Με αφορμή τις νέες αποκαλύψεις για φερόμενες ατασθαλίες κι άλλων υπουργών Αμύνης του ΠΑΣΟΚ και σχετικές μίζες για αγορά όπλων, θυμάμαι περιστατικά που συνάντησα παλαιότερα στα πλαίσια του ίδιου φαινομένου. Το φαινόμενο “λάδωμα” στην Ελλάδα δεν είναι τόσο απλό όσο το παρουσιάζουν και πολύ δε περισσότερο δεν περιορίζεται στις κακές συνήθειες κάποιου πολιτικού ή κάποιου κόμματος. Ο χρηματισμός στην Ελλάδα ήταν ένα άτυπο καθεστώς, ένας άγραφος νόμος από το οποίο πολλές φορές δύσκολα μπορούσαν να γλιτώσουν ακόμη κι αυτοί που ήταν εναντίον του!
Θυμάμαι λοιπόν περιστατικό που μου είχε διηγηθεί καθηγητής μου που σήμερα πρέπει να είναι αισίως γύρω στα 55 και είχε να κάνει με την στρατιωτική του θητεία. Τότε ως δόκιμος και λόγω της ειδικότητάς του συμμετείχε σε επιτροπή αξιολόγησης αγοράς ενός μηχανήματος. Αξιολόγησε και έκρινε ως κατάλληλο ένα συγκεκριμένο το οποίο και τελικά αγοράστηκε. Λίγο καιρό όμως μετά κι αφού οι πρώτες σχετικές τηλεφωνικές οχλήσεις εκ μέρους της εταιρείας τον είχαν αφήσει αδιάφορο (και τον είχαν βρει ανυποψίαστο και απροετοίμαστο ως προς τις …μπουρζουά προθέσεις τους) κι αφού επιμόνως αρνιόταν να τους συναντήσει όταν του το ζητούσαν αφού δεν υπήρχε κανένας προφανής λόγος, έλαβε τελικά στα χέρια του φάκελο που μέσα περιείχε τραπεζικό βιβλιάριο στο όνομά του (!) με συγκεκριμένο ποσό που προφανώς αναλογούσε στο ύψος της μίζας που αναλογούσε στην αγορά του μηχανήματος! Το βιβλιάριο είχαν ανοίξει με δική τους πρωτοβουλία οι υπεύθυνοι της εταιρείας οι οποίοι μάλιστα όταν τους το επέστρεψε ήταν ανένδοτοι, μάλιστα η στάση του αυτή τους προσέβαλε κιόλας! Τελικά ο καθηγητής μου δεν ασχολήθηκε ποτέ με αυτό το βιβλιάριο το οποίο πρέπει να συνεχίζει να υφίσταται μέχρι και τις ημέρες μας …και να τοκίζεται!
Στο δεύτερο περιστατικό δυστυχώς είχα μία ελάχιστη εμπλοκή κι εγώ, έστω χωρίς να το θέλω. Πριν πολλά χρόνια ως μαθητής έτυχε με δεύτερο άτομο άλλης τάξης να αναλάβουμε την πρωτοβουλία της διοργάνωσης μίας ημερήσιας εκπαιδευτικής εκδρομής. Πηγαίνουμε λοιπόν στο πρακτορείο που θα αναλάμβανε την μετακίνηση για να διαπραγματευτούμε την φθηνότερη τιμή και εκεί έκπληκτος ακούω τον έτερο συμμαθητή (ο οποίος με είχε δασκαλέψει να μην μιλήσω και να αναλάβει εκείνος τα “επικοινωνιακά”) να προτείνει στον πράκτορα αντί να μας κάνει καλύτερη τιμή όπως εγώ αρχικά ζητούσα και σχεδόν το είχα πετύχει, να ανεβάσει την τιμή περισσότερο από το κανονικό (!) ώστε να “περισσέψει κάτι και για εμάς”! Μάλιστα ο πράκτορας προφανώς συνηθισμένος σε αυτά το συζήτησε μια χαρά το θέμα μαζί του και τελικά κατέληξαν κάπου, απ΄ όσο θυμάμαι! Γυρνώντας φυσικά στην τάξη ενημέρωσα τους πάντες πως δεν μπορώ να ασχοληθώ άλλο με το θέμα το οποίο και άφησα στα χέρια …των ειδικών και όπως θυμάμαι δυστυχώς δεν συμμετείχα καν στην εκδρομή, φοβούμενος πιθανή εμπλοκή μου στο θέμα φροντίζοντας εκείνη την ημέρα να απουσιάσω λόγω “υποχρεώσεων”.
