Άρθρο του Υφυπουργού Εσωτερικών, Αποκέντρωσης –Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Κυβερνητικού Εκπροσώπου, Βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ροδόπης Γιώργου Πεταλωτή, στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”, με τίτλο: “Πολιτικός χουλιγκανισμός με “αυθόρμητο” πρόσημο”.
Ποιος δεν θα έμπαινε στον πειρασμό να επιχειρηματολογήσει εκτεταμένα, σύμφωνα με τη μόδα της εποχής, για το ΔΝΤ και τη συνδεόμενη πίεση στην καθημερινότητα των πολιτών; Δεν θα το πράξω. Πρώτα γιατί αντιλαμβάνομαι με πολύ πεζό και καθόλου συναρπαστικό τρόπο τα βασικά στοιχεία του τρέχοντος πολιτικού σκηνικού. Η χώρα χρωστά. Πολλά. Το ποιος ευθύνεται είναι όντως ένα σημαντικό ερώτημα, αλλά πρωτεύει το πώς θα ξεφύγουμε από την οικονομική θηλιά. Αφού είμαστε ενσωματωμένοι στο διεθνές σύστημα και καθόλου αυτάρκεις, κερδίζουμε πολύτιμο χρόνο με τη συμφωνία με το ΔΝΤ – Ε.Ε. – ΕΚΤ, τον οποίο αξιοποιούμε σε 4 βασικές εφικτές κατευθύνσεις:
– Ελάφρυνση των όρων δανεισμού.
– Αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας.
– Δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων.
-Επίτευξη ισχυρού ρυθμού ανάπτυξης.
Τα παραπάνω προϋποθέτουν ριζικές αλλαγές παντού. Με τελικό στόχο τη βιώσιμη ευημερία των πολιτών. Ο δεύτερος λόγος που δεν θα μπω σε λογική εκτεταμένης επιχειρηματολογίας με δυσνόητους όρους και αυτάρεσκο στόμφο πρόκλησης επιφανειακών εντυπώσεων, είναι διότι, θέλοντας και μη, η χώρα ωριμάζει ραγδαία. Η γύμνια της κριτικής εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής και ο εξαιρετικά αφηρημένος τρόπος κατάθεσης οποιασδήποτε εναλλακτικής πρότασης αποτελούν επαρκές τεστ για την πολιτική που ακολουθούμε. Με σεβασμό στην προοπτική της πατρίδας μας.
Υπάρχει όμως ένας σοβαρός προβληματισμός για την ανεύθυνη στάση μερίδας πολιτικών δυνάμεων. Κάποιοι ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος, πραγματοποιούν τεράστια άλματα σε σχέση με το DNA τους. Είτε είναι οι παλιοί δεξιοί “νοικοκύρηδες” είτε οι παλιότερα φιλοευρωπαϊστές αριστεροί, απέκτησαν εσχάτως κοινό τόπο: τον πολιτικό χουλιγκανισμό με λεοντή “αυθορμητισμού” και “κινηματικής” έκφρασης. Ένα ετερόκλητο άτυπο σύμφωνο απλής αντικυβερνητικής τακτικής εμφανίζεται επιχειρώντας να διαβρώσει την αξιοπιστία της κυβερνητικής προσπάθειας στα μάτια των πολιτών, με ιδιοτελή αφετηρία, τις περισσότερες φορές, μικροπολιτικού οφέλους απέναντι σε εθνικούς στόχους.
Το έδαφος πιστεύουν ότι είναι εύφορο. Υπάρχει αναμφισβήτητα οικονομική δυσπραγία στον κόσμο, αγωνία για το αναπάντεχο και την ένταση της κρίσης, αμφισβήτηση του μεταπολιτευτικού μοντέλου ανάπτυξης, καχυποψία για την απόδοση των μεγάλων θυσιών, δικαιολογημένη ανασφάλεια και έλλειψη ορατών προοπτικών για νέους αλλά και μεγαλύτερους. Αν προσθέσει κανείς τη βαριά τραυματισμένη αξιοπιστία των θεσμών και της χρονίως πάσχουσας κρατικής μηχανής, είναι προφανές ότι κάποιοι πρόθυμα πετούν μολότοφ σε έναν κάμπο έτοιμο να πάρει φωτιά. Χωρίς να συλλογίζονται ότι όλοι βγαίνουν χαμένοι από τις συνέπειες.
