Ένας Δωδεκαθεϊστής γράφει για τον χριστιανικό “Σατανά”

17 Μαρτίου, 2012 | by rodopinews

Ο Σατανάς (Σαταναήλ) είναι το πνευματικό παιδί των ιουδαϊκών Θρησκευμάτων (Ιουδαϊσμός,
Χριστιανισμός, Ισλάμ κλπ.). Αφορά μόνον εκείνους που τον δημιούργησαν και που τον τρέφουν με ψυχική ενέργεια. Ανήκει στους Ιουδαίους, Χριστιανούς, Μουσουλμάνους.

Τον Έλληνα, όπως και κάθε ελεύθερο άνθρωπο, δεν αφορά καθόλου κι ούτε τον απασχολεί αυτό το Προϊόν ψυχοπαθολογικών αντιλήψεων. Για να μπορέσει ένας άνθρωπος να πιστέψει σε έναν Σατανά ή σε έναν Αντίχριστο ή σε μια κόλαση πρέπει να αποδεχτεί τον Ιησού τον Ναζαραίο ως Σωτήρα και τον Γιαχβέ ως Θεό του. Τον Ιουδαϊσμό ή τις διαφορες σέκτες του (χριστιανισμός, μουσουλμανισμός, μορμονισμός, μάρτυρες του ιεχωβά κλπ) ως Θρήσκευμα του.

Πρέπει δηλαδή να είναι Πιστός ενός ιουδαϊκού Θρησκεύματος. Αφού ο Εθνικός Έλληνας δεν
πιστεύει σε Χριστούς, σε Γιαχβέ, Κολάσεις και στα ιουδαϊκά Δόγματα, είναι λογικό όχι μονο να μην λατρεύει αυτή τη Φιγούρα, αλλα και να μην πιστεύει στην ύπαρξη της, αφού είναι προϊόν μιας κοσμοαντίληψης που δεν έχει τίποτα να κάνει με τον ελληνισμό.

Το ίδιο αφορά την Ιδέα μιας κόλασης, η οποία αντικατοπτρίζει τον Χαρακτήρα της Λατρείας που έχει ενσωματωμένη αυτήν την έννοια, αλλά και των ανθρώπων που πιστεύουν σε κάτι τέτοιο. Μια ιδέα που είναι εντελώς αντίθετη προς την αγάπη. Μια ιδέα ανάξια του ανθρώπου και υβριστική απέναντι στο Θείον. Ποτέ ο Θεός – με Θεό (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ) οι Έλληνες εννοούσαν και εννοούν τον Δία (Paul Veyne) – δεν διαχωρίζει τα παιδιά του σε «καλούς» και «κακούς». Γενικά ποτέ δεν διαχωρίζει, διότι αυτό δεν είναι η φύση της αγάπης.

Η Αγάπη δεν αποκλείει. Δεν αναθεματίζει ή καταδικάζει.

Επιτρέπει στον κάθε έναν να κάνει τις επιλογές του και να πάρει τον δρόμο που ο ίδιος επιλεγει. Όχι μόνο επιτρέπει αλλά κι απαιτεί την Ελευθερία για όλα τα ζωντανά πλάσματα. Αφήνει στον άλλον την Ελευθερία να κάνει σφάλματα και να μαθαίνει από αυτά, ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί, να ζεί ανάλογα της ψυχοσύνθεσης του. Η ιδέα μιας κόλασης είναι μαζί με την αδιαφορία, ακριβώς το αντίθετο της αγάπης. Η αγάπη προωθεί την Ελευθερία και την αναγνωρίζει ως την υλοποίηση της Ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ο Θεός δεν ανταμοίβει ή τιμωρεί. Είναι ο άνθρωπος που τα κάνει όλα. Η Δικαιοσύνη είναι η αδερφή των Εποχών (Ησίοδος), δηλ. ένας φυσικός μηχανισμός του σύμπαντος και απόδειξη της πληρότητας και νομοτέλειας του. Ο άνθρωπος ανταμοίβει και τιμωρεί με κάθε πράξη και σκέψη τον εαυτό του, με τις συνέπειες των Επιλογών του. Το να αποδίδεις την τύχη ή ευτυχία και δυστυχία, υγεία και ασθένεια σου (external locus of control) σε Θεούς ή Σατανάδες είναι δείγμα ανωριμότητας κι έλλειψης Αυτογνωσίας, ως την ρίζα πραγματικής ελευθερίας (Erich Fromm). Ο Θεός δεν δυστυχεί, ούτε προκαλεί δυστυχία (Επίκουρος).

