Η δραματική αύξηση της φορολογίας λίγο πριν το “τέλος”

30 Δεκεμβρίου, 2011 | by rodopinews

Η πολιτική που εφαρμόζεται στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά απλή. Έχει τίτλο “σώστε τις θέσεις εργασίας στο δημόσιο”. Όλα τα άλλα είναι μελάνι σε άπειρες κόλες χαρτί.

Είναι αστείο που το Πασοκ έχει μονοψήφιο ποσοστό σήμερα, πρόκειται πραγματικά για αγνωμοσύνη, πρόκειται για ύβρη.

Στην ελλάδα το πρόβλημα ήταν και είναι ένα. Το Δημόσιο. Υπερτροφικό, αλλαζονικό και δεσποτικό για τον πολίτη, πολυδαίδαλο και ακατανόητο, αυταρχικό αλλά και άναρχο, μια τραγική καρικατούρα ευρωπαικού κράτους.

Με τη κρίση επιχειρήθηκε να μείνει ακέραιη η δομή του και η λειτουργία του. Όλη η προσπάθεια του Πασοκ αλλά και της ΝΔ, η οποία πρωτη πρωτη φωνάζει “καμία απόλυση” και πρότεινε “εφεδρεία 10ετείας!” (10 χρόνια θα πληρωνουμε ανθρωπους να κάθονται και τυπικά , δηλαδή πρόωρη σύνταξη μειωμένη”), όλη λοιπόν η στόχευση και προσπάθεια των 2 κομμάτων ήταν να μη θιγεί η δομή και η λειτουργία του δημοσίου τομέα, να παραμείνει αυτός το οκνηρό, πολυδαίδαλο, αυταρχικό και γραφειοκρατικό σύστημα που ήταν ως σήμερα.

Από την ωρα που έχεις στόχο, επιλέγεις μετά τα μέσα επίτευξης. και τα μέσα ήταν τρία. Φορολόγηση, μείωση μισθών οριζόντια, ώστε να μην εισαχθεί η έννοια της αξιοκρτατίας στο δημόσιο, η οποία είναι εχθρός του συστήματος και κοροιδία (όσο πάει) των δανειστών, ώστε αυτοί , φοβούμενοι και τις συνέπειες ενός κανονιού, να δίνουν τον οβολό τους. Απλά οι δανειστές αντικαταστάθηκαν. . . οι αγορές φύγαν , ήρθαν τα κράτη.

Αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η πλήρης ακτινογραφία των προθέσεων και των πράξεων της ελληνικής πολιτικής ελίτ, όπως την ξέρουμε σήμερα. “Καμία απόλυση” φωνάζει ο Αντώνης Σαμαράς, “καμία απόλυση” είναι και η ως τωρα πολιτική του Πασοκ.

Φορολογία, άγρια, σοβιετική, υστερική και εντελώς φασιστική, κατοχική. κρυφτούλι με την τρόικα και προσφάτως μειώσεις μισθων στο δημόσιο. . . αλλά οχι απολύσεις. οχι απολύσεις. όχι απολύσεις.
Αν μάλιστα ο συνδυασμός psi – φορολογία – μειώσεις μισθών δώσει και πρωτογενές πλεόνασμα, ο βενιζέλος θα θεωρεί ότι πέτυχε κιόλας. Το γεγονός ότι αυτό θα έχει επιτευχθεί μέσω της καταστροφής του νοικοκύρη έλληνα είναι αδιάφορο ως επιθυμητό, καθόσον στην κοσμοθεωρία είδικά του πασοκ “νοικοκύρης έλληνας” είναι συνώνυμο κακών πραγμάτων, όπως κεφαλαιούχος, ΕΚΜΙΣΘΩΤΗΣ, φοροφυγάς, ΞΕΝΟΣ ΣΕ ΜΑΣ κλπ. . . οπότε αυτόν βρε αδερφέ τον “νοικοκύρη” . . . μεταξύ μας, ψιλογουστάρουμε που τον βιάζουμε κιόλας. . .

