ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ: ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, ΟΧΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ

28 Απριλίου, 2011 | by rodopinews

ΑΡΘΡΑ & ΑΠΟΨΕΙΣ

Ήταν 23 Απριλίου 2010, όταν «βγήκε στον αέρα» το περιώνυμο πλέον πρωθυπουργικό μήνυμα από το Καστελλόριζο, με το οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου γνωστοποίησε -με δραματικούς τόνους- στους Έλληνες πολίτες, την απόφαση της κυβέρνησής του να ζητήσει από τους εταίρους της, την υπαγωγή της χώρας στο μηχανισμό στήριξης. Από τότε κύλισε ένας ολόκληρος χρόνος, διάστημα κατά το οποίο, κυρίως στην πολιτική, μπορούν να συντελεστούν εκκωφαντικές ανατροπές. Φευ –«όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν». Η «μνημονιακή» Ελλάδα μονάχα κατ’ελάχιστον διαφέρει από την προ «κηδεμονίας» χώρα. Εν μέσω κυβερνητικής αρρυθμίας και παλινωδιών, μιντιακής καταιγίδας καταστροφολογίας και αντιπολιτευτικής ανυπαρξίας, ένα θολό τοπίο αβεβαιότητας έχει κυριεύσει στην κυριολεξία τον τόπο.

Το Μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση –με όλα τα θετικά και αρνητικά του σημεία- δεν έγινε ποτέ δεκτό ως ένας οδικός χάρτης για την έξοδο της χώρας από την κρίση, με αποτέλεσμα να εφαρμόζεται περιστασιακά και επιλεκτικά. Η οικονομία έχει πέσει για τα καλά στην υφεσιακή παγίδα, χωρίς να διαφαίνονται άμεσα ενδείξεις ανάκαμψης. Η ύφεση με τη σειρά της, μεγενθύνει την υστέρηση των κρατικών εσόδων, εμποδίζοντας έτσι τη μείωση των ελλειμμάτων και την αποπληρωμή του χρέους. Φαύλος κύκλος. Και τότε ξαφνικά, επήλθε η «φώτιση», προσφέροντας την κίνηση που –ως «από μηχανής θεός»-, θα λύσει το γόρδιο δεσμό. Αναδιάρθρωση.

Κάπως έτσι, το τελευταίο διάστημα, έχουμε γίνει παρατηρητές μίας επικοινωνιακής «επίθεσης» από ειδήμονες και μη, για την αναγκαιότητα της λήψης αυτής της «τολμηρής» απόφασης τώρα, προτού «μας την επιβάλλουν οι ξένοι». Άλλωστε όπως διαλλαλούν οι πεφωτισμένοι, η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, θα δώσει μεγάλη ανάσα στην οικονομία, προσφέροντας στη χώρα την πολυπόθητη ευκαιρία που αναζητά για επανεκκίνηση.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πρώτα απ’όλα, κανένας δεν μπορεί να μας επιβάλλει να χρεοκοπήσουμε, παρά μόνο αν το «επιλέξουμε» εμείς οι ίδιοι. Ένα τέτοιο σενάριο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους –ή του βαρύγδουπου «κουρέματος» όπως προτιμούν να το ονομάζουν πολλοί- σημαίνει αρχικά ζημιές για τους δανειστές του ελληνικού δημοσίου. Συνεπώς, η περίπτωση να μπορέσει να δανειστεί ξανά η χώρα αναβάλλεται επ’ αόριστον, οδηγώντας σε ουσιαστικό διαζύγιο της ελληνικής οικονομίας με τις διεθνείς αγορές. Αυτό αποδεικνύεται άλλωστε και από τις περιπτώσεις χωρών της Λατινικής Αμερικής –πχ. Αργεντινή, Ουρουγουάη, κλπ.-, τις οποίες πολλοί χρησιμοποιούν και ως παραδείγματα προς μίμηση(!), και οι οποίες ακόμα και μετά την πάροδο περισσότερων των 10 ετών από την αναδιάρθρωση του χρέους τους, ακόμα δεν μπορούν να εκδόσουν μακροπρόθεσμους τίτλους και δανείζονται μονάχα βραχυπρόθεσμα και αυτό με ληστρικά επιτόκια. Το διαζύγιο αυτό με τις διεθνείς αγορές, θα σημάνει και αυτόματες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, καθώς και κατακόρυφη μείωση της οικονομικής δραστηριότητας. Έτσι, με την αναδιάρθρωση, όχι μόνο το χρέος σε καμία περίπτωση δεν καθίσταται βιώσιμο, αλλά ουσιαστικά η αποπληρωμή του γίνεται ανέφικτη.

