Oι σκεπτόμενοι πολίτες αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία

4 Μαΐου, 2012 | by rodopinews

Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα της κάλπης, από την 7η Μαΐου φαίνεται ότι μπαίνουμε σε μια νέα πολιτική φάση, με περισσότερα κόμματα στη Βουλή και το ενδεχόμενο κυβερνήσεων συνεργασίας ή/και επαναληπτικών εκλογών στο πολιτικό προσκήνιο.

Το σκηνικό αυτό αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει το πολιτικό σύστημα στο να βρει μια νέα ισορροπία μεταξύ των προοδευτικών και των συντηρητικών δυνάμεων, όπως απαιτεί η πολιτική εντροπία εδώ και αιώνες. Η διαφορά είναι ότι ο διαχωρισμός δεν θα μοιάζει πλέον κάθετος, μεταξύ «αριστερών» και «δεξιών», αλλά κατά κάποιον τρόπο οριζόντιος, μεταξύ «διαφωτιστών» και «σκοταδιστών» που υπάρχουν στα περισσότερα κόμματα.

Συμπλεύσεις που συζητήθηκαν την προεκλογική περίοδο και έμοιαζαν σουρεαλιστικές, όπως του Πάνου Καμμένου με τον ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να ξανασυζητηθούν κάτω από λάβαρα αντιμνημονιακά. Άλλωστε, ποιος θα μπορούσε να προβλέψει, ακόμα και λίγους μήνες πριν, ότι μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ θα θεωρούνταν αναγκαίο κακό από μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος που δεν θέλει να κινδυνεύσει η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας;

Από τη στιγμή που θα εγκαινιαστούν νέες συνεργασίες, οι μετακινήσεις βουλευτών από το ένα κόμμα στο άλλο, που ζήσαμε το προηγούμενο διάστημα, δεν θα πρέπει να μας κάνουν εντύπωση. Ούτε οι παλινδρομήσεις ψηφοφόρων από την ακροδεξιά ως την ακροαριστερά (αλλά και απευθείας, μεταξύ των άκρων). Κάπως έτσι, οι συσχετισμοί δυνάμεων μεταξύ «σκοταδιστών» και διαφωτιστών», μεταξύ της δραχμής και του ευρώ (το δίλημμα που θα επικρατήσει), μπορεί να μπουν σε διελκυστίνδα.

Κατά τη γνώμη μου, ένας κρίσιμος καταλύτης σε μια εκτροχιασμένη πολιτική κατάσταση θα ήταν να εκπροσωπηθεί και η φουκαριάρα η «κοινή λογική» που ευαγγελίζεται ο πρόεδρος της Δράσης, Στέφανος Μάνος, εδώ και αρκετά χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι η σχέση μας ως Έλληνες με την κοινή λογική είναι προβληματική, καθώς προτιμάμε να ζούμε με μύθους και προκαταλήψεις που μας ταΐζουν οι πολιτικάντηδες. Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα φωνές όπως της Δράσης έχουν συναντήσει τη γενική αδιαφορία.

Αυτή τη φορά ωστόσο φαίνεται ότι τα πράγματα μπορεί να είναι λίγο διαφορετικά. Η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού κομματισμού δεν πριμοδοτεί μόνο φρικαλεότητες όπως η Χρυσή Αυγή, αλλά αφαιρεί και από τους «συνετούς», κεντρογενείς ψηφοφόρους τα όποια επιχειρήματα επιστράτευαν μπρος στον καθρέφτη τους για να ψηφίσουν τα πρώην μεγάλα κόμματα. Φίλοι που θεωρούσαν μάταιη την προσπάθεια σε προηγούμενες αναμετρήσεις, έκλειναν τη μύτη και ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ (ή πήγαιναν στην παραλία), τώρα μου λένε ότι θα ψηφίσουν Δράση – που συνεργάζεται σε αυτές τις εκλογές με τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Επίσης, φαίνεται ότι αρκετοί δημιουργικοί Έλληνες που αποστρέφονται την κομματοκρατία προσανατολίζονται και στη Δημιουργία Ξανά, ένα ανοικτόμυαλο, μοντέρνο κόμμα που έχει θέσεις παρόμοιες με αυτές της Δράσης. Μακάρι να καταγράψει μια καλή πορεία στις εκλογές. Προσωπικά, θα ευχόμουν ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις (κυρίως η Δημοκρατική Αριστερά) να αναπτύξουν συνεργασίες με τη Δράση, τη Φιλελεύθερη Συμμαχία, τη Δημοκρατική Συμμαχία, τους Οικολόγους, ακόμα και με στελέχη από το μεταρρυθμιστικό ΠΑΣΟΚ, κατά τα πρότυπα της εκλογής Μπουτάρη και Καμίνη στις δημοτικές εκλογές.

