Αν το πρωινό της ημέρας των εκλογών, πριν ψηφίσουμε, οι περισσότεροι πάρουμε χάπια μνήμης, ακόμα και με άδειο στομάχι, τότε το βράδυ των εκλογών τα δύο μεγάλα κόμματα δεν θα πρέπει να πάρουν συνολικά ούτε το 20% των ψήφων. Αν μάλιστα μαζί με την ενίσχυση της μνήμης χρησιμοποιήσουμε και απειροελάχιστη κρίση, τότε το συνολικό ποσοστό και των δύο κομμάτων θα πρέπει να είναι μονοψήφιο. Γνωρίζοντας ότι στο πρώτο κόμμα ο νόμος θα χαρίσει 50 βουλευτές…τότε δεν πρέπει να βγάλουμε κανένα από τα δύο κόμματα πρώτο.
Όταν συζητιόταν πού θα βρεθούν τα 325 εκατομμύρια που έλλειπαν προκειμένου να υπογραφεί το δεύτερο μνημόνιο, σκέφτηκαν όλοι να εκταμιεύσουν το ποσό αυτό μειώνοντας τις συντάξεις των πολιτών και όχι τον δικό τους μισθό, τον αριθμό των συμβούλων, επιστημονικών συνεργατών γραμματέων, ταξιδίων, ενοικίων, μεταφορικών, λιμουζίνων τους, ακόμα και επιτροπών…
Είναι βέβαιο ότι ψηφίζοντας την ανικανότητα των δύο κομμάτων, ψηφίζουμε αυτό που λένε ότι απεύχονται, την επιστροφή στη δραχμή. Δυστυχώς, αν εκλεγούν, είναι το μόνο σίγουρο ότι θα συμβεί. Είτε λόγω ανικανότητας διαχείρισης, είτε γιατί στην πραγματικότητα το εύχονται. Γιατί; Την δραχμή την τυπώνουν οι ίδιοι και μπορούν να τυπώσουν όσες θέλουν (ασχέτως αν θα έχει αξία απλού χαρτιού) και να ελέγξουν όπως αυτοί θέλουν το «κοπάδι». Η αξία της περιουσίας του καθένα χωριστά αλλά και της χώρας μας θα εκμηδενιστεί. Με το Ευρώ όμως, εξαρτώνται από άλλους.
Αν η εμμονή στα δυο μεγάλα κόμματα δεν οφείλεται απλά σε έλλειψη μνήμης ή αυτοκτονική τάση, είναι μήπως κάτι άλλο? Κάτι βαθύτερο που μας κάνει να θυμίζουμε βορειοκορεάτες. Αλήθεια, εμείς ψηφίζουμε τον Πρωθυπουργό μας ενώ οι Βορειοκορεάτες τον κληρονομούν. Μήπως όμως και η δημοκρατία μας είναι κληρονομική? Δηλαδή, όπως λέει κάποιος ότι «όταν μεγαλώσω θα κάνω τη δουλειά του μπαμπά μου, το ίδιο λέει –και κάνει!- το παιδί του πρωθυπουργού στην Ελλάδα. Οι στατιστικές πιθανότητες να γίνει πρωθυπουργός ο γιός πρωθυπουργού είναι 1 στα δέκα εκατομμύρια Έλληνες. Εδώ το στατιστικά αυτό απίθανο γεγονός είναι πραγματικότητα που φθάνει μέχρι να γίνεται πρωθυπουργός ο εγγονός! Μήπως όλο αυτό οφείλεται σε κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας? πως εξηγείται, «ραγιά», να ξαναψηφίζεις κόμμα το οποίο κατέστρεψε τη χώρα σου και τα όνειρά σου, παρά μόνο αν θεωρείς ότι είσαι υποχρεωμένος να ψηφίσεις τα ίδια αφεντικά. Και σε τι διαφέρουμε από αυτό που κατηγορούμε τους πολιτικούς των δύο κομμάτων, ότι φέρονται σα ραγιάδες και εκτελούν εντολές ξένων? Μήπως οφείλεται σε ραγιαδισμό, όταν τρέχουμε να ψηφίσουμε τον μοναδικό υποψήφιο αρχηγό κόμματος? Μήπως οφείλεται σε ραγιαδισμό ότι ο προηγούμενος πρωθυπουργός κατέλαβε το αξίωμα γιατι πραγματικά το μόνο που κληρονόμησε από τον μπαμπά του (και τον παππού του) είναι το όνομα; Είναι δυνατόν να ψηφίζουμε κάποιον επειδή «είναι και καλό παιδί»;