Η ΝΔ από την άλλη μεριά δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει ποιά είναι κι αυτό όχι γιατί διαφωνούν φιλοσοφικά, αλλά διότι μετά από τον αυτιστικό πασοκισμό του λαού της, οι οποίοι έκαμαν και αυτοί τα παιδιά τους δημοσίους υπαλλήλους μετά μανίας, τωρα βλέπει ότι έγιναν Πασοκ στην ουσία, αφού ταυτίζονται τα συμφέροντά τους και η βασική τους στόχευση που είναι “καμία απόλυση”. . . .

Και έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Να προσπαθούμε να παράξουμε πρωτογενές πλεόνασμα με φορολογία. Τρελά πράγματα δηλαδή.

Τα τελευταία έτη του Βυζαντίου είναι πολύ διδακτικά για την ελλάδα του 2011. Στο βυζάντιο λοιπόν το αντίστοιχο του σύγχρονου δημοσίου υπαλλήλου ήταν τα μοναστήρια. . ήταν παρα πολλά, επιχορηγούνταν από το κράτος και σιτίζαν στρατιές μοναχών. . . . το βυζάντιο επίσης πέραν του τακτικού στρατού στηριζόταν για την άμυνά του κυρίως στον θεσμό των ακριτών, στους οποίους είχε αναγνωρίσει φοροαπαλλαγές προκειμένου αυτοί να εκτρέφουν άλογα, να έχουν εξοπλισμό για να είναι ετοιμοπόλεμοι. Όταν τα έσοδα κατέρρευσαν και με τους εχθρούς να μαζεύονται γύρω γύρω, το βυζαντινό κράτος έκρινε σκόπιμο να καταργήσει τις φοροαπαλλαγές των ακριτών για να συντηρήσει τα μοναστήρια. . .

Δεν υπάρχει, γενικότερα, κράτος / αυτοκρατορία / βασίλειο / κλπ που ολίγο προ του δραματικού του τέλους να μην ανέβασε τρελά την φορολογία σε μια ύστατη προσπάθεια των “Κυβερνώντων” να περισώσουν τους ευτούς τους και τις αυλές τους. Αν ανατρέξετε στην ιστορία, από την αρχαία Αίγυπτο ως την μεσαιωνική Ευρώπη, πάντοτε ανάμεσα στα άλλα θα διαβάσετε και για αυξήσεις φόρων προ του τέλους. Είναι αυτή η αναποτελεσματική (αλυσιτελής) αλλά ως φαίνεται βαθιά εδραιωμένη πεποίθηση στους ανα τους αιώνες εκάστοτε κυβερνώντες (βασιλείς, αυτοκράτορες, εκλεγμένους) ότι τα λεφτά των “υπηκόων τους” είναι κατα βάση δικά τους και “ότι ωρα θέλουν τα μαζεύουν για να σωθούν”. Άλλωστε οι ανα τους αιώνες βασιλείς και άρχοντες ένα κοινό είχαν, την αυλή και τους δημοσίους υπαλλήλους. . . αυτούς νιώθουν, τους δημιουργούν σε καιρούς ευφορίας για να έχουν κάπου να γατζωθούν σε καιρό δυσκολίας. . . ξέρουν ότι η αυλή θα είναι δική τους όσο την ταίζουν. . .

ΟΧΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ λοιπόν ήταν το σύνθημα της διετίας που πέρασε και στο όνομα αυτής της κεντρικής ιδέας έγιναν και γίνονται όλα τα αίσχη που γίνονται. Και όσο το σύστημα έστω και οριακά επιβιώνει, δεν θα αλλάξει αυτη η στόχευση.

Οπότε. . . ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΩΡΑ . . . ΤΩΡΑ!. . . η αυλή διαλύεται μόνο όταν πάψει να τρώει.

(από σχόλιο του χρήστη του capital.gr “quietstorm” σε άρθρο του Κ. Στούπα.)