Το κοινό γνώρισμα των συνομιλητών μου που σκέπτονται να ψηφίσουν Δράση/ΦΣ είναι η λεγόμενη αστική συνείδηση: Η επίγνωση ότι συνυπάρχουμε σε μια οργανωμένη κοινωνία και οφείλουμε να σεβόμαστε τα δημόσια αγαθά για το καλό όλων – και όχι να ταμπουρωνόμαστε σε κομματικά clan για να τα λεηλατούμε υπέρ της μιας ή της άλλης φατρίας.

Υπάρχουν όμως και αρκετοί σκεπτόμενοι ψηφοφόροι που, ενώ αναγνωρίζουν ότι συμφωνούν με τις θέσεις της Δράσης/ΦΣ, μου λένε ότι «δεν πάει το χέρι τους να ψηφίσουν τον Μάνο» γιατί α) είναι φιλελεύθερος και β) η ψήφος τους κινδυνεύει να πάει χαμένη. Ως προς το πρώτο, έχω διαπιστώσει ότι διατυπώνεται από άτομα με κατεξοχήν προοδευτικές και κοινωνικά φιλελεύθερες απόψεις. Που επιθυμούν το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, την απόδοση ιθαγένειας σε όσα παιδιά μεταναστών γεννιούνται στην Ελλάδα, την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών, τη νομιμοποίηση των γκέι γάμων κ.λπ. Όλα τα μέτρα δηλαδή που υποστηρίζει η Δράση, εκτός από εκείνα που είναι οικονομικού χαρακτήρα. Μέτρα που έχουν στον πυρήνα τους το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θα περίμενε κανείς ότι θα ήταν «σημαία» των αριστερών παρατάξεων. Ενώ υπάρχουν και μέτρα εργασιακού ή δημοσιονομικού χαρακτήρα, όπως οι απολύσεις στο Δημόσιο και το κλείσιμο άχρηστων οργανισμών, τα οποία οι φίλοι παραδέχονται ως αναγκαία, αρκεί να μην τους πεις… «φιλελεύθερους».

Ως προς το δεύτερο επιχείρημα, που μιλάει για «χαμένη» ψήφο, έχω την εντύπωση ότι είναι ακριβώς η «ποδοσφαιρική» λογική που μας οδήγησε ως εδώ. Είναι επίσης ο πιο σίγουρος τρόπος να μην αλλάξει τίποτα – μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Επιχειρώντας έναν πρόχειρο υπολογισμό και μια ελαφρώς αυθαίρετη, οφείλω να ομολογήσω, αναγωγή, καταλήγω στο εξής συμπέρασμα: Αν έστω οι μισοί απο τους πολίτες που διαθέτουν αστική συνείδηση ξεπεράσουν τις φιλελεύθερες αναστολές τους και ψηφίσουν το κόμμα με του οποίου το πρόγραμμα στην ουσία συμφωνούν… τότε η Δράση/ΦΣ θα περάσει το 3% και η ψήφος τους δεν θα έχει χαθεί. Θα έχει συνεισφέρει στο να μπει στη Βουλή –στην πιο κρίσιμη φάση για μια χώρα που βρίσκεται εδώ και χρόνια σε παρακμή– ένα κόμμα που δεν στελεχώνεται από αποτυχημένους πολιτικούς, επαγγελματίες συνδικαλιστές και τηλεπερσόνες της συμφοράς. Κάνοντας ένα μικρό βήμα στην κατεύθυνση ενός νεοελληνικού, πολιτικού διαφωτισμού.

http://www.status.gr