Αυτή η εποχή και αυτές οι εκλογές θα είναι ο αγώνας του παλιού ενάντια στο νέο, του φρέσκου ενάντια στο φθαρμένο. Αλλά και της πραγματικής εμπειρίας ενάντια στον χρόνιο ερασιτεχνισμό και στην απειρία.
Αγαπητοί μου φίλοι, τον τελευταίο καιρό όλα αυτά που ζούμε και περνάμε (οικονομική κρίση, ανεργία, απελπισία, στεναχώρια κλπ…) σαν τα μαύρα σύννεφα μας έχουν σκεπάσει και έτσι όλοι οι έξυπνοι και ρομαντικοί άρχισαν να γράφουν, να μιλάνε, να παριστάνουν τον ειδικό και τον ειδήμονα. Ολοι τους γίνανε πολιτικοί, διπλωμάτες και συγραφείς. Και λες και αγωνίζονται πως θα κάνουν τον κόσμο εδώ να απελπίζεται παραπάνω, να φοβάται περισσότερο για το αύριο. Μπορεί να το κάνουν άθελα, μπορεί και ηθελημένα, πάντως σημασία έχει πως το πετυχαίνουν πολύ καλά!
Δε θέλω να πω ότι είμαι ευχαριστημένος από την κατάσταση μας, αλλά δυστυχώς βλέπω και παρατηρώ ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με προτάσεις, λύσεις και δημιουργία στο κόσμο μας.. Σαν δε μας φτάνει αυτό βγαίνουν κάποιοι συνέχεια και όλο διαμαρτύρονται, φωνάζουν, βγάζουν τα προβλήματα στον αέρα και τα προβάλουν ίσως περισσότερο απ’ όσο πρέπει και φυσικά χωρίς λύσεις και προτάσεις συνεχίζουν και καταφέρνουν να σκορπάνε φόβο και απελπισία στον κόσμο. Αυτό σε μένα μοιάζει με ένα βρώμικο μέρος που αντί να ψάχνουμε τρόπο να το καθαρίσουμε, λέμε συνεχώς με τα λόγια πως μυρίζει… και αυτό εξακολουθεί να μυρίζει αφού δεν κάνουμε τίποτα!
Ο καθένας μπορεί να φωνάζει, ο καθένας μπορεί να βγάλει στον αέρα τα προβλήματα αλλά μαζί τους μπορεί να μας προσφέρει και την λύση; Μία πρόταση για την επίλυση του προβλήματος;
“Μα εμείς έχουμε ήδη εκλέξει τα κατάλληλα άτομα για την επίλυση των προβλημάτων” θα πει κάποιος. Ισως να έχει δίκαιο. Μόνο που συνεχώς βλέπουμε αυτούς που έχουμε εκλέξει να είναι οι ίδιοι που μόνο διαμαρτύρονται και μόνο στα λόγια μένουν χωρίς να κάνουν τίποτα, χωρίς να προσφέρουν μία πρόταση για να λυθεί το πρόβλημα!
Είναι τα τρελαίνεσαι αγαπητοί φίλοι με το πόσα ωραία λόγια ξέρουν όλοι αυτοί να λένε. Ομως το να μιλάει κανείς ωραία με το να τα λέει ωραία είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος πολιτικός είναι αυτός που ξέρει τι λέει, τα πιστεύει αυτά που λέει και αυτός που όταν αναφέρεται σε ένα πρόβλημα δεν λέει μόνο λόγια του αέρα αλλά έχει έτοιμη και μία πρόταση για την λύση του.
Πρέπει επιτέλους αυτά τα παλαιοκομματικά μυαλά να φύγουν από το προσκήνιο και να αντικατασταθούν με νέα άτομα που να έχουν δημιουργικότητα, θέληση για έρευνα, ιδέες και νέες προτάσεις. Να είναι δραστήριοι και να τολμάνε πράγματα στη ζωή τους, όχι να κάθονται και να κοιτάνε ένα πρόβλημα από μακρυά από το φόβο να μην αλλάξουν τίποτα.
