Το Δημοτικό Βρεφοκομείο Αθηνών επιδοτείται από το Δήμο Αθηναίων με 32 εκ. € ετησίως -μετά από αξιοσημείωτη μείωση που πέτυχε η νέα δημοτική αρχή και η πολύ αξιόλογη πρόεδρος του-. Άλλα 4 εκ. € πληρώνουν περίπου οι γονείς ως ιδία συμμετοχή. Το 2011 στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου Αθηναίων είχαμε 5200 παιδιά. Το κόστος ανά παιδί -χωρίς να υπολογίσουμε τη συμμετοχή των γονέων- ανήλθε σε 6.154 €.
Σας προτείνω να ξεφύγουμε λίγο από τον αρτηριοσκληρωτικό τρόπο σκέψης που μας έχει οδηγήσει το κρατικιστικό μοντέλο για την κοινωνική πρόνοια. Το ετήσιο κόστος ενός πολύ καλού ιδιωτικού παιδικού σταθμού στην Αττική κυμαίνεται σήμερα από 3.000 μέχρι 4.000 € (συμπεριλαμβανομένου του κόστους της μεταφοράς με σχολικό και αρκετές ακόμη δραστηριότητες). Αν ο Δήμος αποφάσιζε να υιοθετήσει το σύστημα των κουπονιών για τους παιδικούς σταθμους και να δώσει για κάθε παιδί 3.500 ευρώ στους γονείς του θα εξοικονομούσε ετησίως13.800.000 €. Το ποσό αυτό θα ήταν μεγαλύτερο αν υπήρχαν εισοδηματικά κριτήρια αλλά για την οικονομία της συζήτησης το αφήνουμε. Στην ιδιοκτησία του Δήμου ανήκουν 52 βρεφονηπιακοί σταθμοί. Ο δήμος θα μπορούσε να μισθώσει σε ιδιώτες τους πρώην δημοτικούς παιδικούς σταθμούς. Με ένα μέσο μηνιαίο μίσθωμα 2.500 € ο δήμος θα είχε ένα επιπλέον έσοδο 1.560.000 € ετησίως.
Θα μπορούσε μάλιστα ως όρο της μισθώσεως μεταξύ πολλών άλλων να θέσει να προσληφθούν και κάποιοι από τους εργαζομένους σήμερα στο ΔΒΑ, το οποίο διαθέτει -για να είμαστε δίκαιοι- πολλούς εξαίρετους παιδαγωγούς που θα ήταν ούτως ή άλλως περιζήτητοι από τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς. Κανείς λοιπόν δεν αρνείται -παρά τα όσα καταμαρτυρούν σε μας τους “ανάλγητους” νεοφιλελεύθερους- ότι ο δήμος θα πρέπει να βοηθήσει τους γονείς -ιδίως εκείνους που δεν έχουν χρήματα ή είναι άνεργοι- να στείλουν χωρίς να πληρώσουν τα παιδιά τους σε βρεφονηπιακούς σταθμούς. Η διαφορά των δύο μοντέλων είναι ότι στο πρώτο επιδοτείται ο παραγωγός των υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας και στο δεύτερο ο πραγματικός δικαιούχος, ο καταναλωτής, δηλαδή η οικογένεια του παιδιού.
Στο κρατικιστικό μοντέλο πρόνοιας το κόστος ανέρχεται σε 36 εκ. € (32 εκ € ο δήμος από τα λεφτά των φορολογουμένων και 4 εκ. € οι γονείς). Στο φιλελεύθερο μοντέλο το κόστος είναι μόλις το μισό 18,2 εκ. €, επιπροσθέτως οι γονείς εξοικονομούν άλλα 4 εκ. € και ο δήμος κερδίζει και 1,5 εκ. €. από τις μισθώσεις. Το πιο σημαντικό, τελειώνεις οριστικά με το κομματικό κράτος και τις αντιδραστικές συνδικαλιστικές διεκδικήσεις των πελατών του που δε διστάζουν, όπως χθες, να χρησιμοποιήσουν ακόμη και τα παιδιά και τους γονείς ως ομήρους για να επιτύχουν το σκοπό τους.
Τάσος Αβραντίνης
(Από το Facebook)
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
