ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΟ-ΚΡΕΒΑΤΙΚΑ ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ, ΕΧΑΣΑΝ ΤΑ ΜΠΕΡΕΚΕΤΙΑ

11 Ιανουαρίου, 2011 | by rodopinews

ΕΝΘΕΤΑ

Γιατί όταν μας βλέπουν ορισμένοι δημοσιοκάφροι αλλάζουν δρόμο ή και τραπέζι; Η απάντηση είναι πολύ απλή…

Από τότε που αποφασίσαμε με φίλους και συνεργάτες να κάνουμε το βήμα για την δημιουργία της πρώτης ηλεκτρονικής εφημερίδας στο νομό Ροδόπης, συνέβησαν πολλά. Πάρα πολλά. Το πιο σημαντικό όμως που συνέβη ήταν η αλλαγή νοοτροπίας των Κομοτηναίων πολιτών και πολιτικών απέναντι σε μία έννοια που μέχρι τότε μάλλον αγνοούσαν: αυτή της ελεύθερης δημοσιογραφίας. Οχι της χυδαίας βλακολογίας που ευδοκιμεί σε συγκεκριμένα δεξιο-πασοκικά ανώνυμα blogs τα οποία γλύφουν και προσφέρουν συγκεκριμένες δημοσιογραφικές εκδουλεύσεις μια στο ένα κόμμα και μια στο άλλο μέχρι να εξασφαλίσουν τον ρουσφετολογικό διορισμό που ήθελαν για να το βουλώσουν ως κοινές βιζιτούδες (και πάντα τον εξασφαλίζουν!), ούτε το πανάθλιο πανηγύρι της μισθωμένης πασαρέλας ειδήσεων “κατά παραγγελία” που συναντάμε στα λεγόμενα “κλασικά” ΜΜΕ όπως εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις αλλά της ξεκάθαρης και ανένταχτης ελεύθερης δημοσιογραφίας.

Και για να μην παρεξηγούμαστε “ελεύθερη δημοσιογραφία” μπορούν να λένε πως κάνουν πολλοί σε εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοπτικούς σταθμούς και άλλα Μέσα. Δε ξέρουμε όμως πόσοι είναι οι “συνάδελφοι” (ας τους πούμε έτσι) που μπορούν με ειλικρίνια να δηλώσουν πως δεν έχουν βάλει “το δάχτυλο στο μέλι” και δεν έχουν συμμετάσχει σε (καλοπληρωμένα) παιχνίδια τρισάθλιας κομματικής προπαγάνδας με (κυρίως μαύρα) φράγκα που τους έρχονται όμορφα και ξεκούραστα, κυρίως “κάτω από το τραπέζι”. Και κυρίως, πόσοι και πόσες δεν έχουν περάσει από συγκεκριμένα πολιτικά γραφεία (αλλά και κρεβάτια) για να μπορούν σήμερα να έχουν τις δουλειές τους. Οποιος πάντως γουστάρει να περάσουμε μαζί το “τεστ της αλήθειας” ας το πει δημοσίως!

Ξεκίνησαν λοιπόν κάποια στιγμή πριν περίπου 2 χρόνια να γράφονται πολλά και διάφορα. Δε περιμέναμε ποτέ πως θα υπήρχαν τέτοιες αντιδράσεις! Γράφτηκαν για κομματικά ρουσφέτια προς …ευκολοκαθούμενες κυρίες της δημοσιογραφίας, γράφτηκαν για κάποιους κυρίους που ενώ πριν δεν είχαν “στον Ηλιο μοίρα” την επομένη βρέθηκαν με πολλαπλές δημόσιες θέσεις και πολλά χιλιάρικα μισθό, γράφτηκαν για μαύρα φράγκα που έδιναν διάφοροι πολιτικο-αυτοδιοικητικοί παράγοντες “κάτω από το τραπέζι” (και “κάτω από το κρεβάτι”) σε διάφορες δημοσιογραφικές βίζιτες για να τους προπαγανδίζουν χειμώνα – καλοκαίρι ώστε οι αναγνώστες και ακροατές να μαθαίνουν μόνο τα ωραία τους, γράφτηκαν και για διάφορες …ομαδικές συναντήσεις “εργασίας” (όχι όμως δημοσιογραφικής) που έκαναν ορισμένες σε χώρους όπως κρυφή γκαρσονιέρα ή κότερο με διαφόρους κυρίους διαφόρων ηλικιών με κοινό χαρακτηριστικό το φουσκωμένο πορτοφόλι (που όταν έφευγαν από την “συνάντηση” το πορτοφόλι τους μυστηριωδώς άδειαζε!) και άλλα πολλά.

