Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη (και “δίκιο” η “μαγκιά” του κάθε “δημοκράτη”)

9 Φεβρουαρίου, 2012 | by rodopinews

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Στην σοβιετικού τύπου “δημοκρατία” της Ελλάδας λογικό είναι να “επιπλέουν” κάθε φορά αυτοί που φωνάζουν περισσότερο. Η που φαίνονται περισσότερο. Η αυτοί που έχουν το περισσότερο θράσος από τους άλλους. Και ο νόμος σε ορισμένες περιπτώσεις είναι μόνο για τα “κορόιδα” που δεν ανήκουν σε κάποιο κύκλωμα και δεν μπορούν να κάνουν συνεχώς ότι γουστάρουν και με ένα τηλεφώνημα από τον “κατάλληλο άνθρωπο” όλα να κανονίζονται…

Εχεις λοιπόν μία άποψη. Αδιάφορο ποια είναι αυτή. Μέχρι εδώ όλα καλά. Στην τελευταία “Σοβιετία” των Βαλκανίων όμως δε φτάνει μόνο να έχεις άποψη αλλά πρέπει να την πετάς καθημερινά στα μούτρα του άλλου, έτσι για επιβεβαίωση. Μπορείς λοιπόν να σηκώνεις ένα πανάθλιας αισθητικής και βλαπτικό για το περιβάλλον πλαστικό πανό όπου γουστάρεις χωρίς κανείς να σε ενοχλεί. “Για να σώσεις το περιβάλλον” φυσικά! Αλλωστε είπαμε, το κύκλωμα ποτέ δεν ενοχλεί τους ανθρώπους του ότι και αν κάνουν.

Αλλοι που σήκωσαν πανό για πολιτικούς λόγους για μισή ώρα σε εξωτερικό χώρο δέχθηκαν την “επίσκεψη” πολλών περιπολικών, φακελώθηκαν, ανακρίθηκαν και πέρασαν από δίκη. Οχι όμως οι άνθρωποι του συστήματος. Αυτοί μπορούν να υψώνουν ότι πανό τους κατέβει σε όποιον χώρο τους κατέβει και μάλιστα σε εσωτερικό χώρο, όπως για παράδειγμα η αίθουσα διεξαγωγής του Περιφερειακού Συμβουλίου. Κατά τη διάρκεια διεξαγωγής Σύσκεψης!

Ετσι απλά. Γράφουμε στους γεννετήσιους αδένες μας την Συνεδρίαση που λαμβάνει χώρα εκείνη τη στιγμή παρουσία αυτοδιοικητικών και άλλων επισήμων, ανεβαίνουμε σε καρέκλες και γραφεία και κολλάμε στον τοίχο με κολλητική ταινία αυτό που θέλουμε. Και φυσικά κανείς δεν αντιδρά!

“Η άποψή μας είναι αυτή και αν δεν επικρατήσει θα τα κάψουμε όλα”! Αυτά ήταν τα λόγια του υπευθύνου του παραπάνω πανό σε συνέντευξη που έδωσε σε τοπικό χάρτινο έντυπο την επόμενη ημέρα. Προφανώς έπρεπε με κάποιον τρόπο να ισοφαριστεί η παρουσία των ανέργων των Σαπών στο RodopiNews.gr που πριν λίγες ημέρες στον ίδιο χώρο είχαν διαδηλώσει υπέρ του χρυσού και εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων κανείς από το σύνολο των τοπικών ΜΜΕ δεν τους έδωσε το λόγο. Ετσι απλά, δημοκρατικά. Κι όσες μισθωμένες δημοσιογραφικές πένες του κατεστημένου έκαναν αναφορά στους ανθρώπους αυτούς, τους ονόμασαν “πουλημένους”. Προφανώς κρίνοντας εξ ιδίων τα αλότρια αφού είναι γνωστό πως στην Κομοτηνή, στην πρωτεύουσα των ρουσφετιών, της αγραματοσύνης και της βίζιτας, περισσότερο πουλημένοι από ορισμένους ανθρώπους των ΜΜΕ δεν υπάρχουν!

