Η (ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΜΕΝΗ) “ΑΣΦΑΛΕΙΑ” ΡΟΔΟΠΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΜΥΣΤΗΡΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ…

6 Ιουλίου, 2011 | by rodopinews

ΕΝΘΕΤΑ

Γίναμε μάρτυρες ενός (ακόμη) “περίεργου” περιστατικού που έχει να κάνει με συμπεριφορά αστυνομικού οργάνου και σας το μεταφέρουμε.

Γνωστή γυναίκα δημοσιογράφος που κάλυπτε την συγκέντρωση των “αγανακτισμένων” στην κεντρική πλατεία Κομοτηνής έγραφε ηχητικά από παρευρισκόμενους πολίτες. Δεν είμασταν αρκετά κοντά για να ακούσουμε το περιεχόμενο των ερωτήσεων (άλλωστε στη χούντα δε βρισκόμαστε και ο κάθε δημοσιογράφος μπορεί να ρωτά ότι θέλει) όμως φάνηκε πως οι πολίτες συμμετείχαν στον διάλογο με την δημοσιογράφο.

Ξαφνικά από τις ομάδες “επιτήρησης” της συγκέντρωσης που αποτελείται από ανθρώπους της Ασφάλειας βγαίνει ο υποδιοικητής του Τμήματος Ασφαλείας Ροδόπης ο οποίος αφού πήγε στο σημείο (υποθέτουμε στην προσπάθειά του να ακούσει / παρακολουθήσει το γεγονός – γιατί άραγε, αυτή είναι η δουλειά του;) στη συνέχεια διέκοψε την δημοσιογράφο από τη συνέντευξή της σκουντώντας με δήθεν τσαμπουκαλίδικο τρόπο (!!) και στη συνέχεια έφυγε εξαφανιζόμενος στο πλήθος!

Δυστυχώς δε προλάβαμε να μάθουμε περισσότερα, είμαστε όμως σε επαφή με πολύ κόσμο που θα ήθελε να μας πει ή να μάθει περισσότερα για το γεγονός και θα επανέλθουμε. Από πληροφορίες μας πάντως ο διοικητής της Ασφάλειας Λάμπρος Τσιάρας φαίνεται να απουσιάζει στην Αθήνα και έχει προσωρινά αντικατασταθεί από τον εν λόγω υποδιοικητή του, άρα εκείνη τη στιγμή ο κύριος εκτελούσε και χρέη διοικητή!

Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη συνάδελφος δέχεται τέτοιου είδους ενοχλήσεις από υπηρεσίες που υποτίθεται πως πρέπει να λειτουργούν για το καλό του πολίτη. Ανάλογο περιστατικό έτυχε να παρατηρήσουμε και πάλι εις βάρος της ίδιας συναδέλφου λίγο παλαιότερα. Εκείνη το φορά βρισκόμασταν στο χώρο της 21ης Ταξιαρχίας κατά τα εγκαίνια του Στρατιωτικού Μουσείου Κομοτηνής.

Εκεί γίναμε μάρτυρες περιστατικού όπου κάποιος ασπρομάλλης κύριος κάποιας ηλικίας πλησίασε την συγκεκριμένη συνάδελφο και της έκανε αυστηρή κριτική για κάποιο παλαιότερο ρεπορτάζ της για τον στρατό. Μάλιστα το θράσσος του εν λόγω ήταν τόσο που γύρισε και την έδειξε σε κάποια νεαρή και εύσωμη κυρία η οποία έγνεψε καταφατικά (σε στυλ “ναι την είδα, αυτή είναι”) ενώ αμέσως μετά τόλμησε να της απαγορέψει (!) να πει το Α ή το Β σε επόμενα ρεπορτάζ!

Εκεί βρισκόμασταν πιο κοντά στο περιστατικό και μόλις πλησιάσαμε για να καταγράψουμε ο εν λόγω “στρατιωτικός λογοκριτής” τράπηκε σε άτακτη φυγή φωνάζοντας παρακείμενους “μπράβους” (ανθρώπους της ασφαλείας που εργάζονται σε συγκεκριμένη υπηρεσία) για να μας απομακρύνουν! Σε επίμονες ερωτήσεις μας ο εν λόγω κύριος απάντησε πως είναι απόστρατος αλλά δεν θα μας πει σε ποια υπηρεσία εργάζεται σήμερα (λες και δε καταλάβαμε – ιδιαίτερα από τις επαφές που έχει με πολύ συγκεκριμένους εκδότες και δημοσιογράφους της περιοχής…) ενώ η εν λόγω κυρία φάνηκε αργότερα να εκτελεί χρέη γραμματέως σημαντικότατου προσώπου του Στρατού το οποίο και συνόδευε στην δεξίωση! Το κουφό της υπόθεσης ήταν πως οι “περίεργες” αυτές ενέργειές τους ξεκίνησαν αφού το σημαντικό πρόσωπο στην ηγεσία του Ελληνικού Στρατού ζήτησε να μας δει αυτοπροσώπως και να συζητήσει μαζί μας, λες και οι ίδιοι για κάποιον περίεργο λόγο που μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν μάλλον δεν ήθελαν!