Τέτοια άτομα δεν μπορούν να αναπτυχθούν πνευματικά, να αλλάξουν στάση, να δούνε τις δυσκολίες της ζωής ως ευκαιρίες κι όχι ως τιμωρίες. Ήδη καταδίκασαν τον εαυτό τους.

Η Θρησκεία τους, τους κατάντησε να ψάχνουν Εμπιστοσύνη, Αυτοπεποίθεση και Σιγουριά έξω από τον ίδιο τους τον εαυτό, να παραμένουν αιώνια παιδιά που ακολουθούν μια σειρά δασκάλων, κηρύκων και Μοναχών, παπαγαλίζοντας χωρίς να έχουν δικη τους γνώμη, αυτά που ακούνε και διαβάζουν. Είναι μαζάνθρωποι και τους λείπει κάθε πνευματική αυθεντικότητα. (Όπως τον γνωρίζουμε σήμερα) ο Σατανάς είναι ένα στοιχείο της χριστιανικής μυθολογίας, όχι της ελληνικής. Άραγε δεν μπορεί κανένας έλληνας, δηλαδή Πιστός και Ακόλουθος της Ελληνικής Θρησκείας-Φιλοσοφίας-Παιδείας να δείξει ζωτική ανταπόκριση απέναντι σε αυτό το αρρωστημένο Κατασκεύασμα διεστραμμένων μυαλών. Η Ελληνική Θρησκεία, που είναι η ρίζα του Ελληνισμού (Walter F. Otto), η ελλνική Φιλοσοφία, που αναδύθηκε από την Θρησκεία των Ελλήνων (Paul Veyne) και η αρχαιοελληνική Παιδεία (που δεν ήταν τίποτα άλλο από μια Μεταρρύθμιση της Ελληνικής Θρησκείας) δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη σατανάδων, Αγίων, Κολάσεων και εξωκοσμικών Δημιουργών. Είναι όπως ο ίδιος ο χριστιανισμός εντελώς ξένες έννοιες προς τον ελληνισμό.

Οπωσδήποτε ο Σατανάς των Χριστιανών δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον ελληνικό Εωσφόρο και ρωμαϊκό Lucifer. Οι Έλληνες δεν έχουν Σατανάδες. Ούτε πιστεύουν στην ύπαρξη του. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στην Θρησκεία και Αντίληψη τους. Δεν είχαν ανάγκη να τρομοκρατούν την κοινωνία τους με Σατανάδες και να έχουν μια αποκλείουσα θρησκευτική αντίληψη, όπως την Ιδέα ενός Αντίχριστου.

Επίσης δεν μπορεί να ταυτιστεί ο Σατανάς με τον Τιτάνα Προμηθέα, ο οποίος συμβολίζει την ανθρώπινη Πραγματικότητα όπως την αντιλήφθηκαν και κατανόησαν οι Έλληνες. Ο Μύθος του Προμηθέα είναι η ελληνική ερμηνεία της ανθρώπινης υπάρξεως (Karl Kerenyi). Συμβολίζει, ότι χωρίς Πόνο δεν μπορεί να υπάρξει συνειδητοποίηση (Carl Gustav Jung). Για να αποκτήσει ο άνθρωπος Γνώση και Αυτογνωσία πρέπει να υποφέρει. Ο Δρόμος της Εξατομίκευσης είναι ελικοειδής και οδηγεί στον Πραγματικό μας εαυτό. Παύουμε να είμαστε τα αιώνια Παιδιά και να υπακούμε τυφλά, και επιλέγουμε τον δικό μας δρόμο στη ζωή.

