ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΙΛΛΙΝΗΣ: ΣΥΝΤΑΞΗ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ

31 Μαρτίου, 2011 | by rodopinews

ΑΡΘΡΑ & ΑΠΟΨΕΙΣ

Η Eurostat ανακοίνωσε σήμερα τα στοιχεία για το έλλειμμα της Ελλάδας για το 2010. Και το ύψος αυτού 10.2% του ΑΕΠ. Βέβαια, όπως επεσήμανε και ο Αλέκος Παπαδόπουλος στη χθεσινή συνέντευξη του στο ΣΚΑΪ, το νούμερο αυτό δεν ενσωματώνει την εσωτερική στάση πληρωμών (προς εργολήπτες και προμηθευτές του δημοσίου, επιστροφή ΦΠΑ εξαγωγέων κλπ), ούτε τις καταπτώσεις εγγυήσεων, που χορηγήθηκαν προς αφερέγγυες ΔΕΚΟ και Ασφαλιστικά Ταμεία. Εάν συνυπολογισθούν και τα ποσά αυτά, τα οποία θα έπρεπε να έχουν καταβληθεί εντος του 2010, το έλλειμμα θα είχε σκαρφαλώσει σε επίπεδα 13-14% του ΑΕΠ.

Με τα δεδομένα αυτά αποδεικνύεται ότι η τεράστια υποτιθέμενη προσπάθεια μείωσης του ελλείμματος κατά επτά μονάδες του ΑΕΠ (από 15.4% το 2009 σε 8.1% το 2010) κάτω από τη πίεση της τριμερούς δανειακής σύμβασης, για την οποία διαμαρτύρεται και αντιδρά η πλειονότητα των πολιτών, επιεικώς ατύχησε. Το αδηφάγο κράτος, που είναι προσανατολισμένο στη συνεχή παραγωγή ελλειμμάτων και στη κατασπατάληση των πόρων της χώρας, κατάφερε να απορροφήσει στη χοάνη του, τόσο τα πρόσθετα έσοδα από τη φορολογική επιδρομή, όσο και τις μισθολογικές περικοπές που έλαβαν χώρα εντος του 2010.

Κάθε χρόνο οι προϋπολογισμοί συντάσσονται κατά τρόπο αστείο. Στο σκέλος των εξόδων, πάνω στο καμβά του προϋπολογισμού της προηγούμενης χρονιάς, κόβουν και ράβουν τα νούμερα κάθε κωδικού, αυξάνοντας η μειώνοντας τα κατά κάποιο ποσοστό και έτσι προκύπτει το σχέδιο της επόμενης χρονιάς, το οποίο κατατίθεται για ψήφιση στη Βουλή. Το παιγνίδι αυτό δεν έχει μέλλον. Τα νούμερα αποδεικνύονται εικονικά και ποτέ δεν τηρούνται. Εκείνο που προτείνεται από αρκετούς τεχνοκράτες είναι ένα άλλο μοντέλο σύνταξης του προϋπολογισμού, εκείνου από μηδενική βάση.

Δηλαδή η επανεξέταση κάθε κωδικού εξόδων εξ αρχής, με βάση τις πραγματικές δυνατότητες δαπάνης που είναι σε θέση να διαθέσει το κράτος στο συγκεκριμένο τομέα και όχι με βάση τις αντίστοιχες δαπάνες του προηγούμενου έτους. Επίσης οφείλει να ακολουθηθεί η ανάστροφη διαδκασία: Δεν θα ξεκινάμε με τα απαιτούμενα προς δαπάνη ποσά, σύμφωνα με τα αιτήματα κάθε υπουργείου, αλλά θα επιμερίζονται τα ποσά που είναι δυνατόν να διατεθούν πράγματι. Τα μόνα κονδύλια που θα θεωρούνται ανελαστικά, θα είναι εκείνα που προορίζονται για εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεων (τόκοι ομολόγων). Όλα τα υπόλοιπα θα κατανέμονται με βάση τις δυνατότητες εκταμίευσης.

Τίς σκέψεις αυτές τις κάνω με αφορμή το τεράστιο έλλειμμα του 2009. Η τελευταία οικονομική χρήση της “κυβέρνησης της επανίδρυσης” έκλεισε με εκείνο το ανεπανάληπτο ποσοστό του 15.4% του ΑΕΠ ως έλλειμμα. Σε σχέση με τη χρήση του 2008, που είχε κλείσει στο 4.2%, παρουσιάστηκε αύξηση 11.2%, ήτοι 27 δίς, με ΑΕΠ αναφοράς 242 δίς.