Η γκρίνια και η αναπαραγωγή της μιζέριας, η αφόρητη συνωμοσιολογία που ερεθίζει τη φαντασία και αναπαράγεται σαν χιονοστιβάδα, οι λεκτικές ηρωικές εκρήξεις, οι βαριές και ανιστόρητες κουβέντες περί “κατοχής”, οι τραβηγμένες συγκρίσεις και η εκτός πάλκου σάτιρα από καθόλου κωμικούς πολιτικούς και η εντός πάλκου από καλούς πλην όμως στρατευμένους κωμικούς, έρχονται να συνδυαστούν εκρηκτικά με έναν τυφλό γηπεδικό χουλιγκανισμό εκτόνωσης. Χωρίς σαφή στόχο και παραβιάζοντας ανοικτές πόρτες.
Με έναν ψευδοεπαναστατικό παροξυσμό αναζητούνται “χειμερινά ανάκτορα”, αλλά μάταια. Με αυτή τη συμπεριφορά τελικά, πλήττονται ακόμα παραπάνω όλοι εκείνοι που ούτως ή άλλως δοκιμάζονται από τις κρίσιμες ώρες που περνά ο τόπος. Τα πάντα σχετικοποιούνται όχι δημιουργικά αλλά χαοτικά, προσθέτοντας επιπλέον βάρος στη βαλλόμενη κοινωνία, αδρανοποιώντας μέχρι παραιτήσεως τα ζωντανά της κύτταρα. Θα έλεγε κανείς ότι αναφέρομαι μόνο στα επεισόδια των πορειών του δρόμου. Καθόλου.
Η σκόπιμα διαλυτική μιζέρια που υποθάλπεται από τις λεκτικές υπερβολές συγκεκριμένων πολιτικών χώρων αφορά τα γραφεία, τις συζητήσεις στο Διαδίκτυο, “κινήσεις πολιτών” όπως εκείνη τού “δεν πληρώνω”, κείμενα σε καθιερωμένα έντυπα, δηλώσεις παραγόντων του δημόσιου βίου, βίαιους τραμπουκισμούς.
Ολη η χώρα σε μια χύμα ανυπακοή είναι το μοντελάκι που κάποιοι μόδιστροι της αντιπολιτευτικής διανόησης πλασάρουν σαν αυθόρμητο ξέσπασμα του “αντιστεκόμενου λαού” με τον εισβολέα να καταδεικνύεται ως μια μοχθηρή κυβερνητική φιγούρα που αυθαιρετεί εναντίον του. Και ο φανατισμός αυτός υφίσταται, παρά τις αρκετές θαρραλέες φωνές συγκροτημένων ανθρώπων που αρθρώνουν λόγια υπερασπιστικά των βασικών παραμέτρων μιας στέρεας πολιτικής συλλογιστικής που καθοδηγεί τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.
Η ανευθυνότητα, όμως, αναγνωρίζεται και απομονώνεται επειδή είναι ώρα μέγιστης ευθύνης για όλους. Οι ανεύθυνοι ξεβράζονται από τη δυναμική των αναγκαίων αλλαγών. Οι συνειδητοί πολίτες σήμερα σέβονται το χρήσιμο και το συγκεκριμένο, το απτό και όχι το ευκταίο, το ουσιαστικό και όχι το εικονικό, το αληθινό και όχι το διαστρεβλωμένο.
Συγχρόνως πρέπει όλοι να γνωρίζουν ότι τα κινήματα δεν κατασκευάζονται κατά παραγγελίαν. Προκύπτουν από τις αναγκαιότητες. Κι όταν αυτές χρησιμοποιούνται και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης ακόμη και αγαθών προθέσεων, ξεσκεπάζονται και παρακμάζουν. Και δυστυχώς μετατρέπονται σε καρικατούρες μαζί με τους εμπνευστές τους.
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