Ο Δρόμος αυτός της προσωπικής ευθύνης και επιλογής μας επιτρέπει να ωριμάσουμε και έτσι γινόμαστε Προσωπικότητες. Ο Πόνος θεωρείτε βασική και σημαντική ανθρώπινη εμπειρία. Η συνειδητή ταύτιση ελληνικών μυθολογικών πλασμάτων με χριστιανικούς μύθους, αυτός ο αισχρός συγκρητισμός των δυο πιο αντίθετων εννοιών που υπάρχουν, συμβαίνει στον Χριστιανισμό αλλά και στην Νέα Εποχή (New Age) με πολύ συγκεκριμένους Σκοπούς. Ιστορικά, Θρησκειολογικά και Φιλοσοφικά αυτή η ταύτιση και συγκριτική Σαλάτα Ελληνισμού-Χριστιανισμού δεν είναι μονο γελοία, αλλά αποτελεί παραποίηση της Αλήθειας.

Σήμερα πλέον κατάντησε να είναι ο Σατανάς μια Εικόνα του πιο επικινδυνου Αρχέτυπου: Του
Εχθρού. Αυτή η Εικόνα (και οι ιδιότητες της) ταυτίζεται ή προβάλλεται συχνά ασυνείδητα, και σε ειδικές περιπτώσεις συνειδητά, σε άλλους Λαούς, σε άλλες Θρησκείες, άτομα, Ομάδες κλπ. για να νομιμοποιηθεί η καταπολέμηση και εξαφάνιση τους, και για να «δικαιολογηθεί» η κάθε (συνήθως) απάνθρωπη στάση απέναντι τους.

Όταν ένας Πολιτικός ή Εθνάρχης (όπως ήταν ο Hitler ή ο George W. Bush) επιδιώκει συνειδητά μια τέτοια Προβολή της «Σκιάς» (ψυχαναλυτική έννοια) της ίδιας του της ομάδας σε άλλες εθνικές ή θρησκευτικές ομάδες, ή σε διαφορετικά πολιτικά συστήματα, για να πραγματοποιήσει τις ιδέες και τα σχέδια του, τότε χρησιμοποιεί έναν πολύ γνωστό μηχανισμό χειραγώγησης του Ιμπεριαλισμού: Τον Πατριωτισμό. Ο οποίος είναι μαζί με τον Εθνικισμό όχι μόνον Απάτη, αλλά κι ένας ψυχικός αμυντικός μηχανισμός Ανθρώπων χαμηλής αίσθησης αξιας του εαυτού τους, που νιώθουν Αβεβαιότητα και νιώθουν να απειλείται η Ταυτότητα τους, η οποία αποτελείται εν μέρη από το θρήσκευμα τους.

Αυτό θυμίζει κάτι που παρατήρησε ο Jung:

«Ο αμυντικός μηχανισμός για την αντιμετώπιση της αμφιβολίας είναι η φανατική στάση, γιατί ο Φανατισμός δεν είναι τίποτα άλλο απο μια προσπάθεια αποσιώπησης της αμφιβολίας.»

C.G. Jung: GW, Band 6

Εδώ παίζει ο Φόβος προς το Άγνωστο και η νευρωτική ιδέα του «μοναδικού καλού», της «μόνης αλήθειας» ή «μοναδικής αληθινής θρησκείας», του «καλού εναντίον του κακού» μεγάλο ρόλο. Συνήθως διδάσκονται τέτοιες ιδέες στα αθώα Παιδιά των Δημοτικών Σχολίων. Μιλάμε λοιπόν για πλύση εγκεφάλου. Έτσι παίζει εδώ κι ο Ναρκισσισμός (με την ψυχαναλυτική έννοια του όρου) σημαντικό ρόλο.

«Εμείς οι ίδιοι είμαστε αξιοθαύμαστοι» – «Οι άλλοι είναι τιποτένιοι».

«Εμείς οι ίδιοι είμαστε καλοί» – «Οι άλλοι είναι κακοί».

«Εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια» – «Οι άλλοι είναι Πλανεμένοι».

«Εμείς έχουμε δίκιο» – «Οι άλλοι άδικο» κλπ.

Τέτοια άτομα αντιλαμβάνονται κάθε κριτική προς την Διδασκαλία τους ως «ύπουλη» ή «πονηρή επίθεση», ενώ ταυτόχρονα θεωρούν την δικη τους Κριτική προς άλλες Διδασκαλίες ως αγνή προσπάθεια να οδηγήσουν τους άλλους «πίσω στο σωστό δρόμο» ή «στην αλήθεια». Δύσκολα μπορούν με καλή Διάθεση και ενδιαφέρον να συζητήσουν με άλλους, απλά για να συζητήσουν, χωρίς να θέλουν να επιβάλλουν δικές τους αντιλήψεις, να μειώσουν τον απέναντι τους και να τον πληγώσουν.