Δηλαδή το 2009 δαπανήθηκαν 27 δίς επι πλέον του 2008, ποσοστό μεγαλύτερο κατά τουλάχιστον 43% σε σχέση με τις δαπάνες του 2008, που άγγιξαν τα 65 δίς. Θεωρώ ότι δεν ανήκω στους αφελείς εάν αναρωτηθώ τι ιδιαίτερο συνέβη το 2009 και απαιτήθηκαν 27 δίς περισότερα έξοδα. Ας δεχθούμε για την οικονομία του λόγου ότι οι δαπάνες του 2008 ήσαν απαραίτητες. Το 2009 τα μόνα έκτακτα κονδύλια που χορηγήθηκαν, σε σχέση με το 2008, ήσαν τα 500 εκατομμύρια που ο κος Χατζηγάκης “δώρισε” στους αγρότες, καθώς και τα 4 δίς που κατέβαλε το κράτος στα πιστωτικά ιδρύματα έναντι προνομιούχων μετοχών επ’ ονόματι του με ετήσια απόδοση 10%. (από το συνολικό πακέτο των 28 δίς, τα υπόλοιπα 24 αφορούσαν λογιστικές άϋλες εγγυήσεις, όπως και όλα όσα δόθηκαν από εκεί και πέρα).

Σύνολο επι πλέον δαπανών 4,5 δίς. Μέχρι τα 27 δίς πώς φτάσαμε; Ουδείς παράγων του υπουργείου οικονομικών ή της κυβέρνησης ή του γενικού λογιστηρίου του κράτους έκανε το κόπο να διαφωτίσει τους φορολογουμένους πού δαπανήθηκαν τα υπολειπόμενα 23,5 δίς. Έρχεται λοιπόν η νέα κυβέρνηση, που προέκυψε από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου και συντάσσει το πρώτο της προϋπολογισμό θεωρώντας προφανώς το σύνολο των εξόδων του 2009 “απαραίτητες καταβολές” και ακολουθεί τη προπεριγραφείσα πεπατημένη διαδικασία, με σημείο αναφοράς το κλείσιμο της χρήσης 2009.

Εκεί λοιπόν έγινε το “πανηγυράκι” για το οποίο δεν ακούστηκε κουβέντα από πουθενά. Πού διατέθηκαν αυτά τα 23,5 δίς, γιατί δεν περικόπτονται από την επόμενη χρήση 2010; Αφορούν ανελαστικές δαπάνες; Πώς διογκώθηκαν αυτές τόσο μέσα σε μια χρήση; Οι πολίτες, που με το υστέρημα τους ενισχύουν τα έσοδα, δεν έμαθαν εάν έγιναν δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις, εάν δόθηκαν χαριστικά ποσά σε εθελούσιες εξόδους 45ρηδων, εάν χορηγήθηκαν του κόσμου τα επιδόματα, πλασματικές υπερωρίες και άπειρες χαριστικές παροχές στο προαναφερθέν διάστημα.

Είναι αδιανόητο να αυξάνονται σε καιρό κρίσης σε τέτοιο βαθμό οι δαπάνες του κράτους. Αλλά εκείνο που προξενεί τη μεγαλύτερη κατάπληξη είναι η διακομματική ομερτά της συγκάλυψης. ΓΙΑΤΙ Ο ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2010 ΔΕΝ ΕΊΧΕ ΣΗΜΕΙΟ ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ ΤΙΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΤΟΥ 2008, ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΟΥ 2009; Δεν είναι λογικό να αναμασάμε συνέχεια και να επικαλούμαστε ως υπεύθυνες για τη διασπάθιση των χρημάτων τις μίζες των πολιτικών και λοιπόν κρατικών παραγόντων, (που είναι της τάξης μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων) και ταυτόχρονα να προσπερνάμε αδιαμαρτύρητα τη “ληστεία του αιώνα”. Πού διοχετεύτηκαν τα επί πλέον κρατικά κονδύλια το σωτήριο έτος 2009;

Γιατί αποτελούν ανελαστικές δαπάνες και προβλέπεται η συνέχεια της καταβολής τους και τα επόμενα οικονομικά έτη; Το Γενικό Λογιστήριο του κράτους, το οποίο ΠΛΗΡΩΝΕΙ οφείλει να δώσει εξηγήσεις. Οι ελεγκτές του διεθνούς οπικονομικού ελέγχου, εάν επιθυμούν να μας πείσουν για τη σοβαρότητα των προθέσεων τους, οφείλουν κι αυτοί να παρέμβουν και να αναζητήσουν τις απαντήσεις. Και έπειτα να επιβάλλουν την επαναφορά στο 2008 άμεσα.

Γιώργος Μπιλλίνης

Πολιτιός Μηχανικός

Μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας