Διάβασα αμέτρητα άρθρα των τελευταίων ημερών με τίτλο “τι ψηφίζω και γιατί”, άλλα έξυπνα, άλλα όχι και τόσο. “Σφυγμομέτρησα” (αν μου επιτρέπεται η έκφραση) την αγωνία πολλών συμπολιτών το τελευταίο διάστημα και προκάλεσα πολλούς που βρίσκονται “στα άκρα” να μου αποκαλύψουν τους λόγους. Τους άκουσα, έδειξα κατανόηση και δεν προσπάθησα να τους αλλάξω γνώμη γιατί πιστεύω πως αυτό προσβάλει την νοημοσύνη κάποιου.
Οποιος έχει αποφασίσει να “ακυρώσει” την ψήφο του (όπως ακυρώνουμε τα εισιτήρια στα αστικά λεωφορεία) δίνοντάς την είτε σε δυνάμεις του κατεστημένου (Σαμαράς, Βενιζέλος, Καρατζαφέρης, Ντόρα Μπακογιάννη), είτε σε δυνάμεις που συνειδητά λαϊκίζουν και κοροϊδεύουν τους πάντες για να αυξήσουν τη δύναμη και τα προνόμιά τους (Τσίπρας, Κουβέλης, Καμμένος, Χρυσή Αυγή και τόσοι άλλοι) ας το κάνουν ελεύθερα. Ποτέ δεν διαφωνώ με κάποιον που έχει αποφασίσει μόνος του για το οτιδήποτε. Για όσους όμως δεν έχουν ακόμη αποφασίσει και αληθινά ψάχνουν τρόπο για να κάνουν την ψήφο τους να αποκτήσει αξία, συζητώ αμέτρητες ώρες στην προσπάθειά μου να κερδίσουν αυτοί από τις δικές μου απόψεις κι εγώ από τις δικές τους.
Λένε λοιπόν πολλοί πως “ψηφίζω τον Α και τον Β γιατί υποσχέθηκε πως από το πρωί της Δευτέρας θα κάνει αυτό κι εκείνο”. Απορώ αν μετά από τόσες δεκαετίες κοροϊδίας από τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα θα έπρεπε σε αυτό τον τόπο να υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που να λαμβάνει στα σοβαρά τις υποσχέσεις και τα προεκλογικά φυλλάδια των κομμάτων αυτών. Κι όμως υπάρχουν. Κάθομαι και συζητώ λοιπόν μαζί τους για να διερευνήσουμε κατά πόσο λογικές είναι οι υποσχέσεις αυτές που δίνονται τις τελευταίες ημέρες με σκοπούς προφανώς παραπλανητικούς (χωρίς κανείς να έχει πάει μέσα έναν αρχηγό κόμματος ή έναν βουλευτή για παραπλάνηση του πολίτη!) και συμφωνούμε στο τέλος πως τα περισσότερα είναι είτε βλακείες, είτε ψεύδη! Ο Βενιζέλος κουνιέται και λυγιέται πως θα παλέψει να απεμπλακούμε από το Μνημόνιο (το οποίο αυτός υποτίθεται πως εφάρμοσε – έστω με τον άθλιο τρόπο που το εφάρμοσε), ο Σαμαράς δίνει υποσχέσεις για την τόνωση της οικοδομής (αφού ο κάθε πολίτης έχτισε 5 σπίτια με δανεικά σε πόλεις, θάλασσες και δάση δε μας νοιάζει πως θα τα πληρώσουμε αλλά πως θα χτίσουμε περισσότερα!), οι Τσιπροκαμμένοι παίζουν κουκλοθέατρο με ένα σωρό ανόητες λαϊκίστικες έως επικίνδυνες θέσεις που αρνούμαι καν να σχολιάσω, το Λάος έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια και δεν ξέρει τι του γίνεται, ο Χρυσή Αυγή θέλει λέει να εκλεγεί ώστε το πρωί της Δευτέρας να φέρει νομοσχέδιο …δικαίωσης των πρωτεργατών της χούντας (!!) και γενικώς ένα πολιτικό σκηνικό που μόνο σε φαρσοκωμωδία ή σε τσίρκο παραπέμπει. Τραγικό αλλά έτσι είναι.