Δεν μπορούν να αγαπήσουν και να κατανοήσουν τους άλλους, αφού καταβάθος δεν αγαπούν και δεν καταλαβαίνουν τον εαυτό τους. Έχουν αποξενωθεί από τον πραγματικό τους εαυτό.
Γνωρίζουμε πως η Αποχή του πραγματικού εαυτού (inner self) είναι η ρίζα της δυστυχίας μας. Όλο αυτό συνδέεται με την Ιδέα ενός κακού Σατανά και ενός αυστηρού Θεού. Ίσως τώρα να καταλαβαίνουν κάποιοι, τον Λόγο που οδήγησε τους Χριστιανούς να κάψουν προς τιμήν του Γιαχβέ εκατομμύρια βιβλία (Daniel Sarefield).

Τους λείπει δηλαδή η ικανότητα Κατανόησης του συνανθρώπου τους και είναι ανίκανοι να
καταλάβουν τις ανάγκες του. Δεν είναι λίγες οι φορές που θεωρούν ανθρώπους με διαφορετικά Πιστεύω και αξιακά συστήματα, με διαφορετικές πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές αντιλήψεις ως «Προδότες», «Κακούς», «Πεπλανημένους» ή τους αντιλαμβάνονται ως προσωπική επίθεση εναντίον τους (η Ταυτότητα). Το Πρόβλημα τους αυτό, τους οδηγεί συνεχώς να συγκρίνουν, να κρίνουν ενώ δεν γνωρίζουν και να έχουν συγκρούσεις με άλλους ανθρώπους. Φέρονται δηλ. αντικοινωνικά κι ο Φόβος που τους κυριεύει, τους κάνει να συμπεριφέρονται παράλογα. Έχουν επεξεργαστεί από το κοινωνικό και ψυχαναγκαστικό θρησκευτικό σύστημα, δέχτηκαν μια συστηματική πλύση εγκεφάλου και είναι Θύματα, που εύκολα όμως είναι σε θέση να πράξουν φοβερά εγκλήματα. Υπάρχουν συνειδητά μόνον ως μέλη μιας αγέλης. Όσον αφορά την Παθολογία του ομαδικού Ναρκισσισμού, είναι γνωστό πως το πιο συχνό και χαρακτηριστικό σύμπτωμα του
είναι η έλλειψη Αντικειμενικότητας και λογικής κριτικής συνειδητότητας.

Ουσιαστικά ο Σατανάς είναι το πιο διεστραμμένο, συμπλεγματικό και σκοτεινό προϊόν του
ανθρώπινου νού. Συμβολίζει Φόβους, Βλαστούς κλπ. που έχουν κατασταλλεί και συμπλέγματα. Στις ιουδαϊκές Σέκτες Χριστιανισμός και Ισλάμ είναι ένας μηχανισμός τρομοκράτησης και χειραγώγησης του Ποιμνίου που τον αποκλείει από τον Κόσμο, την πραγματικότητα και τον αφήνει φυλακισμένο στο κελί των παιδικών πεποιθήσεων, του Ψεύδους και της Απάτης. Αυτά τα πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα καταστρέφουν τις ζωές των ανθρώπων, διαστρέφουν ιστορία και ψυχική ενέργεια και οδηγούν προς νεκροφιλία, μόνο επειδή θέλουν να διαφυλάξουν την Εξουσία τους. Και είναι λογικό, διότι όπου απουσιάζει η αγάπη, υπάρχει θέληση για Εξουσία. Δεν μπορούν να κατανοήσουν, άραγε κατακρίνουν… Δεν μπορούν να σκεφτούν, άραγε πιστεύουν.

