, για τους πολιτικούς μας, οι έμπειροι (;) μηχανικοί στην εποχή μας είναι δυσεύρετο είδος και το δημόσιο φοβάται να τους αποστερηθεί, μήπως σε καμιά δεκαετία που θα ξαναχρειαστεί τις υπηρεσίες τους δεν θα βρίσκει.
Κατά τα λοιπά αναζητούνται φορείς χωρίς αντικείμενο για να διακοπεί η λειτουργία τους και να μειωθούν κράτος και έξοδα.