Εξηγώ σε πολύ κόσμο πως το να περιμένει ο πολίτης από κάποιον κύριο ή κάποια κυρία Α να κάνουν το Β είναι πρώτον μία ανοησία που δεν τους τιμά ως ανθρώπους (να περιμένουν δηλαδή ή να παρακαλάνε από τον κάθε τυχάρπαστο που τους θυμήθηκε μια βδομάδα πριν τις εκλογές να τους λύσει το πρόβλημα – αν μη τι άλλο ας το διεκδικήσουν με κάποιον εξυπνότερο τρόπο) και δεύτερον είναι και ανεδαφικό γιατί τα τελευταία 15.000 χρόνια κανένας κύριος και καμία κυρία Α δεν έκανε τίποτε όταν το υποσχέθηκε πριν από τις εκλογές. Αντιθέτως από τότε που προσωπικά θυμάμαι τον εαυτό μου ως πολίτη, δηλαδή κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 το μόνο που συμβαίνει είναι διάφορα κοστούμια με περιεχόμενο ευτελούς αξίας να χασκογελούν προεκλογικά και δίχως τσίπα και αξιοπρέπεια να μιλούν και να υπόσχονται πράγματα για τα οποία αν είχαν ίχνος ανθρωπιάς θα έπρεπε να κρύβονται. Κι όμως, τόσες δεκαετίες μετά και έπειτα από την καταστροφή της χώρας υπάρχουν πολίτες που αυτό το αγνοούν…
Τι ψηφίζω λοιπόν;
Κάνω ένα πρώτο ξεκαθάρισμα. Από όλο το μπουλούκι των ομιλούντων γραβατών και ταγεριών, αφαιρώ την συντριπτική πλειοψηφία όλων όσων προσβάλουν την νοημοσύνη και αισθητική μου. Τη νοημοσύνη μου, όταν τα ίδια τα άτομα πιστεύουν πως είμαι τόσο κάφρος για να μου απευθύνουν τέτοια βλακώδη επιχειρήματα και ανόητα χαμόγελα μία εβδομάδα πριν τις εκλογές ενώ τόσα χρόνια επιδεικτικά με αγνοούσαν και την αισθητική μου μέσω των κομμάτων τους τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις θα έπρεπε να είχαν θέση αν όχι στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, σίγουρα είτε στις φυλακές ή σε κάποιο τσίρκο. Σίγουρα όμως όχι σε Βουλή που απευθύνεται σε ανθρώπους με νοημοσύνη.
Στην συνέχεια από τους ελάχιστους που μένουν ψάχνω να βρω ποιοι στέκονται καλά στα λογικά τους, ποιοι δεν έχουν βρώμικες ιστορίες στο παρελθόν τους και ποιοι είναι αξιόλογοι λόγω της πορείας τους τα τελευταία χρόνια. Και όταν και από αυτούς μείνουν κάποιοι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, τους περνάω από το εξής τεστ: ποιον εμπιστεύομαι περισσότερο; Σίγουρα όχι αυτόν που έρχεται και μου γεμίζει το γραμματοκιβώτιο με πανάθλια προεκλογικά φυλλάδια τα οποία καταλήγουν να λερώνουν δρόμους και πλατείες για πολύ καιρό μετά τις εκλογές. Ανθρωποι που γεμίζουν την πόλη με σκουπίδια κατά την προσωπική μου άποψη δεν θεωρούνται ικανοί για οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα παρά μόνο για οδοκαθαριστές ώστε να καθαρίσουν τα σκουπίδια που οι ίδιοι δημιούργησαν. Προς το παρόν Γιώργος Πεταλωτής, Ευριπίδης Στυλιανίδης, Δάμων Δαμιανός και οι υποψήφιοι του ΛΑΟΣ πρόλαβαν και γέμισαν την πόλη με τέτοια φυλλάδια όπως και πολλά κόμματα με αφίσες οπότε προσωπικά τους έχω διαγράψει άμεσα. Το ίδιο και Οικολόγους Πράσινους, ΚΚΕ, Σύριζα, Δημοκρατική Συμμαχία, Δημιουργία Ξανά, Ανταρσύα και φυσικά ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία. Απλά δεν γουστάρω την αισθητική της παράνομης ή ανεξέλεγκτης αφισολαγνείας. Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να επικοινωνήσει κανείς με τον πολίτη κι όλοι αυτοί προτιμούν τον πλέον παλαιοκομματικό και αντιαισθητικό.