Είναι ο Σατανάς δήθεν ένα δηλητήριο που δηλητηρίασε όλους και τα πάντα, εκτός βέβαια την ίδια τη Θρησκεία, η οποία εμφανίζεται ως μοναδική Σωτηρία και Αντίδοτο. Όσοι διαφωνούν με αυτήν την παράλογη έννοια του Κακού, τους αποκαλούν «Αιρετικούς». Βεβαίως αποτελεί ο «Αιρετικός» ύβρις για αυτούς τους θρησκευτικούς Ιμπεριαλισμούς, αφού ο «Αιρετικός» περιγραφει έναν άνθρωπο που αποφασίζει κι επιλέγει ελεύθερα, χωρίς τις Ποδοπέδες του Δόγματος, Τι είναι καλό ή κακό, σωστό ή λάθος, αλήθεια ή ψέμα για τον ίδιο. Δηλαδή περιγράφει μια προσωπικότητα που έχει μοναδικό και προσωπικό αξιακό σύστημα και ιδεολόγημα. Κάτι που ο χριστιανισμός φοβάται, όπως φοβάται την γνώση και αυτογνωσία. Την οποια αυτογνωσία, μαζί με την Αυτονομία και Αυθεντικότητα της Σκέψης, μετάτρεψε στα μυαλά των οπαδών του σε αμάρτημα.

Είναι λοιπόν ο Σατανάς ο ζωντανός Φόβος των Χριστιανών, Μουσουλμάνων κλπ., και δεν αφορά τον ελεύθερο άνθρωπο, αφού έχει μελετήσει το Θέμα και γνωρίζει πολύ καλά τα παιχνίδια και τις απάτες του χριστιανισμού.. Ειδικά όμως τον Έλληνα δεν απασχολεί αυτή η χριστιανική Έννοια ή Ιδέα του Κακού, αφού είναι εντελώς ξένη προς τον Ελληνισμό και αντίθετη προς τις ιδέες και τα Νομιζόμενα του.

Ο Σατανάς φαίνεται να απόκτησε αυτόνομη ύπαρξη, αφού τον έτρεφαν αιώνες με Φόβο, μίσος και ψυχική ενέργεια των Ποιμνίων και δεισιδαιμονικών Πιστών, και είναι ο Ανεξέλεγκτος Φόβος των Χριστιανών. Φοβούνται την ίδια τους την Σκιά (με την ψυχαναλυτική έννοια του όρου). Αντί όμως να κατέβουν στον κάτω κόσμο (προσωπικό Ασυνείδητο) και να τα βάλλουν με τους «δαίμονες» τους (Φόβους, συμπλέγματα) και να τους αντικρίσουν και αναλύσουν, επιτρέπουν στους Φόβους τους να τρομοκρατούν τη ζωή τους.

Ίσως ο Χριστιανός να έχει ανάγκη από Σατανάδες, αφού βασίζει την τύχη του σε εξωτερικούς παράγοντες και αποδίδει τις ευθύνες για τις συνέπειες των πράξεων του σε μυθολογικά πλάσματα, παρα στις ίδιες ιδέες και επιλογές του: Στον εαυτό του.

Ίσως ο Χριστιανός τον χρειάζεται για να ησυχάζει το Κεφάλι του (την συνείδηση του), πως δεν βγήκε από «το σωστό δρόμο». Έτσι όμως γίνετε κορόιδο όχι μονο του Εχθρού της ζωής, αλλα και του εαυτού του. Κάθε φορα που ταΐζει αυτό το Κατασκεύασμα με Φόβο, Μισος κλπ. ενεργοποιεί τις ιδιότητες του στην ψυχή του και κρατάει έτσι ζωντανούς τους μηχανισμούς που τον αποκλείουν σε ένα κελί οργανωμένης απάτης, προπαγάνδας και νεκροφιλίας, ενός συστήματος που εδώ και 2000 χρονια προσπαθεί να αποτελειώσει την ελευθερία, αγάπη, ηθική ως μηχανισμό της ψυχής, γνώση, προκοπη, ζωή και δημοκρατία. Ενός συστήματος που μετάτρεψε κάθε αξία σε αμαρτία. Το «Κακό» (με την ελληνική έννοια του όρου, ώς απόλυτη Αποχή του Καλού/Αγαθού) ζεί στις καρδιές των ανθρώπων, όπως η κόλαση και ο παράδεισος ώς επίπεδα συνειδητότητας, και η ρίζα του είναι η άγνοια (Κλεάνθης ο Άσσιος), ημιμάθεια και η έλλειψη ανεκτικότητας, σεβασμού (προϋποθέτει λίγη αγάπη) και κατανόησης.