Και αμέσως μετά, ω του θαύματος ξεκίνησε το πάρτυ! Αρχισαν λοιπόν κάποιοι και κάποιες (από το χώρο της δημοσιογραφίας αλλά και της παρα-δημοσιογραφίας) να δημιουργούν μία άτυπη “ομάδα” (τύπου κλίκας – συμμορία δε τη λες γιατί θα θυμώσουν οι πραγματικοί συμμορίτες) η οποία είχε ως σκοπό να εξαφανίσει όσους από το χώρο τους (της δημοσιογραφίας, όχι τον άλλον – στα κότερα και τις γκαρσονιέρες) είχαν επαφή, έστω και μία “καλημέρα” μαζί μας! Και ξεκίνησαν δουλειά…

Αρχισαν να επισκέπτονται κομματικά και πολιτικά γραφεία και να ενεργοποιούν παλιές τους γνωριμίες. Μαζί κουβαλούσαν και το κλασικό πλεόν “χαφιεδο-ντοσιέ” με φωτοτυπίες από δημοσιεύματά μας, τα οποία (όπως έλεγαν σε όσα κορόιδα από την τοπική πολιτική σκηνή τους πίστευαν) πως τα γράφει ο Τάδε ή η Τάδε ανταγωνιστής / ανταγωνίστρια τους που είχαν βάλει στο μάτι και ήθελαν να τον / την εξαφανίσουν.

“Είδατε κύριε Πολιτικέ μας, ο/η συνάδελφος γράφει αυτά για εσάς, σας τα λέγαμε πως είναι επικίνδυνος/η”. Οπου “επικίνδυνος” στο δικό τους χώρο σημαίνει πως κάποιος δεν συμμετέχει στις δικές τους δημοσιογραφικοπολιτικές (κι όχι μόνο) βίζιτες και ως εκ τούτου, όταν κάποιος μέσα σε ένα επάγγελμα δεν είναι βρώμικος όπως και οι υπόλοιποι, κλασικά θεωρείται ως “επικίνδυνος”.

Ειλικρινά δε ξέρουμε ποιος ή ποιοι πολιτικοί ή αυτοδιοικητικοί ήταν τόσο χαμηλής νοημοσύνης άτομα ώστε α) να δεχτούν έστω να συνομιλούν με αυτά τα πλάσματα (πολύ δε περισσότερο να τους εμπιστεύονται για την …προβολή τους!) και β) να πιστέψουν τις ανυπόστατες συκοφαντίες και τους οργανωμένους χαφιεδισμούς τους ώστε να στηρίξουν το αίτημά τους που δεν ήταν άλλο από τον πόλεμο σε “αντιφρονούντες” (δηλαδή σε μη συμμετέχοντες στις εν λόγω …βίζιτες). Γνωρίζουμε ωστόσο πως όσοι αυτοδιοικητικοί είχαν σχέσεις με άτομα από αυτή την ιδιότυπη κλίκα της δημοσιογραφικής συμφοράς στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάτωσαν. Κι αυτό είναι ευτύχημα γιατί αν είσαι πολιτικός και αυτοδιοικητικός παράγοντας και “εκπροσωπείσε” τοπικά από τέτοιους και τέτοιες συνεργάτες, αυτό είναι ένδειξη του γιατί οι υποθέσεις που χειρίστηκες πήραν όλες την κατηφόρα.