Ψηφίζουμε συμπάθεια, ρητορία, αλλά όχι ικανότητα. Οι Αμερικανοί, ονομάζουν την κυβέρνησή τους «administration», δηλαδή διαχείριση. Οι Γερμανοί, δεν ψήφισαν την κ. Μέρκελ επειδή την θεωρούν σεξουαλικό είδωλό τους. Την ψήφισαν όμως – και νομίζω ότι επιβεβαιώθηκαν γιαυτό- για να φροντίζει και να διαχειρίζεται σωστά τα συμφέροντά τους. Μακάρι οι δικοί μας πολτικοί να υπηρετούν με την ίδια συνέπεια και αποτελεσματικότητα τα συμφέροντά μας και όχι να πλανάται η υποψία – και κατ΄άλλους βεβαιότητα- ότι εκτελούν «έξωθεν διατεταγμένη υπηρεσία».
Ζητούν αυτοδυναμία, μόνοι ή μαζί, αρκεί να είναι αυτοί που θα κυβερνήσουν… Ζητούν ισχυρή πλειοψηφία, όταν και τα δύο κόμματα, είτε μέσω της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε μέσω παραίτησης βουλευτών, απείλησαν ή πέτυχαν να πέσει η κυβέρνηση. Ακόμα και των ίδιων τους των κομμάτων! Έχουν αποδείξει ότι το μόνο που ενδιαφέρει είναι το προσωπικό συμφέρον και όχι το συλλογικό. Ο αρχηγός, αλλά και δύο από τους τρεις (66%!) των υποψηφίων αρχηγών της Νέας Δημοκρατίας είχαν φύγει ή διαγραφεί από αυτήν και δημιούργησαν άλλα κόμματα! Τότε δεν τους ενδιέφερε η «πολιτική αστάθεια» και τους πονάει τώρα?
Το ευφυολόγημα της πολιτικής αστάθειας είναι το ένα όπλο τους στις σημερινές εκλογές. Όποιος πολιτικός και όποιο κόμμα πραγματικά δεν θέλει να έχουμε πολιτική αστάθεια, θα συνεννοηθεί για το καλό του έθνους με τα υπόλοιπα κόμματα. Αυτό έχει σκοπό να κάνει και η ΔΡΑΣΗ, να στηρίξει τη δημιουργία κυβέρνησης. Και για να μη μας πειράζει να έχουμε πολιτική αστάθεια, ας φτιάξουμε ένα κράτος που να λειτουργεί ανεξάρτητα με την ύπαρξη ή ταυτότητα της εκάστοτε κυβέρνησης.
Το άλλο όπλο τους, είναι το γνωστό. Αυτό που ονομάζουν «συσπείρωση». Τι είναι αλήθεια η «συσπείρωση»; Η πραγματική έννοια είναι «φανατισμός». Το ένα κόμμα βρίζει το άλλο, ώστε να μαζέψει τους εγκάθετους και να επηρεάσει τους αναποφάσιστους. Και φτάνουμε στο σημείο, μορφωμένοι άνθρωποι, να φανατιζόμαστε και ψηφίζουμε το ένα από τα δύο κόμματα, μόνο και μόνο για να μη κερδίσει το άλλο. Δηλαδή Ολυμπιακός – Παναθηναικός.
Δεν έχουμε ανάγκη από επαγγελματίες πολιτικούς αλλά από ικανούς διαχειριστές των συμφερόντων μας δηλαδή των συμφερόντων της Ελλάδος. Ούτε εγώ θέλω να γίνω «πολιτικός». Κοιτάξτε τους νέους αρχηγούς κρατών που είναι ουσιαστικά managers . Κοιτάξτε τι γίνεται γύρω μας. Η ώρα είναι τώρα!
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