Οταν λοιπόν έχουν μεγαλώσει γενεές ολόκληρες με αυτό το βλάχικου και σαρακατσάνικου τύπου σκεπτικό “ότι φάμε κι ότι πιούμε” πως είναι δυνατόν να περιμένουμε κάτι καλό για την χώρα; Οταν ο χρηματισμός και το ίδιο όφελος προσφέρουν σε κάποιους ικανοποίηση και οι έννοιες κοινωνική προσφορά και εθελοντισμός δεν υπάρχουν καν στο λεξιλόγιό τους πως είναι δυνατόν να παριστάνουμε πως μας προκαλούν έκπληξη τέτοιες ειδήσεις; Και όταν όλοι οι υπόλοιποι έχουμε εδώ και δεκαετίες εκπαιδευτεί να θεωρούμε ως “πρότυπα” όσους και όσες διέπρεψαν στις παραπάνω δραστηριότητες πως περιμένουμε η χώρα να διορθωθεί με την σύλληψη κάποιων ατόμων ή την απανωτή υπογραφή νόμων και μνημονίων; Για να μη πω ότι άτομα όπως οι πολιτικοί με τις μίζες θα έπρεπε να γίνουν και αγάλματα ώστε όλοι να θυμόμαστε για πάντα το παράδειγμά τους! Από την άλλη βεβαίως δεν είναι δυνατόν να είμαστε αφελείς και να συμπεριφερόμαστε ως αυτιστικοί αγνοώντας το σοφότατο ρητό των αναρχικών “όταν γύρω σου χορεύουνε τα ΔΙΣ είναι τραγικό να είσαι εθελοντής”. Αρκεί η απάντηση στον χορό τον ΔΙΣ να μην είναι η απαίτηση συμμετοχής σε αυτόν αλλά οι προσπάθειες ώστε ο κύκλος του χορού να σπάσει και οι σπατάλες να περιοριστούν, αν όχι να εξαφανιστούν.
Κακά τα ψέματα όμως. Οταν ξεφεύγεις από την συνηθισμένη γραμμή και εναντιώνεσαι σε ένα παγιωμένο καθεστώς πρέπει να περιμένεις και τις συνέπειες. Προσωπικά είμαι σίγουρος πως άνθρωποι όπως και ο παραπάνω καθηγητής μου υπάρχουν αναρίθμητοι στην Ελλάδα. Ομως στην Ελλάδα της μίζας και της διαφθοράς έχουν μάθει να είναι σιωπηλοί και να μην προβάλουν αυτή την …ιδιαιτερότητά τους. Είμαι σίγουρος πως τέτοιους ανθρώπους δεν θα βρει κανείς σε δρόμους και πλατείες, γιατί αυτή η μορφή διαμαρτυρίας δεν είναι του χαρακτήρα τους. Το πολύ – πολύ να εκφραστούν μία στις τόσες μέσω της ψήφου τους κι αυτό είναι όλο. Εάν κι εφόσον πάνε να ψηφίσουν βεβαίως. Ούτε πιστεύω πως τέτοιους ανθρώπους μπορεί κανείς να βρει στον χώρο της πολιτικής σε μεγάλο βαθμό. Αυτό που πραγματικά είναι κάποιος μέσα του δεν έχει ανάγκη ή συμφέρον ούτε να το φωνάξει, ούτε να το μεταδώσει στους άλλους. Πολύ δε περισσότερο να κάνει αισθητή την παρουσία του με τρόπους άκομψους, αντιαισθητικούς, ενοχλητικούς έως και αντικοινωνικούς χωρίς κανείς να το θέλει ή να τους το έχει ζητήσει. Αν αναζητήσω τον αγαπητό μου και συνονόματο καθηγητή, είμαι σίγουρος πως θα τον βρω κάπου σε ένα διαμέρισμα συνταξιούχο ή κάπου στα όρια της σύνταξης να απολαμβάνει με στερήσεις τα ως προς το ζην. Θα τον βρω όμως ευτυχισμένο, που κατάφερε έστω με στερήσεις να μεγαλώσει και να σπουδάσει τα παιδιά του και που έχει αυτά τα ολίγα που έχει. Αν από την άλλη αναζητήσω τόσα και τόσα λαμόγια που γνώρισα τα τελευταία χρόνια, δεν είμαι σίγουρος πως θα τα βρω τακτοποιημένα στην ζωή τους, ότι κι αν αυτό σημαίνει. Ακόμη και με τόσα λεφτά που έχουν φάει τόσα χρόνια από όλους εμάς.
Οσο για μένα; Είπαμε και παλαιότερα: μονίμως outsidter! Είδα τα τραίνα να περνούν και να φεύγουν, είδα γνωστούς και μη εξαιρετέους συμπολίτες και συναδέλφους να τρώνε με δέκα μασέλες και σήμερα να παριστάνουν τους πατριωταράδες και τους αριστερούς αγωνιστές κατά του Μνημονίου (το οποίο οι ίδιοι έφεραν στην χώρα με τις μάσες και τις ρεμούλες τους), είδα να μου κλέβουν το ψωμί εντεταλμένοι διαφόρων πολιτικών γραφείων για τόσα χρόνια τώρα και συνεχίζω ακόμη να κάνω ζάπινγκ σε αυτή την περίεργη οθόνη που παίζει αυτά τα ωραία έργα. Δεν μπορεί, κάτι καλύτερο θα έχει σε κάποιο άλλο κανάλι βρε αδερφέ! Αλλά και να μην έχει, δεν γ@μι…τε, κλείνω την κωλο-οθόνη και πάω μια βόλτα στο βουνό να δω το ηλιοβασίλεμα.
Καλή διάθεση να έχουμε!
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