Οταν λοιπόν τα δίποδα δημοσιογραφικά πλάσματα της ιστορίας μας ολοκλήρωσαν τον κύκλο των επαφών τους (ορισμένες όπως είπαμε δε γίνονται σε γραφεία αλλά αλλού…) προχώρησαν σε νέο στάδιο: αυτό των επιστολών που άρχισαν να στέλνουν σε όλη την Ελλάδα! Εχοντας ανακαλύψει και πληροφορηθεί την ύπαρξη ορισμένων από αυτές για ένα πλέον είμαστε σίγουροι: για το επίπεδο νοημοσύνης τόσο αυτών, όσο και όσων τυχόν τις διάβασαν και δε τις παρέπεμψαν αυτομάτως στον κάλαθο των αχρήστων! Αναφερόμαστε σε χουντικού τύπου χαφιεδικές επιστολές, υπογεγραμμένες από τους ιδίους και τις ιδίες με σκοπό να συκοφαντούν και να διαβάλουν συγκεκριμένα άτομα από το χώρο της δημοσιογραφίας τα οποία ήθελαν να κάνουν να χάσουν τη δουλειά τους, για να την πάρουν κάποιοι άλλοι που συμμετείχαν στην “κλίκα”!

Τι πολιτικά γραφεία (και πάλι), τι υπουργικά γραφεία, τι συνδικαλιστικές ενώσεις και ΜΜΕ των Αθηνών κι όχι μόνο, γέμισε η Ελλάδα με τα ενυπόγραφα αυτά συκοφαντικά χαφιεδόχαρτα τα οποία (και καλά) ανέφεραν πως “ο Τάδε είναι ντροπή για το χώρο μας”, “η Τάδε ζητούμε να τιμωρηθεί και να φύγει από την εργασία της” και πάντα με μόνιμη κατηγορία πως είναι συνεργάτες και αρθρογράφοι στο RodopiNews.gr το οποίο για κάποιο μυστηριώδη λόγο τους ενοχλούσε!

Τι αποτέλεσμα είχαν αυτές οι επιστολές; Εκτός από το να συζητά όλη η δημοσιογραφική και πολιτική ζωή της χώρας για το πόσους πολλούς δημοσιο-ρουφιάνους έχει η πόλη μας, κάτι ψιλά όπως επιπλήξεις, ενδοϋπηρεσιακές έρευνες κ.ο.κ. που μάλλον κατέλειξαν στο αυτονόητο: πως χωρίς καπνό δεν υπάρχει φωτιά αλλά το θέμα είναι το ποιος έβαλε την φωτιά, αφού το γεγονός του να καταγγέλει κάποιος έναν άλλον για “εμπρησμό” δε τον καθιστά αυτομάτως αθώο!

Είχαμε ωστόσο και κάποιες “νά ‘χαμε να λέγαμε” πειθαρχικές διώξεις σε ορισμένους από γνωστά δημοσιογραφικά σωματεία (στην ουσία κομματοκρατούμενα ρουσφετομάγαζα της κλίκας και του βολέματος ημετέρων) και όλα καλά. Βεβαίως τα χουντικά και συκοφαντικά χαφιεδόχαρτα δεν σταμάτησαν να στέλνονται εδώ κι εκεί. Ομως πλέον τόσο εμείς, τόσο και πολλοί άλλοι στην Κομοτηνή έχουμε συνηθίσει να ζούμε με τα …τοπικά αυτά μας προϊόντα. Ούτως ή άλλος κάθε πόλη πρέπει κάτι να παράγει καλύτερα: είτε πρόκειται για πορτοκάλια και γλυκά του κουταλιού, είτε για ρουφιανιές και …βίζιτες!

Σιγά – σιγά λοιπόν κι όσο το κουβάρι ξετυλιγόταν, αρχίσαμε να μαθαίνουμε τα αληθινά “βιογραφικά” των ατόμων αυτών. Οχι πως τους λένε και πότε γεννήθηκαν, αλλά τα αληθινά τους χαρακτηριστικά που με τόσο κόπο και προσπάθεια προσπαθούσαν όλοι κι όλες μαζί να κρύψουν.