Οπως είπε λοιπόν ο εν λόγω υπεύθυνος της κίνησης στην συνέντευξή του, αν επικρατήσει η αντίθετη από τη δική τους άποψη θα γίνει ο χαμός, όπως έγινε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας: δηλαδή βανδαλισμοί, καταστροφές παντού, φωτιές, αναρχία. Και φυσικά δεν είναι εκείνος ο χειρότερος αφού ίδια πράγματα έχουν πει ή αφήσει να εννοηθούν κι άλλοι πριν από εκείνον. Στην σοβιετικού τύπου Ελλάδα όμως βρισκόμαστε και ως γνωστόν οι άνθρωποι του καθεστώτος μπορούν να κάνουν ότι τους κατέβει και όλοι οι υπόλοιποι απλά να το βουλώνουν και να χειροκροτούν τους “εκλεκτούς”. Παράνομοι θα είναι, τραμπούκοι θα είναι, δεν μας πέφτει λόγος, απλά τους χειροκροτάμε.

Το ποια είναι η εν λόγω άποψη επαναλαμβάνουμε δε μας νοιάζει. Μπορεί να είναι η καλύτερη και όντως να συμφωνούμε μαζί της. Σε περίπτωση όμως που θέλουμε να είμαστε πολίτες ενός πολιτισμένου ευρωπαϊκού κράτους κι όχι κάποιας ξεχασμένης βαλκανικής Σοβιετίας μας ενδιαφέρει πολύ ο τρόπος με τον οποίο ορισμένοι προσπαθούν να μας επιβάλουν την όποια (καλή ή κακή) άποψη. Κι εδώ είναι το ζητούμενο.

Αρχικά προκαλούν λίγο. Γράφουν κάποιο αντιαισθητικό πανό, το αφήνουν κάπου, σε λίγο αυτό γίνεται κομμάτια από τον αέρα, μένει ως σκουπίδι και το έχουμε να το χαιρόμαστε όλοι μας για τα επόμενα 20.000 χρόνια που η Γη θα χρειαστεί για να αφομοιώσει αυτό το συνθετικό κατάλειπο. Είπαμε, οι τύποι αυτοί είναι “υπέρ του περιβάλλοντος” αλλά ως καθεστωτικοί μπορούν να συμπεριφέρονται χυδαία στο περιβάλλον και κανείς να μη λέει λέξη. Αλλιώς τι “μάγκες” του συστήματος θα ήταν; Χωρίς να λερώσουν δημόσιο χώρο, χωρίς να προκαλέσουν την αισθητική των πολιτών, χωρίς να παραβιάσουν μερικούς (μικρούς και ασήμαντους) νόμους; Αυτά έχουν δικαίωμα να τα κάνουν όλοι οι εργάτες του συστήματος.

Μετά προκαλούν περισσότερο. Εμφανίζονται μαζικά σε χώρους με πολιτική παρουσία άρα και με παρουσία ΜΜΕ και παρεμβαίνουν απότομα και τραμπουκικά, διακόπτοντας κάθε διαδικασία. Κανείς όμως επίσημος δεν σηκώνεται από την καρέκλα του να φύγει ή να καλέσει την Αστυνομία. Οι τραμπουκισμοί των άλλων είναι που μας ενοχλούν, οι τραμπουκισμοί των “δικών μας” είναι οι καλοί και χρήσιμοι για την πολιτική που θέλουμε να επιβάλουμε.

Παιδιά του συστήματος κι αυτοί, χρήσιμοι και αρεστοί στον κάθε “ηγέτη” που θα ήθελε εύκολα και ανέξοδα να περνά τις αγωνιστικές του κορώνες, μέσω όμως τρίτων χωρίς ο ίδιος να εκτεθεί κάνοντας την “βρώμικη δουλειά”. Αυκτή είναι δουλειά για άλλους. Αλλωστε και ο κάθε καλός παλαιοκομματικός παράγοντας έχει δίπλα του δυο – τρεις ρουσφετοδιορισμένους “τραμπούκους” που είτε παριστάνουν τους συμβούλους, είτε ακόμη και τους δημοσιογράφους. Τι κι αν δε ξέρουν να γράφουν πέρα από το όνομά τους ή το πολύ να κάνουν κάποια αντιγραφή; Μπορούν να χαφιεδίζουν, να ρουφιανεύουν στα τηλέφωνα και να συκοφαντούν αντιπάλους από ανώνυμα τσοντο-blogs κάνοντας το κάθε παλαιοκομματικό αφεντικό τους να αισθάνεται σίγουρο με αυτές τις “υπηρεσίες” που του προσφέρουν.