Λύσεις υπάρχουν για όλα, πολλοί άνθρωποι έχουν καταπληκτικές ιδέες και πρέπει να μπορέσουν επιτέλους να προτείνουν τις δικές τους λύσεις. Οι Γερμανοί και οι Ιάπωνες δεν είναι πιο χαζοί από εμάς που έφτασαν σε αυτό το σημείο χάρη στην εργατικότητα και στις νέες ιδέες τους. Εκεί όποιος έχει μία καλή ιδέα αμέσως αναγνωρίζεται από όλους και όλοι ψάχνουν πως να την εφαρμόσουν για το γενικό καλό. Εδώ αν έχεις μία καλή ιδέα, όλοι κοιτάνε πως να σε εξαφανίσουν για να μην αποκαλυφθεί η δική τους μετριότητα! Εχω σπουδάσει και ζήσει στην Γερμανία και τα έχω διαπιστώσει αυτά στην πραγματικότητα. Συνεργάστηκα με αξιόλογους ανθρώπους, πρότεινα τις ιδέες μου, αυτές έγιναν δεκτές, οι άνθρωποι με ενθαρρύνανε, εκπαιδεύτηκα, ανέβηκα περισσότερο ψηλά.
Από έναν πολιτικό είναι ωραίο να μπορείς να ακούς λόγια και προτάσεις. Οταν όμως εκλεγεί, μετά από μία περίοδο χάριτος πρέπει να του δώσουμε να καταλάβει πως με την εμπιστοσύνη μας και τις ιδέες μας πρέπει να δουλέψει σωστά και να παράγει χρήσιμο έργο για εμάς. Πρέπει να συνεργαζόμαστε για να βλέπουμε πως χειρίζεται τις υποθέσεις του τόπου, όχι να περιμένουμε να τελειώσει ο χρόνος της θητείας του και να του λέμε στο τέλος πως δεν έκανε τίποτα! Τότε θα είναι πολύ αργά για κριτική και εμείς θα είμαστε επίσης συνένοχοι γι αυτό που δεν έγινε σωστά.
Τι πρέπει να κάνουμε; Να βρούμε “νέο αίμα”, νέους ανθρώπους – διαμάντια που να αγαπάνε αυτό που κάνουνε, να τους αρέσει η δουλειά και η προσφορά στον συνάνθρωπο. Και να έχουν γνώσεις για να μπορούν να κάνουν σωστά την δουλειά μας αλλά και να έχουν τα κότσια και να τολμάνε να ανοίξουν όλες τις πόρτες για να λύσουν τα προβλήματα, χωρίς να χρειάζεται να τρέχουμε και να τους παρακαλάμε κάθε μέρα στα γραφεία τους. Και όσους “κοιμούνται” να πηγαίνουμε και να τους ξυπνάμε κι όχι να λέμε “αυτός είναι δικός μας δεν τον πειράζουμε”.
Κανείς δεν αξίζει να κάθεται χωρίς να παράγει έργο κι εμείς να τον κοιτάμε επειδή “είναι δικός μας”. Κανένας άνθρωπος αντιπαραγωγικός δεν είναι “δικός μας”. Οποιος δεν δουλεύει για εμάς και για τα προβλήματά μας δεν είναι καθόλου δικός μας, είναι αυτοί που μας θέλουν συνέχεια έξω από τι εξελίξεις, έξω από την πρόοδο και μας θυμούνται κάθε 4 χρόνια για να μας κοροϊδεύουν.
Αρκετά πια με τα σαλιγκάρια και τα χταπόδια που έχουν κάτσει στον σβέρκο μας και ζούνε από το αίμα μας, παριστάνοντας πως είναι “δικοί μας”. Μέχρι πότε θα τους ανεχόμαστε να μας κοροϊδεύουν; Μήπως μας αξίζει κάτι καλύτερο;
Οποιος λεέι πως είναι αμαρτία (gunah) να ξυπνήσουμε αυτούς που κάθονται και δεν μας προσφέρουν τίποτε, τότε να ξέρει πως είναι πιο κακός (gunahkar) αυτός που ανέχεται κάποιον να κοιμάται και δε τον ξυπνάει να δουλέψει.
Δεν μας κοροϊδεύει κανείς και εάν οι ίδιοι άνθρωποι ξανακάτσουν στις ίδιες καρέκλες οι κακοί θα είμαστε εμείς κι όχι αυτοί.
Χασάν Ιμπραχήμ,
Κένταυρος Ξάνθης
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