Το πως ξεκίνησαν σε άλλα επαγγέλματα κι όταν εκεί δεν πέτυχαν, αποφάσισαν να παριστάνουν τους “δημοσιογράφους”, στην ουσία γλύφτες και μισθωμένοι προπαγανδιστές του κάθε πολιτικού “προστάτη” τους. (Στην πιάτσα αλλιώς τους λένε τους “προστάτες”) Το πόσες θέσεις είχαν σε δημόσιους οργανισμούς, πλάι σε πασίγνωστα πολιτικά πρόσωπα και πόσα έπαιρναν από αυτές, απορίας άξιο για να κάνουν τι! Το πως (γιατί αυτό έχει σημασία!) κατέλαβαν τις καλοπληρωμένες αυτές θέσεις αλλά και το τι είδους συμπεριφορά έδειχναν αφότου έγιναν καλοπληρωμένοι καλοθεσίτες. Και όταν μιλάμε για “θέσεις” δεν αναφερόμαστε σε θέση κάποιου κοινού θνητού εργαζομένου. Μιλάμε για αμοιβές που ξεκινούν από 1500 και συνήθως φτάνουν τα 3 – 4.000 ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις για άτομα του χώρου που αμοιβόταν από πολλαπλές τέτοιες θέσεις τα συνολικά τους κέρδη ξεπερνούσαν και τις 10.000 ευρώ το μήνα!

Πως λοιπόν όλα αυτά τα καλοπληρωμένα κομματικά ρουσφέτια να μην δημιουργήσουν “συνασπισμό” (από εκεί που ορισμένοι ούτε μιλούσαν μεταξύ τους) για να εξαφανίσουν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο τον “ανταγωνισμό” που είχε μυριστεί το πραγματικό ποιόν τους; Λογικό ήταν να κάνουν τα πάντα για να προφυλάξουν τα “μυστικά” τους. Και τα έκαναν.

Να λοιπόν γιατί ορισμένοι και ορισμένες στη θέα μας αλλάζουν είτε δρόμο (όταν τους συναντούμε περπατώντας) ή και τραπέζι (όταν τους συναντούμε σε κάποια εκδήλωση ή δεξίωση). Οχι! Δεν είναι οι μασχάλες ή οι κάλτσες μας που μυρίζουν έτσι και μας αποφεύγουν. Είναι το δικό τους “δημοσιογραφικό έργο” που έκαναν τόσα χρόνια και που τώρα που ανοίξαμε το καπάκι του ηθικού τους υπονόμου, βρώμισε ο τόπος!

Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο λόγος, ας μην κοροϊδευόμαστε. Είναι και το γεγονός πως από τότε που το θέμα της ντόπιας ρουφιανιάς και σαπίλας άρχισε να παίρνει πανελλαδικές διαστάσεις, πολλοί από τους πολιτικούς τους “προστάτες” άρχισαν ορθώς να κρατάνε αποστάσεις από τέτοιου είδους συνεργάτες. Στην ουσία αυτό που συνέβη είναι πως “χάλασε η αγορά” της μισθωμένης προπαγάνδας και κάποιοι και κάποιες έχασαν το τζάμπα φράγκο. Στην κυριολεξία “τζάμπα φράγκο” όμως, αφού όλα τα (πολιτικά) κορόιδα που τόσα χρόνια τους καλοτάιζαν, στην ουσία έπαιρναν για αντίδωρο “μία τρύπα στο νερό” αφού η μισθωμένη δημοσιο-καφρική προπαγάνδα πλέον ελάχιστη επικοινωνιακή δύναμη έχει στην ελληνική κοινωνία. Απομακρύνθηκαν λοιπόν από τις περισσότερες δημοσιογραφικές τους “βίζιτες” και τέρμα τα πολλά τα μπερεκέτια. Γι αυτό δεν αντέχουν να μας βλέπουν.

Αυτό για εμάς μεταφράζεται σε “εξυγίανση της ντόπιας πολιτικής σκηνής”. Για τους ίδιους ίσως να μεταφράζεται σε “αυτοί οι τρελοί μας έκαναν ζημιά, πως να τους ξεκάνουμε;”. Εξαρτάται από ποια οπτική γωνία το βλέπει κανείς. Σε κάθε περίπτωση σταθερό κριτήριο είναι το δημόσιο συμφέρον, η εξοικονόμιση χρημάτων του ελληνικού λαού αλλά και η προάσπιση της δημοκρατίας, της ελεύθερης έκφρασης και της πολυφωνίας σε μία τοπική κοινωνία.