Ενα τρίτο ανάλογο περιστατικό είχε συμβεί κατά την διάρκεια των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας για εκλογή προέδρου, πριν πολύ καιρό. Τότε στο εκλογικό κέντρο της Νομαρχίας είχε μεταβεί η ίδια συνάδελφος για να κάνει το ρεπορτάζ όμως φαίνεται πως έπεσε σε λάθος στιγμή αφού μεταξύ των γαλάζιων στελεχών εκείνη τη στιγμή κυριαρχούσε νευρικότητα και …είχαν βγει τα “μαχαίρια”!

Τότε κάποιος γαλάζιος νεοδημοκρατικός τραμπούκος σήκωσε στην κυριολεξία την συνάδελφο στον αέρα (!) και την έβγαλε έξω από την αίθουσα παρά τη θέλησή της ενώ παρούσα στο απίστευτης χουντικής έμπνευσης περιστατικό ήταν και γυναίκα αστυνομικός – κομματικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας που υπηρετούσε στην Ασφάλεια η οποία φάνηκε να μην ενδιαφέρθηκε καθόλου μη λέγοντας λέξη! Γιατί άραγε; Μήπως είδε κάτι το οποίο θεωρούσε …το πιο φυσιολογικό του κόσμου;

Για την φασιστική αυτή συμπεριφορά του γαλάζιου κομματανθρώπου ο πρόεδρος της ΝΟΔΕ Ροδόπης Κώστας Ναλμπάντης μετά από λίγες ημέρες είχε ζητήσει δημόσια συγνώμη ενώ πολύ αργότερα η κυρία αστυνομικός έβαλε υποψηφιότητα στις αυτοδιοικητικές εκλογές και σήμερα πλέον εργάζεται σε γραφείο γνωστής δημόσιας υπηρεσίας στην οποία και μετεκλογικά πήρε μετάταξη.

Το περίεργο όλων αυτών των υποθέσεων είναι το γεγονός οπως η συγκεκριμένη συνάδελφος είναι αυτή που εδώ και χρόνια έχει κάνει το δικό της αγώνα ενάντια στην διαφθορά είτε αυτή προέρχεται από πολιτικούς, ακόμη και από συναδέλφους της δημοσιογράφους!

Μάλιστα το σύνθημα που ακούγεται συχνά – πυκνά από την εκπομπή της κάθε απόγευμα είναι το “βγάλτε τα μαύρα από τις τράπεζες να σωθεί η Ελλάδα” ενώ μόνο ως τυχαίο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός πως εδώ και πολύ καιρό έχει δημιουργηθεί ομάδα Κομοτηναίων και Ξανθιωτών δημοσιογράφων αλλά και παιδιών πολιτικών, εκδοτών και επιχειρηματιών που με συκοφαντικά έγγραφα που στέλνουν σε όλη την Ελλάδα ζητούν επίμονα την απόλυσή της!

Μία τέτοια δημοσιογράφος που τιμά τον τίτλο της θα έπρεπε να τυγχάνει της εκτίμησης κάθε τίμου και καθαρού πολίτη, δημοσιογράφου, πολιτικού και αστυνομικού, μέχρι και αντι-εξουσιαστή! Το τι είδους πρόβλημα λοιπόν αντιμετωπίζουν ορισμένοι και βάζουν στο στόχαστρο τέτοιους πραγματικά μαχώμενους δημοσιογράφους που λειτουργούν για το καλό του πολίτη (κι όχι για κάποια βρώμικη κλίκα) το ξέρουν μάλλον μόνο οι ίδιοι. Οπως και το τι είδους κίνητρα τους ωθούν σε τέτοιες περίεργες πράξεις.

Πέρα όμως από τον κάθε αστυνομικό, στρατιωτικό, υπάλληλο μυστικοφανερών υπηρεσιών ή κομματάνθρωπο υπάρχει και πολιτική ηγεσία η οποία βλέπει, αξιολογεί και αποφασίζει. Και όταν η πολιτική ηγεσία είναι δεμένη πισθάγκωνα από πολλές και διάφορες καταστάσεις ή απλά αδιαφορεί αφού αυτή περνά καλά με την ψευδαίσθηση πως πράξεις όπως οι παραπάνω δεν αγγίζουν την ίδια, τότε όλα λειτουργούν έτσι και ακόμη χειρότερα.

Υπάρχει λοιπόν κάποιος στην Ροδόπη με την βούληση και την ισχύ να επιβάλει την νομιμότητα; Η θα πρέπει ο κάθε πολίτης να ανήκει σε κάποια (νόμιμη ή άλλη…) κλίκα ώστε να ευημερεί (έστω με τα “μαύρα”) και να μη τον αγγίζει κανείς;