Η Χριστιανική Έννοια του Κακού θέλει να «απελευθερώσει» τον άνθρωπο από την αίσθηση
προσωπικής ευθύνης, θέλοντας έτσι να αποτελειώσει την πνευματική εξέλιξη, εξατομίκευση και Αυτογνωσία που οδηγεί σε πραγματική ελευθερία. Όπου ο άνθρωπος πλέον πατάει με τα δύο του πόδια στο έδαφος, με σταθερές αξιες, αυτοπεποίθεση και δεν παρασύρεται από τον εξωτερικό κόσμο, ούτε υιοθετεί ασυνείδητα ξένα Ιδεολογήματα, εκτος εάν ο ίδιος το θέλει (Αυτοδιάθεση). Η Αυτοδιάθεση έγινε πλάνη, και η παράλογη υπακοή (Φόβος – Καταπίεση – συναισθηματική εξάρτηση) αρετή. Κι εδώ φαίνεται πάλι η διαφορά Χριστιανού-Έλληνα. Για τον Έλληνα το καλό, η αρετή και η ηθική δεν είναι Εντολές των Θεών, αλλα κοσμικές Πραγματικότητες. Ο Σατανάς, η πίστη στην ύπαρξη του, η σατανολατρεία – ως Δημιούργημα του Χριστιανισμού και ώς λογική συνέπεια των ιδεοψυχαναγκαστικών αντιλήψεων του – και γενικά η χριστιανική έννοια του Κακού δεν είναι μόνο γελοίες, αλλα και ανάξιες του ανθρώπου.. Ο άνθρωπος που γνωρίζει ποιός είναι, Τι θέλει και Που πάει, που αγωνίζεται για αυτογνωσία, δεν έχει ανάγκη από Σατανάδες, όπως ο Απόλλωνας δεν έχει ανάγκη να διατάξει όπως ο Γιαχβέ την Λατρεία του ως Θεότητα, αλλα συμβουλεύει:

”Γνώρισε τον εαυτό σου”

”Μάθε ποιός είσαι”

Λίγη Αυτογνωσία και αυτόνομη Σκέψη κάθε μέρα, κάθε Ψέμα και Απάτη κάνουν πέρα.

Ο Χριστιανισμός λέει: Να φοβάσαι (Τον Σατανά, το Θεό κλπ.). Υπό την επιρροή του ο άνθρωπος γίνεται Εργαλείο και Αντικείμενο (Μαζάνθρωπος), και παύει έτσι να είναι ανθρώπινη Προσωπικότητα και να ζεί μια αυθεντική ζωή, η οποία προϋποθέτει αυτόνομη σκέψη. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι Αντικείμενο – Γίνετε όμως Αντικείμενο, τότε αρρωσταίνει.

Ο Ελληνισμός λέει: Μη Φοβάσαι. Προωθεί Αυτογνωσία, την ρίζα της ελευθερίας και δίνει στους ανθρώπους να καταλάβουν, την Πραγματικότητα της Ύπαρξης τους. Η Αυτογνωσία μας αφήνει να ξεπεράσουμε τα όρια μας, να ωριμάσουμε και να γίνουμε αυτοί οι άνθρωποι, που καταβάθος είμαστε. Το να βγείς από την Φυλακή του Εγωισμού σου και να πάψεις επιτέλους να σκέφτεσαι αποκλειστικά τον εαυτό σου, να έρθεις σε επαφή με την Πραγματικότητα και τους συνανθρώπους, και να ζείς αυτό που είσαι, σε κάνει να έχεις μια αυθεντική ζωή. Ο Ελληνισμός στηρίζει τον άνθρωπο να βρεί τον εαυτό του και να τον πραγματοποιήσει. Με τον πολιτισμό, τη Θρησκεία, Φιλοσοφία και Παιδεία τους οι Έλληνες υλοποίησαν μια από τις πιο βασικές αρετές τους: Την Αφοβία. Διότι η Αποχή Φόβου φέρνει Πολιτισμό, Κατανόηση και Ομορφιά.

Στέλιος Κορόβιλας,

1η Αυγούστου 2010

http://ellhnwndaimonia.blogspot.com