Επιπρόσθετα, στην περίπτωση ενός «κουρέματος» του χρέους, το πλήγμα που θα δεχθούν οι ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία θα είναι σημαντικό, και συνεπώς μέρος του χρέους που υποτίθεται ότι θα κερδηθεί θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί για νέες «μεταγγίσεις» ρευστότητας στις τράπεζες και στα ταμεία. Παράλληλα, τα επιτόκια δανεισμού του ιδιωτικού τομέα θα αυξηθούν κατακόρυφα, καθιστώντας τον δανεισμό ανέφικτο και οδηγώντας την οικονομία της χώρας σε εποχές υπανάπτυξη και μαρασμού που, με την είσοδο στην Ευρωζώνη, είχαν κλειστεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Βαρύ επίσης θα είναι και το πλήγμα για τις ευρωπαϊκές τράπεζες που είναι εκτεθιμένες στο ελληνικό χρέος, με τη δημιουργία ενός «αποτελέσματος ντόμινο» να θεωρείται αρκετά πιθανή.

Εκτός των προαναφερθέντων, από μία ενδεχόμενη αναδιάρθρωση, εγκυμονούν και κίνδυνοι διαφορετικής μορφής για τη χώρα. Τέτοιος είναι για παράδειγμα, η κίνηση αυτή της κυβέρνησης να προκαλέσει πανικό στην εγχώρια αγορά και τους πολίτες, με περιπτώσεις όπως είναι αυτή του λεγόμενου «bank run» -μαζικές αναλήψεις ιδιωτικών καταθέσεων που προκαλούν κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος- να θεωρούνται αρκετά πιθανές. Επιπλέον, και κρίνοτας από τον τρόπο που επικοινωνούνται τα οφέλη της αναδιάρθρωσης, αυτή ενδέχεται να λειτουργήσει και ως ευκαιρία χαλάρωσης της λήψης μέτρων για τη μείωση του χρέους, αφού με αυτήν την κίνηση «η οικονομία θα έχει ανασάνει».

Το ύστατο επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι θιασώτες της αναδιάρθρωσης είναι το να την παρουσιάζουν ως αναπόφευκτη. Είναι γεγονός ότι, εάν η χώρα δεν καταφέρει να βγει στις αγορές, τον Ιούνιο του 2013 θα αναγκαστεί ως έσχατη λύση να προσφύγει στο μόνιμο μηχανισμό στήριξης (ESM), που τότε θα αντικαταστήσει τον προσωρινό, και όταν θα συμβεί αυτό, θα λάβει χώρα και μία αξιολόγιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Όμως, ομιλούμε για δύο ολόκληρα χρόνια μετά, χρονικό διάστημα ισοδύναμο με αιωνιότητα στη σφαίρα των πολιτικών εξελίξεων. Η χώρα σε αυτό το διάστημα –και σε μικρότερο ακόμα από αυτό- μπορεί να καταφέρει την ανατροπή του σκηνικού, με την κατάρτηση και υλοποίηση από την κυβέρνηση ενός τολμηρού Εθνικού Σχεδίου εξόδου από την κρίση. Αποκρατικοποιήσεις, αξιοποίηση κρατικής γης, αναδιάρθρωση κρατικής μηχανής, διεμβόλιση οργανωμένων συντεχνιών κάθε μορφής, ελαχιστοποίηση γραφειοκρατίας, άρση εμποδίων στην επιχειρηματικότητα, πραγματικό άνοιγμα επαγγελμάτων, είναι μερικές από τις κινήσεις, που τόσο συχνά συζητούνται, αλλά που παραμένουν «ασκήσεις επι χάρτου». Με την υλοποίησή τους και μόνο με αυτή, είναι δυνατόν να γίνει αληθινή επανεκκίνηση της οικονομίας και να μπουν στέρεες και υγιείς βάσεις για ένα νέο ξεκίνημα.

Είναι γεγονός ότι σε αυτόν τον τόπο, πάντα αρεσκόμασταν σε αόριστες και αέναες συζητήσεις και «αναζητήσεις», είτε αυτές αφορούσαν το καφενείο της γειτονιάς είτε την κυβέρνηση της χώρας. Αυτή ακριβώς η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ όμως, είναι και το μεγάλο πρόβλημα της χώρας. Διότι πλέον, αυτή η πρακτική της επανάπαυσης, της αναβλητικότητας και του αποπροσανατολισμού πρέπει να λάβει ένα τέλος –πρέπει επιτέλους να περάσουμε στις ΠΡΑΞΕΙΣ. Μόνο εάν προχωρήσει άμεσα η πλήρης «αναδιάρθρωση» αυτής της νοοτροπίας, θα μπορέσουμε να ανακτήσουμε ως χώρα την εμπιστοσύνη αγορών και ξένων παραγόντων, αλλά πρωτίστως, την εμπιστοσύνη στον ίδιο μας τον εαυτό…

*Ελπίζω να μου δικαιολογήσετε αυτήν την «παρεκτροπή» της στήλης από τον διεθνή της προσανατολισμό, εξαιτίας της κρισιμότητας των εσωτερικών εξελίξεων. Την επόμενη εβδομάδα θα επανακάμψει στην κανονική της θεματολογία…

Ευστάθιος Θ. Πολίτης

Πηγή: Newsplus.gr