Τέλος κάθομαι και σκέφτομαι το εξής: δεν θέλω κάποιον “θεό” ή σοβιετικού τύπου ηγέτη που με τη δική του παρέμβαση θα λυθούν όλα τα προβλήματα. Πρώτον διότι δε μου αρέσει τα δικά μου προβλήματα να τα λύνουν άλλοι (όπως τους κατέβει και όπως τους συμφέρει βεβαίως…) και δεύτερον γιατί ποτέ δεν ήμουν πολίτης που του άρεσε να έχει τέτοιου είδους καταστάσεις στον σβέρκο του, ένα τσούρμο κομματάνθρωπους δηλαδή που δημιουργούν μία φτιαχτή εικόνα ηγέτη και στην ουσία όταν αυτός κοιμάται κάνουν “ντου” στο δημόσιο ταμείο κι όποιος αντέξει. Προτιμώ η χώρα να διοικείται από ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτή κι όχι στον εαυτό τους. Που θα με αφήνουν ήσυχο να διαχειρίζομαι μόνος μου τις υποθέσεις που παρά να παρεμβαίνουν αυτοί για να τις διαχειριστούν όπως γουστάρουν.
Μέχρι στιγμής βλέπω τα κόμματα του κατεστημένου όπως ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΜ.ΣΥΜ., ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ κλπ αλλά και τα κόμματα της κούφιας αντίδρασης όπως ΣΥΡΙΖΑ, ΚΑΜΜΕΝΟΣ, ΚΚΕ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ κλπ να υπόσχονται φύκια για μεταξωτές κορδέλες και να προσβάλουν την νοημοσύνη μου λέγοντας πως θα κάνουν το Α ή το Β για μένα και θα λύσουν το πρόβλημα. Τίποτε απολύτως όμως δεν θα λύσουν πρώτον γιατί δεν είναι ικανοί και δεύτερον γιατί μάλλον δεν ενδιαφέρονται να το λύσουν παρά μόνο να αρπάξουν εξουσία.
Ειλικρινά η μόνη επιλογή που μου μένει είναι ένας άνθρωπος που ποτέ δεν θέλησε να διαχειριστεί την προσωπική μου ζωή και την ζωή μου ως πολίτη αυτής της χώρας γιατί αυτός δεν είναι ο χαρακτήρας του. Κρατήθηκε συνειδητά μακριά από την εξουσία όταν αποφάσιζε για το καλό του τόπου και κάθε κυβέρνηση τον απομάκρυνε από τη θέση του όταν δεν δεχόταν να κάνει ρουσφέτια σε συντεχνίες και κομματάνθρωπους. Μιλά με λόγο απλό σαν δικός μου φίλος και καθημερινός άνθρωπος και κάνει κάτι που για το σύνολο των ντόπιων πολιτικών είναι μάλλον ανεπίτρεπτο: λέει την αλήθεια!
Νομίζω πως αυτόν θα ήθελα αύριο να επηρεάζει την πορεία της χώρας αν όχι να βρίσκεται στο τιμόνι. Και συνειδητά τον προτιμώ από οποιονδήποτε άλλο.
Είναι ο Στέφανος Μάνος.
Σωτήρης Μπουζάρας
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