Και με αυτά τα κριτήρια αλλά και με σεβασμό στο έργο της ενημέρωσης του πολίτη, πιστεύουμε πως κάναμε ένα ίσως παράτολμο αλλά ενδιαφέρον και δημιουργικό “βήμα για την ισότητα” (που λέει και η Σιμπέλ). Την ισότητα που θα έπρεπε να έχουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους σε μία κοινωνία, όχι μόνο οι θρασείς, οι αδίστακτοι και οι χυδαίοι που έχουν μάθει να ζούν όχι εργαζόμενοι αλλά με άλλου είδους “υπηρεσίες” που προσφέρουν, αλλά και οι καλόπιστοι, αυτοί που θέλουν να προσφέρουν εθελοντικά (και επιμένουν να το κάνουν διαχρονικά) και αυτοί που δεν κάνουν ηθικές εκπτώσεις αναλόγως τα πολιτικά ή σεξουαλικά γούστα του κάθε “ισχυρού”.

Σήμερα, δύο χρόνια μετά το ξεκίνημα του εγχειρήματός μας, αν κάτι από τα παραπάνω καταφέραμε να πετύχουμε ή να πλησιάσουμε, θα μας ευχαριστούσε ιδιαίτερα. Οχι για να κάνουμε “κακό” σε κανέναν. Ούτε για να “κόψουμε το φράγκο” των καλοβολεμένων ποντικιών. Οποιος χαμηλής νοημοσύνης και ηθικής παράγοντας εξακολουθεί να θέλει να ταΐζει τις δημοσιογραφικές βίζιτες με μαύρο χρήμα, ας το κάνει και ας κριθεί από αλλού. Αλλά απλά για να καταφέρουμε, το έτος 2011 το δικαίωμα της συμμετοχής μας στο αυτονόητο: στην ύπαρξη σε αυτή την πόλη, στο δικαίωμα στο οξυγόνο που αναπνέουμε, στο να μας βλέπουν ορισμένοι τουλάχιστο ισότιμα με τους “άλλους”.

Δεν είναι μόνο οι “άλλοι”. Υπάρχουν και όσοι χαίρονται όχι με το φράγκο και την αρπαχτή αλλά με την προσφορά και τη δημιουργία. Που ο κόσμος τους αναγνωρίζει στο δρόμο όχι επειδή τους είδε σε κάποιο κότερο ή κρεβάτι αλλά επειδή τους αγαπά για την δουλειά που κάνουν. Και πάνω από όλα χαίρονται με την προβολή των θεμάτων που απασχολούν τον πολίτη, δίνοντας βήμα στον κάθε συνάνθρωπο για να δημοσιοποιήσει το θέμα που πιστεύει πως πρέπει να ακουστεί. Γιατί “χεστήκαμε” (ειλικρινά!) αν ο Τάδε πολιτικός παράγοντας μας χτυπά στην πλάτη και μας αποκαλεί με το μικρό μας όνομα ή μας δέχεται στο ιδιαίτερο γραφείο του, στο σπίτι του ή …στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του! Ποτέ δε μας συγκίνησαν τέτοιες καταστάσεις και ποτέ δεν απευθυνθήκαμε με τη δουλειά μας σε τέτοιου επιπέδου πολίτες και πολιτικούς. Κι ας λέγαν κάποιοι ότι “κρατάμε ομπρέλα όταν βρέχει λεφτά”.

Το να μπορούμε να λέμε όμως μία εγκάρδια “καλημέρα” με τον συμπολίτη μας (είτε αυτός είναι ο μανάβης, είτε ο συνταξιούχος, είτε ο υπουργός) αυτό μας συγκινεί και μας εξιτάρει όσο τίποτε άλλο. Και είναι από τα πράγματα που ούτε αγοράζονται, ούτε πουλιούνται, όσες βίζιτες κι αν κάνει κάποιος…

Κάνουμε λοιπόν εμείς αυτό που θέλουμε κι αφήνουμε τους “άλλους” να κάνουν αυτό που μπορούν καλύτερα. Γιατί όπως λέει και η παροιμία: “έκαστος στο είδος του κι ο Λουμπίδης στους κεφτέδες”.