Αλίμονο σε όποια “αλήθεια” έχει την ανάγκη τραμπούκων για να την “περιφρουρήσουν”. Είναι καμμένη από χέρι. Γι αυτό το τελευταίο διάστημα πολλοί έχουν πάψει να είναι αισιόδοξοι με το ζήτημα της επένδυσης χρυσού. Ενα αρχικό λαϊκό “όχι” με προβληματισμό πριν κάποιες δεκαετίες, για χρόνια ξεχάστηκε και έγινε λάβαρο κάποιων που κατάφεραν έτσι να χτίσουν το οικολογικό (και το πολιτικό!) τους προφίλ πουλώντας αέρα κοπανιστό και λόγια της οκάς. Σε λίγα χρόνια μετατράπηκε σε μόδα: όποιος έλεγε “όχι στον χρυσό” ταυτόχρονα κέρδιζε και την περικεφαλαία του “οικολόγου”, του “ευαίσθητου”, του “αριστερού”. Οπως και στον χώρο των λεγόμενων “ελληναράδων” όποιος σηκώνει μια σημαία και γκαρίζει 5 “πατριωτικά” άσματα αυτομάτως γίνεται δικός τους, έτσι κι εδώ τα ίδια. Είπαμε, το σύστημα δεν ψάχνει για έξυπνους, ψάχνει για ανόητα στατιστικά δεδομένα.

Σήμερα με την οικονομική κρίση να ταλαιπωρεί χιλιάδες οικογένειες, ήρθε η ώρα της επιστροφής στα λογικά και στα αυτονόητα. “Ρε συ όλοι αυτοί λένε “όχι” τόσα χρόνια και κανείς δε μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει το “γιατί”. Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να ρωτάμε περισσότερα;” σκέφτονται κάποιοι όμως αμέσως η …δικτατορία των επαγγελματιών “δημοκρατών” έπαθε σοκ γιατί κάποιος άρχισε να τους αμφισβητεί. Πλεόν τα κούφια συνθήματα και οι αερολογίες δεν περνάνε και οι πολίτες άρχισαν να ζητούν απαντήσεις. Οχι πως οι ίδιοι αμφισβητούν το “όχι”, απλά θα ήθελαν να το κάνουν με γνώση και επιστημονική τεκμηρίωση κι όχι απλά επειδή έτσι διέταξε κάποιος πολιτικός ή πνευματικός “προστάτης”. Το σύστημα λοιπόν που τόσα χρόνια ζούσε πουλώντας στους αφελείς “αέρα κοπανιστό” επιστρατεύει πλέον το τελευταίο του όπλο: την πειθώ με την βία. “Οποιος αμφισβητεί τη δική μας άποψη είναι πουλημένος και θα το αποδείξουμε βάζοντας τους …αγορασμένους από εμάς δημοσιογράφους να γράφουν εναντίον τους”. Είδαν όμως ότι το κουτόχορτο πλέον δεν επαρκεί. “Εμπρός παιδιά, ελάτε στο χώρο, υψώστε πανό και απειλήστε με βία και τραμπουκισμούς τους αντιφρονούντες, ίσως αυτό πιάσει”…

Οι επαγγελματίες “δημοκράτες” και τα μισθωμένα όργανά τους παίζουν το τελευταίο τους χαρτί. Δεν θέλουν σκέψη και διάλογο, δείχνουν να απεχθάνονται γενικώς την αντίθετη άποψη και πλέον απειλούν ανοιχτά με βία. Αν οι επίσημες αρχές του τόπου δεν λάβουν επίσημα θέση σε αυτά τα γεγονότα η σιωπηρή αποδοχή ή ακόμη και υποκίνηση όλων των παραπάνω καταστάσεων θα είναι γεγονός. Οχι βέβαια γιατί κάποιοι τοπικοί άρχοντές μας έχουν περιβαλλοντικές ευαισθησίες. Απλά μέσω της υποκίνησης του μίσους και των αναταραχών θα μπορέσουν να υποστηρίξουν καλύτερα την αληθινή τους ατζέντα που είναι σαφώς ΥΠΕΡ του χρυσού. Μπροστά στις κάμερες λέμε ΟΧΙ, πίσω από τις πόρτες και για ίδιο όφελος συμφωνούμε στο ΝΑΙ, αφήνουμε την περιοχή για χρόνια σε πλήρη απαξίωση τακτοποιώντας βεβαίως ρουσφετολογικά συγγενείς, φίλους και κομματικούς τεμπέληδες σε διάφορες θέσεις και στη συνέχεια αφήνουμε τους πολίτες να φαγωθούν μεταξύ τους.

Ωραία τριτοκοσμική συνταγή…